Mugello MotoGP

Από τον

Μπάμπη Μέντη

4/6/2017

Από το 1973 είχε να νικήσει Ιταλός με ιταλική μοτοσυκλέτα σε ιταλική πίστα.

Το έκανε ο Andrea Dovizioso και μπαίνει δυνατά στη μάχη του πρωταθλήματος!

Ο αγώνας του Mugello είναι από μόνος του ο πιο εντυπωσιακός και γεμάτος ένταση του πρωταθλήματος. Η πίστα είναι εντυπωσιακή, τόσο να την οδηγείς, όσο και να βλέπεις τους αναβάτες από την τηλεόραση να γυρίζουν μέσα σε αυτή. Το Ιταλικό κοινό που βρίσκεται στις κερκίδες είναι το πιο φανατικό που μπορείς να βρεις σε οποιαδήποτε άλλη πίστα και δημιουργούν έντονη και θορυβώδη ατμόσφαιρα. Μέσα σε όλα αυτά πάντα προστίθενται γεγονότα της επικαιρότητας που αυξάνουν ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον για αυτόν τον αγώνα. Πριν τον φωτεινό αγώνα η ένταση ήταν στο απόγειό της. Καθώς είχαμε έναν Rossi να είναι τραυματίας, τον πρόσφατο θάνατο του Nicky Hayden να επισκιάζει το σύνηθες πολύχρωμο γιορτινό σκηνικό των GP.

Ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν σβήσουν τα φώτα και ξεκινήσει ο αγώνας είχαμε στην πρώτη θέση τον ταχύτερο αναβάτη και πρωτοπόρο του φετινό πρωταθλήματος κύριο Vinales. Ο οποίος φυσικά ήταν και ο γρηγορότερος την Παρασκευή και το Σάββατο. Δίπλα του ο ValentinoRossi που μέχρι εκείνη τη στιγμή έδειχνε να μην έχει καμία επίπτωση ο τραυματισμός του και το μόνο ερώτημα που είχαμε γι΄αυτόν ήταν αν η μεγάλη διάρκεια του αγώνα παίξει κάποιο ρόλο. Τρίτο στη γραμμή την εκκίνησης είχαμε τον Dovizioso, που όμως είχε χάσει τα πρωινά ελεύθερα δοκιμαστικά της Κυριακής λόγω ενοχλήσεων στο στομάχικαι υπέφερε όλο το προηγούμενο βράδυ! Τέταρτος στην δεύτερη σειρά ήταν ο Pirro που αν δεν ξέρεις ότι μέσα στο Mugello έχει κάνει τους περισσότερους γύρους απ΄όλους θα σου δημιουργούσε έκπληξη. Δίπλα του πέμπτος ο Pedrosa που φέτος είχε κινηθεί σε πολύ ρηχά νερά και δεν περιμέναμε να είναι ταχύτερος από τον Merquez που στήθηκε έκτος, συμπληρώνοντας τη δεύτερη σειρά εκκίνησης. Συνήθως δεν αναφερόμαστε στην τρίτη σειρά εκκίνησης, όμως από εκεί ξεκίνησε ο Petrucci, ο άνθρωπος που γέμισε με την μοτοσυκλέτα του την τηλεοπτική οθόνη από την μέση του αγώνα και έκανε την ζωή του Vinales δύσκολη.

Η εκκίνηση του αγώνα επιφύλαξε μια αναπάντεχη έκπληξη, αφού ο Rossi έκανε φοβερή εκκίνηση και έστριψε πρώτος, όχι όμως τόσο φοβερή όσο του Lorenzo! Ο ισπανός από την έβδομη θέση βρέθηκε στην πρώτη στροφή να είναι στο τρενάκι των πρώτων και από το δεύτερο γύρο και μετά ήταν ο οδηγός του αγώνα, με τον Rossi, τον Vinales και τον Dovizioso πίσω του. Ξεκάθαρα οι μοτοσυκλέτες τις Ducati κατάπιναν τους πάντες για πλάκα στη μεγάλη ευθεία και οι δύο αναβάτες της Yamaha προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν την ευελιξία των μοτοσυκλετών τους στις στροφές για να ρεφάρουν τη χασούρα της ευθείας.

