MotoGP Τσεχίας: Τράβηξε χαρτί στο 20!

"Στους αγώνες το ρίσκο είναι εκείνο που αποδίδει"
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

6/8/2017

Όλα τα σενάρια βγήκαν αληθινά στο MotoGP του Brno, με τον καιρό να καθορίζει την εξέλιξη του αγώνα και την στρατηγική να καθορίζει τον νικητή. Σε επανάληψη εκείνου το βρόχινου Sachsenring πέρσι και σχεδόν σε κάθε τελευταίο αγώνα που χρειάστηκε γρήγορη αλλαγή μοτοσυκλέτας, ο Marquez έδειξε ότι έχει την καλύτερη στρατηγική, ή μάλλον ότι ξέρει να παίρνει το ρίσκο και μάλιστα του βγαίνει! Και σχεδόν πάντα ο Rossi κάνει άλλον έναν μαγικό αγώνα σκαρφαλώνοντας θέσεις για να διορθώσει την δική του επιλογή…

«Προπονησούλα» οδηγώντας μόνος του μπροστά μέχρι την νίκη ο Marquez, σερφάροντας για το πρωτάθλημα σε ήρεμα νερά, όμως μέχρι εκείνο το σημείο που μόνο η πτώση θα τον σταματούσε, τα πάνα έδειχναν ότι είχε κάνει το λάθος. Όπως δηλαδή τότε στο Sachsenring που έβαλε τα Slick πριν στεγνώσει η πίστα και όλοι λέγαμε ότι μόλις πέταξε κάθε ευκαιρία από το παράθυρο, μόνο και μόνο για να διαψεύσει τους πάντες, ακόμα και τα αρνητικά μυαλά της ομάδας του και να κερδίσει.

Η μητέρα των επαναλήψεων γέννησε σήμερα το αδερφάκι του Sachsenring, με τον Marquez να κοιτά τους πάντες πονηρά και να τραβάει χαρτί στο 20… ποιος να το περίμενε ότι θα μάντευε τόσο καλά πως η βροχή δεν θα έπεφτε ξανά; Ποιος πέρα από την ομάδα του που έμαθε να εμπιστεύεται το ρίσκο του, θα μπορούσε να πάρει την ευθύνη για αυτό που έκανε σήμερα ο Marquez; Που για να λέμε την αλήθεια του βγήκε από καθαρή τύχη;

Βάζοντας τα μαλακά βρόχινα ελαστικά και ετοιμάζοντας την δεύτερη μοτοσυκλέτα του με Slick, όταν όλοι οι υπόλοιποι μεγάλοι αναβάτες είχαν τις δεύτερες μοτοσυκλέτες έτοιμες για βροχή, ο Marquez είχε εκπονήσει ένα σχέδιο που αν και πέτυχε στο μισό του, ήταν τόσο καλό που απέδωσε. Υπολόγιζε να χτίσει μία μικρή διαφορά από τους υπόλοιπους και να αλλάξει γρήγορα και πρώτος ελαστικά για στεγνή πίστα, ανακάπτοντας και κερδίζοντας την διαφορά. Το θέμα ήταν να μην επέστρεφε η βροχή, που οπτικά τίποτα δεν μαρτυρούσε μία τέτοια εκδοχή, το αντίθετο έλεγε όποιος έβλεπε τον ουρανό. Όμως εκεί στην Honda έχουν πέσει τόσες φορές μέσα στην πρόβλεψη τους, που θα αρχίσουν τα σενάρια. Μπορεί να έχουν κατεβάσει κανένα βουδιστή γκουρού από τα βουνά της Ιαπωνίας και διαβάζει τα σύννεφα ή τα διατάζει κιόλας, μπορεί οι τεχνολογικά προηγμένοι Ιάπωνες να έχουν φτιάξει τον καλύτερο μίνι-μετεωρολογικό σταθμό που προβλέπει αν θα πέσει νερό γύρω από την πίστα, μπορεί απλά να είναι κωλόφαρδος ο Marquez, το γεγονός παραμένει ότι του βγαίνει το ρίσκο με τις αποφάσεις που παίρνει για τον καιρό!

