MotoGP Valencia: Καθολική νίκη Marquez δίνει το τριπλό στην Honda

Όπως ξεκίνησαν έτσι τερμάτισαν!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/11/2019

Παγιδευμένοι από επιλογές ελαστικών εξαιτίας των χαμηλών θερμοκρασιών που επηρέασαν το σημερινή πρόγραμμα και έφεραν το χάος στην Moto3, οι αναβάτες των MotoGP ξεκίνησαν τον τελευταίο αγώνα της σεζόν με τον Marquez να θέλει την νίκη κερδίζοντας το τριπλό και κατακτώντας κάθε τι που θα μπορούσε να κατακτηθεί σε αυτή την σεζόν, κάνοντας και νέο ρεκόρ διαφοράς πόντων. Έχει επίσης το ρεκόρ πόντων σε μία σεζόν. Ήδη στους 18 αγώνες είχε σπάσει το ρεκόρ του Lorenzo και τώρα με την νίκη αυτή το τοποθέτησε πολύ ψηλά και για το μέλλον… Ο Quartararo είναι ο μόνος με έξι pole position χωρίς νίκη αλλά χρειάζεται προσπάθεια για να τα βάλεις με τον Marquez, πράγμα που έχει καταλάβει καλά και δεν θα ζόριζε καμία κατάσταση. Άλλωστε και οι έξι pole position με επτά βάθρα ακούγονται εξαιρετικά για πρώτη χρονιά. Ο Miller μπορούσε να είναι εκεί μπροστά ως η καλύτερη Ducati και το έπραξε. Η Suzuki προσπάθησε με το μαλακό πίσω ελαστικό - κάνοντας διαφορετική επιλογή από τους άλλους μια και το επέτρεπαν οι χαμηλές θερμοκρασίες, να κρατήσει πίσω τουλάχιστον την δορυφορική Ducati αλλά δεν τα κατάφερε.

Η εκκίνηση θα άφηνε πίσω τον Marquez να παλέψει για να βγει εμπρός, ανάμεσα σε μοτοσυκλέτες που πήγαιναν όλες μαζί. Ο Miller πήγε να βγει μπροστά, ο Quartararo διεκδίκησε την θέση του πίσω, ακούμπησαν και λίγο με καθαρά αγωνιστικό τρόπο και στο τέλος έμεινε η Yamaha της Petronas εμπρός με τον Marquez να κερδίζει συνεχώς θέσεις και με μαεστρία να μπαίνει δεύτερος. Μέχρι και διπλή προσπέραση στην ευθεία, στην Ducati και στην Suzuki έκανε ο Marquez πριν φτάσει στην δεύτερη θέση. Με βάση τους προηγούμενους αγώνες της σεζόν θα μπορούσε να μείνει πίσω του αποφεύγοντας μία αντιπαράθεση που τρώει ελαστικά και αυξάνει τις πιθανότητες λάθους, για να περάσει την τελευταία στιγμή. Σήμερα όμως τα ελαστικά ήθελαν το ακριβώς αντίθετο για να διατηρηθούν σε ιδανική θερμοκρασία και με μένοντας πίσω από τον Quartararo αυξανόταν ο κίνδυνος του Miller. Πολύ γρήγορα θα περνούσε μπροστά λοιπόν ανοίγοντας άμεσα την διαφορά και αφήνοντας τον αγώνα για τους πίσω.

Με την πτώση του Petrucci από lowside ο Marquez είχε και με κάθε βεβαιότητα το τριπλό στέμμα στο τσεπάκι του. Στην έκτη στροφή όμως που έπεσε ο Petrucci θα συνέβαινε κάτι περίεργο, αμέσως μετά τον ακολούθησε ο Zarco που πηγαίνοντας να φύγει κλαδεύτηκε από την μοτοσυκλέτα του Lacoruna που έπεσε κι αυτή πίσω του. Ήταν η στροφή που έφερε το χάος και στην Moto3 και τώρα θα οδηγούσε σε τρεις μοτοσυκλέτες στο έδαφος σε ξεχωριστές φάσεις, παρότι συνεχόμενες. Με την πτώση και του Crutchlow αλλά και του Alex Marquez νωρίτερα στην Moto2 κάθε πρωτοκλασάτος διεκδικητής της κενής θέσης στο HRC θα έπεφτε σήμερα, έτσι, για να υπάρχει ισοπαλία σε αυτό…

