MotoGP Ταϊλάνδη: Απόλυτη επικράτηση Marquez σε αγώνα παιχνίδι Marc & Alex

Πρώτη νίκη Marc Marquez σε εναρκτήριο αγώνα από το 2014
MotoGP Ταϊλάνδη: Απόλυτη επικράτηση Marquez σε αγώνα παιχνίδι Marc & Alex
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

2/3/2025

Μεγάλες Marquez στιγμές όλο το Σαββατοκύριακο μέχρι το σημερινό επιστέγασμα με την καταπληκτική νίκη του Marc Marquez που θα μπορούσε να είναι μία καθαρή νίκη από pole position αν δεν άφηνε τον αδερφό του Alex να οδηγήσει εμπρός για το περισσότερο κομμάτι του αγώνα, μέχρι να κάνει την επίθεσή του και όχι απλά να περάσει εμπρός, αλλά να εξαφανιστεί τελείως δείχνοντας πως ήταν σε άλλο επίπεδο ο ρυθμός του.

Ο Bagnaia δεν είχε τον ρυθμό να περάσει εμπρός καθώς μπορούσε να οδηγήσει το ίδιο γρήγορα μόνο στο μισό κομμάτι της πίστας, όπως είπε και ο ίδιος και η μέγιστη θέση που θα μπορούσε να βρεθεί σήμερα ήταν η δεύτερη.

Όμως ο Alex έδωσε σήμερα το 100% και μία αψάδα παραπάνω ακόμη και με τα ελαστικά στο τελείωμά τους και δεν άφησε περιθώριο για κάτι λιγότερο στο τέλος του αγώνα από το 1-2 των αδερφών Marquez.

Ήταν ένας αγώνας που πήγαινε όπως ακριβώς και ο Sprint μέχρι τον 7ο γύρο όταν ο Marc άφησε τον Alex να περάσει εμπρός για να μην έχει πρόβλημα πίεσης με τους αυστηρούς κανονισμούς του αγώνα και χάσει την πρώτη θέση από ποινή.

Ο Ai Ogura βρέθηκε σε θέση για μία ακόμη φορά να ασκήσει πίεση στον Bagnaia, στην εκκίνηση που δεν πήγε ακριβώς όπως εχθές και ο Bagnaia κατάφερε να περάσει για λίγο εμπρός από τον Alex ο οποίος ανέβηκε σύντομα περνώντας τον Ai Ogura και έπειτα πήρε και την προκαθορισμένη -αυτό το Σαββατοκύριακο- θέση του πίσω από τον Marc.

Ο Morbidelli έσβησε επίσης γρήγορα την τιμωρία που του είχε επιβληθεί και έφτασε στην πιο δύσκολη προσπέραση από εκείνες που είχε σημειώσει προηγουμένως, στην Aprilia του νέου αναβάτη των MotoGP.

Περνώντας τον Ai Ogura βελτίωσε για λίγο ρυθμό πλησιάζοντας τον Bagnaia αλλά από εκεί και πέρα δεν κατάφερε να κάνει την διαφορά και σιγά – σιγά οι αποστάσεις έδεσαν τις τελικές θέσεις των αναβατών πλην της πρώτης και με πολύ μικρό ερωτηματικό για την δεύτερη, όπως μικρή ήταν και η πιθανότητα που έδινε ο ίδιος ο Bagnaia σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα.

Το μεγαλύτερο highlight του αγώνα ήταν στον 7ο γύρο όταν ο Marc έδωσε την θέση του στον Alex έχοντας τους πάντες να αναρωτιούνται τι συμβαίνει και αν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα, μία πιθανότητα που αμέσως εξαλείφθηκε.

Στις πιο πίσω θέσεις είχαμε και λίγο περισσότερο θέαμα, ο Bezzecchi δυστυχώς δεν κατάφερε να παίξει πιο πρωταγωνιστικό ρόλο και σήμερα, πέρασε όμως την Pramac του Miller με μικρή μάχη μεταξύ τους.