Αρχίζοντας η πίστα να στεγνώνει πολύ πιο γρήγορα από αυτό που περίμενε ο καθένας, ακόμα και η Honda, ο Marquez βρέθηκε σε μειονεκτική θέση και ενώ ξεκίνησε πρώτος, είδε τον Lorenzo να ανεβαίνει γρήγορα και να μπαίνει μπροστά του. Κόβοντάς του την ευκαιρία να χτίσει μία μικρή διαφορά για να μπει στα πιτ πρώτος, ο Marquez αντιλαμβανόταν ότι με την πίστα να στεγνώνει γρήγορα έχανε κάθε ευκαιρία που ήθελε να δημιουργήσει. Όπως είπε ο ίδιος, η απόφαση για τα Slick στην δεύτερη είχε παρθεί από την αρχή, αλλά τα μαλακά πίσω το αποφάσισε την τελευταία στιγμή. Χάνοντας συνεχώς θέσεις βγήκε αμέσως για αλλαγή και πήρε έτσι άλλο ένα ρίσκο. Με την πίστα να έχει διαδρόμους με διαφορετικό χρώμα, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν κατάλληλη για Slick ελαστικά, ο Marquez παρατρίχα να πέσει όπως στις ελεύθερες δοκιμές ή να αρχίσει να γλιστρά σώζοντας με δυσκολία, όπως στα χρονομετρημένα. Την ώρα που ο Rossi, που στο μεταξύ είχε περάσει την κορυφή της κούρσας οδηγώντας τον αγώνα, αποφάσιζε –καθυστερημένα- να μπει για αλλαγή ελαστικών, ο Marquez θα περνούσε τον Zarco που εντελώς αναπάντεχα δεν μπήκε πίσω από τον Rossi. Ο Ισπανός θα έχτιζε έτσι διαφορά στα 22 δευτερόλεπτα, που αργότερα έπεσε στα 12 μπροστά από τον Pedrosa ο οποίος τόνισε πως έπρεπε να αλλάξει μοτοσυκλέτα έναν γύρο νωρίτερα και ότι δεν μπορείς να ξέρεις τι θα κάνει ο καιρός, αν και εκείνη την στιγμή γελούσε και έδειχνε την μοτοσυκλέτα του Marquez… Μέχρι το σημείο όμως που ο Marquez οδηγούσε μοναχικά τον αγώνα, είχαν γίνει τόσα πολλά στα pit και τόσα λάθη από μεγάλες και μικρές ομάδες, που χωρά πολύ κουβέντα.

εξαιρετική οδήγηση από τον Rossi για να ανακάμψει, μετά την αλλαγή!

Πρώτο ζήτημα η Ducati που δεν είχε έτοιμες τις μοτοσυκλέτες με Slick ελαστικά και ρυθμίσεις. Ούτε του Lorenzo, ούτε του Dovizioso. Το αποτέλεσμα ήταν να μπει ο Dovizioso καθυστερημένα, ταυτόχρονα με τον Rossi ενώ ο Lorenzo που μπήκε νωρίτερα καθυστέρησε να αλλάξει τόσο πολύ, που ποτέ δεν ανέκαμψε την διαφορά. Ήταν μία από τις ελάχιστες στιγμές στην σύγχρονη καριέρα του, που βρέθηκε να οδηγεί την κούρσα σε συνθήκες κακής πρόσφυσης και όταν ήρθε η ευκαιρία να οδηγήσει στο στεγνό η ομάδα του την πέταξε από το παράθυρο.

Εκείνη την ώρα θα γινόταν κάτι ακόμα πιο χαζό, για τα δεδομένα επαγγελματισμού που κυριαρχεί στο MotoGP, πράγμα που απλά δείχνει ότι και οι καλύτεροι κάνουν λάθη. Ο Aleix Espargaro θα έφευγε χωρίς να τον κρατήσει η ομάδα του την στιγμή που ο Iannone πήγαινε να μπει στα pit και φρενάροντας απότομα για να τον αποφύγει, μπλόκαρε τον εμπρός τροχό και έπεσε μέσα στα pit, μπροστά στους μηχανικούς του!