Ο Zarco ήταν ιδιαίτερα τυχερός, θα μπορούσε να είναι πολύ πιο σοβαρά τα πράγματα και πράγματι έμεινε στο έδαφος φεύγοντας για εξετάσεις με φορείο. Ευτυχώς δεν ήταν κάτι σοβαρό. Πτώση είχε και ο Morbidelli ενώ η θερμοκρασία της πίστας δεν βελτιωνόταν αλλά το αντίθετο. Κανείς όμως από τις πρώτες θέσεις δεν θα έκανε το λάθος και τελικά θα τερμάτιζαν στις ίδιες θέσεις που ξεκίνησαν από την pole position με την Honda να πανηγυρίζει το τριπλό πρωτάθλημα, όλους τους τίτλους που θα μπορούσε να κερδίσει.

Ο Rossi ανέβηκε αρκετές θέσεις, και μία από αυτές την πήρε βλέποντας τον Petrucci ακριβώς μπροστά του να πέφτει από έλλειψη πρόσφυσης στον εμπρός τροχό. Μαζί με τις πτώσεις θα εγκατέλειπαν και ο Pirro και ο Iannone με τον αναβάτη της Aprilia να είναι ο πιο άτυχος καθώς εγκατέλειψε στον τελευταίο γύρο.

παιχνίδια στον τερματισμό ή μήνυμα στον Bagnaia για αυτό που έγινε εχθές...

Πτώση είχε και ο Marquez νωρίτερα, όπως και εχθές στην FP4 λέγοντας πως δοκιμάζει καινούρια πράγματα για το 2020 και δεν προετοιμάζεται απλά για τον τελευταίο αγώνα…

Ο αδερφός του που είναι πλέον ένα από τα ονόματα που σκέφτεται η Honda να φέρει στην νέα σεζόν στο HRC, έπεσε από την πέμπτη θέση στην Moto2, σε έναν αγώνα που ο Binder δεν ήθελε με τίποτα να αφήσει να φύγει χωρίς νίκη, την τελευταία του στην Moto2 και τρίτη συνεχόμενη. Το κατάφερε μπροστά στο μεγάλο αφεντικό της KTM, που πλέον είναι κοντά στην ομάδα περισσότερο, ώστε να δίνει την απαραίτητη ώθηση σθένους που απαιτείται, με ένα τόσο δύσκολο πρόγραμμα που έχουν θέσει…

Στην Moto3 ο παγκόσμιος νικητής Lorenzo Dalla Porta, τυπικά δεν χρειαζόταν να εμφανιστεί, αλλά το έκανε για να είναι στον τελευταίο, γεμάτο συμβάντα αγώνα. Ο Garcia πήρε την πρώτη του νίκη φέτος, όταν ο αγώνας ξανά ξεκίνησε και μετά από δύο καραμπόλες με την πρώτη να είναι πραγματικά επικίνδυνη και απορίας άξιο πως δεν τραυματίστηκε κανείς πιο σοβαρά…

Η επόμενη σεζόν ξεκινά άμεσα στην ουσία, με τις δοκιμές πριν το διάλειμμα και την Honda να πρέπει να πάρει μία σοβαρή απόφαση…

αντίο Lorenzo...

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος/Διαφ.
1
Honda
156.8
41'21.469
2
Yamaha
156.8
+1.026
3
Ducati
156.7
+2.409
4
Ducati
156.6
+3.326
5
Suzuki
156.6
+3.508
6
Yamaha
156.3
+8.829
7
Suzuki
156.2
+10.622
8
Yamaha
155.4
+22.992
9
Aprilia
154.8
+32.704
10
KTM
154.8
+32.973
11
Ducati
154.2
+42.795
12
KTM
154.0
+45.732
13
Honda
153.7
+51.044
14
Ducati
152.8
+1'04.871
15
KTM
152.1
+1'16.487
 
Aprilia
154.8
1 Lap
 
Yamaha
156.4
9 Laps
 
Ducati
155.6
14 Laps
 
Honda
155.1
14 Laps
 
KTM
154.2
14 Laps
 
Honda
155.5
17 Laps
 
Ducati
150.3
19 Laps

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.