Ο Acosta δυστυχώς έπεσε και δεν κατάφερε επίσης να μας δώσει μερικές από τις δυναμικές μάχες που μπορεί, ενώ πτώση σημείωσε και ο Mir.

Μπορεί από θέαμα να μην είχαμε μάχες εμπρός, θυμίζοντας λίγο την εποχή που ο Marc Marquez ήταν στα καλύτερά του, αλλά από συναισθηματική πλευρά ο αγώνας αυτός έπιασε κορυφή με την σκηνοθεσία της Dorna να ποντάρει αρκετά σε αυτό. Ο 10χρονος οπαδός που πέρσι έκλαιγε στην πτώση του Marc είχε αυτό το Σαββατοκύριακο τις κάμερες επάνω του, μέχρι που τελικά πήγε να τον συναντήσει σε ένα μεταξύ τους επίσης φανταστικό ενσταντανέ, όταν ο Marc τον ρώτησε: «Εντάξει τώρα; Φέτος είσαι χαρούμενος;»

Η στιγμή που ο πατέρας Marquez αγκαλιάζει και τους δύο γιους του στο 1-2 είναι στιγμή που πλησιάζει τον αρχαίο Διαγόρα, τον ανίκητο Ολυμπιονίκη που ο λαός του φώναζε «πέθανε Διαγόρα» όταν οι γιου του τον μετέφεραν στις πλάτες τους έχοντας στεφθεί ολυμπιονίκες.

Μία μεγάλη στιγμή ο πρώτος αγώνας της φετινής σεζόν για όλη την οικογένεια Marquez, με τον Marc να ζει το όνειρό του, να μπορεί να νικήσει με μεγάλη διαφορά και να έχει μαζί του τον αδερφό του…

Η ανάλυση του αγώνα θα έχει επίσης μία βασική στιγμή να επικεντρωθεί, στην στιγμή που ο Marc άφησε τον αδερφό του να περάσει και στους λόγους που αυτό συνέβη.

 

ΘΕΣΗ

ΒΑΘΜΟΙ

Αναβάτης

Ομάδα

Χρόνος

1

25

93M. Marquez

Ducati Lenovo Team

39:37.244

2

20

73A. Marquez

BK8 Gresini Racing MotoGP

+1.732

3

16

63F. Bagnaia

Ducati Lenovo Team

+2.398

4

13

21F. Morbidelli

Pertamina Enduro VR46 Racing Team

+5.176

5

11

79A. Ogura

Trackhouse MotoGP Team

+7.450

6

10

72M. Bezzecchi

Aprilia Racing

+14.967

7

9

5J. Zarco

CASTROL Honda LCR

+15.225

8

8

33B. Binder

Red Bull KTM Factory Racing

+19.929

9

7

23E. Bastianini

Red Bull KTM Tech3

+20.053

10

6

49F. Di Giannantonio

Pertamina Enduro VR46 Racing Team

+21.546

11

5

43J. Miller

Prima Pramac Yamaha MotoGP

+22.315

12

4

10L. Marini

Honda HRC Castrol

+23.940

13

3

54F. Aldeguer

BK8 Gresini Racing MotoGP

+24.760

14

2

88M. Oliveira

Prima Pramac Yamaha MotoGP

+26.097

15

1

20F. Quartararo

Monster Energy Yamaha MotoGP Team

+26.456

16

 

12M. Viñales

Red Bull KTM Tech3

+28.770

17

 

42A. Rins

Monster Energy Yamaha MotoGP Team

+31.095

18

 

35S. Chantra

IDEMITSU Honda LCR

+31.480

19

 

37P. Acosta

Red Bull KTM Factory Racing

+42.115

20

 

32L. Savadori

Aprilia Racing

+46.827

Εγκαταλείψεις / Πτώσεις

   

25R. Fernandez

Trackhouse MotoGP Team

22 laps

   

36J. Mir

Honda HRC Castrol

14 laps

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.