MotoGP Valencia - FP2: Στο νήμα ο Miller

Με βελτιωμένες συνθήκες οι FP2
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

12/11/2021

Οι συνθήκες στις δεύτερες ελεύθερες δοκιμές ήταν πολύ βελτιωμένες σε σχέση με το πρωί, γι' αυτό και ένας από τους πρώτους αναβάτες που μπήκαν μέσα ήταν ο Valentino Rossi, σε αντίθεση με τα FP1 που άργησε πολύ να μπει στην πίστα, ενώ ο Pol Espargaro ήταν από τους πρώτους αναβάτες που βελτίωσαν τον χρόνο τους σε σχέση με το πρωί.

Οι χρόνοι άρχισαν να πέφτουν γρήγορα και με μεγάλες διαφορές τουλάχιστον έξι δευτερόλεπτα), αλλά συνεχίστηκαν οι πτώσεις, με τον παγκόσμιο –πλέον- πρωταθλητή, Fabio Quartararo, να πέφτει στα πρώτα φρένα, εξαιτίας κρύων ελαστικών.

Ο Bagnaia μπήκε από νωρίς επικεφαλής, ενώ η ένατη θέση που είχε προς τα μέσα της διαδικασίας ο Andrea Dovizioso ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Την μεγαλύτερη όμως εντύπωση έκανε η επίδοση του Morbidelli, ο οποίος έγραψε γύρω γρηγορότερο κατά τέσσερα δέκατα από του Bagnaia, περνώντας στην κορυφή του πίνακα.

Λίγο αργότερα ήρθε η σειρά του Nakagami για να μπει σφήνα στην δεύτερη θέση ανάμεσα στους δύο Ιταλούς, ενώ o Bastianini είχε μια πτώση στην δεύτερη στροφή της πίστας, παρόμοια με αυτή του Quartararo, με τον Lecuona να τον ακολουθεί κι αυτός στο… βροντολόγιο, μετά από μια πτώση στην Κ1 έχοντας χάσει το μπροστινό.

Δέκα λεπτά πριν το τέλος, ο Morbidelli κρατούσε την πρωτοπορία, με τον Quartararo να είναι στην ένατη θέση, αλλά ο Miller με έναν εξαιρετικά γρήγορο γύρο τέθηκε αυτός επικεφαλής, με διαφορά τεσσάρων δεκάτων του δευτερολέπτου. Δύο λεπτά αργότερα ο Dovizioso σκαρφάλωσε στην δεύτερη θέση του πίνακα, αλλά ο ταχύτερος χρόνος του Bagnaia και ο τρίτος καλύτερος χρόνος του Rins, τον έριξαν στην τέταρτη θέση.

Ο Espargaro προσπάθησε φιλότιμα και βρέθηκε στην δεύτερη θέση, αλλά αμέσως μετά έπεσε στην έκτη στροφή της πίστας, ενώ λίγο πριν την λήξη του session ήταν ο Miller αυτός που τελικά ήταν ταχύτερος όλων. Πίσω του οι Espargaro, Bagnaia, Rins, και Jorge Martin συμπλήρωσαν την ταχύτερη πεντάδα, με τον Espargaro να μένει τελικά εκτός… δεκάδας!

 

Αποτελέσματα FP2

1

Jack Miller

Ducati Team (GP21)

1'30.927s

2

Pol Espargaro

Repsol Honda (RC213V)

+0.012s

3

Francesco Bagnaia

Ducati Team (GP21)

+0.068s

4

Alex Rins

Suzuki Ecstar (GSX-RR)

+0.409s

5

Jorge Martin

Pramac Ducati (GP21)*

+0.469s

6

Takaaki Nakagami

LCR Honda (RC213V)

+0.500s

7

Joan Mir

Suzuki Ecstar (GSX-RR)

+0.586s

8

Brad Binder

Red Bull KTM (RC16)

+0.594s

9

Andrea Dovizioso

Petronas Yamaha (YZR-M1)

+0.670s

10

Johann Zarco

Pramac Ducati (GP21)

+0.676s

11

Fabio Quartararo

Monster Yamaha (YZR-M1)

+0.781s

12

Aleix Espargaro

Aprilia Gresini (RS-GP)

+0.893s

13

Franco Morbidelli

Monster Yamaha (YZR-M1)

+0.905s

14

Alex Marquez

LCR Honda (RC213V)

+0.925s

15

Danilo Petrucci

KTM Tech3 (RC16)

+1.156s

16

Iker Lecuona

KTM Tech3 (RC16)

+1.171s

17

Miguel Oliveira

Red Bull KTM (RC16)

+1.281s

18

Maverick Viñales

Aprilia Gresini (RS-GP)

+1.287s

19

Enea Bastianini

Avintia Ducati (GP19)*

+1.292s

20

Luca Marini

Sky VR46 Avintia Ducati (GP19)*

+1.302s

21

Valentino Rossi

Petronas Yamaha (YZR-M1)

+1.358s

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.