Ενώ ο Marquez μπήκε στον δεύτερο γύρο, αλλάζοντας σε Slick μαζί με άλλους αλλά κερδίζοντας μόνος του το προβάδισμα, ο Rossi με τον Dovizioso μπήκαν στον τέταρτο όταν ο τρίτος ήταν ήδη μία ασφαλής επιλογή. Για αυτό και η ομάδα του Rossi του είχε ετοιμάσει ήδη πίνακα που τον καλούσε στα pit, σε περίπτωση που συνέχιζε. Βγαίνοντας από τα pit ο Rossi ήταν στην 13η θέση με τον Vinales λίγο πιο μπροστά του αλλά ακόμα εκτός δεκάδας, καθώς είχε αλλάξει μοτοσυκλέτα νωρίτερα. Οι δύο Yamaha θα έβαζαν το κεφάλι κάτω με στόχο το βάθρο. Η πρώτη θέση, που εκείνη την στιγμή είχε 20 δευτερόλεπτα διαφορά, έμοιαζε ήδη εκτός από κάθε πιθανότητα που ήταν στο χέρι τους. Με τον Rossi να κάνει εξαιρετικό αγώνα χωρίς ρίσκο, μένοντας πίσω από κάποιον αναβάτη που για αρκετή ώρα, να δεν ερχόταν η ασφαλής προσπέραση, και τον Vinales να είναι λίγο πιο επιθετικός, οι Yamaha σταδιακά ανέβαιναν. Ο Pol Espargaro καθυστέρησε τον Rossi λίγο περισσότερο από αυτό που θα περίμενε και ο ίδιος, ο Petrucci και ο «πονεμένος» Cruthlow καθυστέρησαν εξίσου και τους δύο, όμως τελικά οι δύο Yamaha έκαναν έναν εξαιρετικό αγώνα από την στιγμή που άλλαξαν ελαστικά και μετά, μπαίνοντας πίσω από τις δύο Honda. Είχε προηγηθεί και η άνοδος του Pedrosa στην δεύτερη θέση, του αναβάτη που με αυτό το βάθρο ισοφάρισε την πορεία του με τα ονόματα των Rossi και Agostini, σε μία πίστα που είχε νικήσει το ’14 τον Marquez που κυνηγούσε τότε το πρωτάθλημα. Ο Pedrosa είναι ο πολύτιμος αναβάτης που θα φέρει σίγουρους βαθμούς σε μια ομάδα και στο Brno ήταν πολύ γρήγορος από τις δοκιμές.

Ξεχνώντας την πρώτη θέση, ο αγώνας είχε μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθώντας την μάχη για την δεύτερη και μετά για την τρίτη θέση και όλες από εκεί και πίσω, καθώς ο Rossi είχε βάλει στόχο να μην χάσει ούτε έναν πόντο ακόμα, από εκείνους που είχε ήδη απωλέσει με την αλλαγή μοτοσυκλετών.

Ο καιρός έπαιξε τεράστιο ρόλο όλη την ημέρα και ανέδειξε την στρατηγική που θα καθόριζε τον νικητή. Όπως μου είχε πει και ο Kevin Schwantz, που έχει χαρίσει το όνομά του σε στροφή αυτής της πίστας, όταν τότε στο Sachsenring βλέπαμε μαζί υπό την φιλοξενία της MOTUL την στρατηγική του Marquez να αποδίδει, «το ρίσκο κερδίζει πρωτάθλημα σε αυτό το επίπεδο αγώνων, όχι το ανάποδο»!

Διδακτική λοιπόν ημέρα με μπόλικο θέαμα, κι αν κανείς αναρωτιέται αν ποτέ θα εκλείψει το θέαμα από τα MotoGP, οι προηγούμενες κατηγορίες έχουν την απάντηση. Στην Moto3 ο Mir, πρώτος στο πρωτάθλημα ήταν τέταρτος στην τετράδα που κυνηγούσε την πρώτη θέση, ξεχωρίζοντας από τους υπόλοιπους για ένα μεγάλο διάστημα όταν διαλύθηκε η βροχή που όλη την ημέρα ερχόταν με κύματα. Ο Fenati δεύτερος σε βαθμούς πίστευε μέχρι την τελευταία στιγμή πως θα τα καταφέρει, έχοντας αφήσει πίσω τους τον Bo Bendsneyder της KTM που ενθουσιασμένος οδηγούσε για αρκετούς γύρους πριν μείνει πίσω, όταν ο Mir έκανε την επίθεση και πέρασε εμπρός κερδίζοντας έναν αγώνα που στην καλύτερη περίπτωση έλεγες πως ίσως ανέβει στο βάθρο.

Στην Moto2 που διακόπηκε και ξεκίνησε μόλις για 6 γύρους στην βροχή, ο Luthi έκανε μία επίθεση από το πουθενά και κυριάρχησε στον αγώνα, δηλαδή στους έξι αυτούς γύρους, με τεράστια διαφορά, παίρνοντας επίσης ένα μεγάλο ρίσκο με τα ελαστικά. Άκρως διδακτική ημέρα λοιπόν, για τις ίδιες τις ομάδες πρώτα, για τους αναβάτες έπειτα και μετά για τους θεατές! 

 

 

η πτώση του Alvaro BAUTISTA πίσω από τον Lorenzo

Alvaro BAUTISTA

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.