Οι πέντε πρώτοι γύροι ήταν στο 1’47’’800 και ο Lorenzo που έχει κερδίσει πέντε φορές εδώ μέσα, τα τελευταία δέκα χρόνια έδειχνε ότι σήμερα θα βούλωνε τα στόματα που λένε ότι δεν μπορεί να πάρει νίκη με την Ducati. Όμως οι αναβάτες πίσω του άρχισαν να κατεβάζουν τα γυρολόγιά τους και στην μέση του αγώνα ο ρυθμός ήταν κοντά στο 1’47’’100, στέλνοντας τον Lorenzo πίσω στην όγδοη θέση όπου και τελικός τερμάτισε. Με εξαίρεση έναν-δύο γύρους που οδήγησαν τον αγώνα, στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα οι αναβάτες της Yamaha ήταν σάντουϊτς ανάμεσα στο Ducati του Dovi και του Petrucci. Ο Dovizioso όμως οδηγούσε σαν κομπιούτερ και με απίστευτα σταθερό γυρολόγιο, κράτησε σε καλή κατάσταση τα ελαστικά του μέχρι το τέλος του αγώνα, πανηγυρίζοντας μια νίκη γεμάτη ιταλικό ενθουσιασμό και συναίσθημα για τον ίδιο και την ομάδα του.

Επτά γύρους πριν το τέλος ο Rossi έκανε τον ταχύτερο γύρο του αγώνα, αλλά αυτό δεν αρκούσε να τον φέρει σε απόσταση βολής, ούτε να ξεφορτωθεί τον Petrucci. Από εκείνο το σημείο και μετά ο Ιταλός έδειξε σαν να συμβιβάστηκε με την ιδέα τις τέταρτης θέσης. Λογική απόφαση, αφού η Honda του Marquez είχε μείνει πολύ πίσω του και ήταν προφανές ότι ο Vinalies δεν θα του χάριζε βαθμούς. Από την άλλη μεριά, ο ταχύτατος ισπανός αναβάτης της Yamaha δεν το έβαλε ποτέ κάτω και πήρε το ρίσκο να δώσει μάχες σώμα με σώμα με τον Petrucci, ο οποίος βρέθηκε αρκετές φορές μπροστά του, προστατεύοντας κατά κάποιο τρόπο τον Dovi από τον Vinales και φυσικά αναγκάζοντας τον Ισπανό να ταλεπωρεί περισσότερο τα ελαστικά του. Όμως ο Vinales εκτός από ταχύτητα έχει και τεράστιο ενθουσιασμό και κατεβάζοντας διαρκώς τους χρόνους του, ξεμπέρδεψε με τον Petrucci και μείωσε τη διαφορά του από τον Dovi από το 1,2’’ στο 0,780’’. Μάλιστα ήταν ο μοναδικός που κατάφερε να περάσει την Ducati στο τέλος της ευθείας!

Όμως ο Ιταλός έλεγχε πλέον απόλυτα τον αγώνα, δεν έκανε ούτε ένα λάθος και πήρε μια ιστορική νίκη, αλλά και πολύτιμους βαθμούς που πλέον τον βάζουν μέσα στο κάδρο των διεκδικητών του πρωταθλήματος. Αντιθέτως στο στρατόπεδο της Honda επικρατούσε απόλυτος εκνευρισμός, που έγινε ακόμα μεγαλύτερος όταν έπεσε η καρό σημαία. Ο Merquez ήταν ο μόνος από τους κορυφαίους οδηγούς της Honda που τερμάτισε στην έκτη θέση μετά από μάχες με… τη δορυφορική Ducati του Alvaro Bautista, ο οποίος τερμάτισε πέμπτος! Ο Crutchlow ήταν ταχύτατος στα δοκιμαστικά του Σαββάτου με ελαστικά αγώνα, όμως έπεσε και η δεύτερη μοτοσυκλέτα του δεν είχε καμία σχέση με την πρώτη σε στήσιμο και κινητήρα όπως δήλωσε ο ίδιος. Όχι μόνο αυτό, αλλά και στο τελευταίο γύρο, ο Pedrosa έκανε μια σπάνια για την αγωνιστική προσωπικότητά του βλακεία και πήγε να περάσει από εσωτερική των Βρετανό. Του μπλόκαρε ο εμπρός τροχός και πήρε μαζί του τον Crutchlow, με τον Βρετανό να του λέει κάποια “γαλλικά” στην αμμοπαγίδα! Εξαιρετικά ηλεκτρισμένο το κλίμα και στο box του Marquez, όπου το μεγάλο αφεντικό του HRC βρέθηκε εκεί για να.. τα πούνε.

Πάμε στον επόμενο αγώνα με δύο αναβάτες της Yamaha, έναν της Honda και έναν της Ducati να διεκδικούν το Πρωτάθλημα. Ό,τι καλύτερο δηλαδή!

1. Andrea Dovizioso ITA Ducati Team (Desmosedici GP17) 41m 32.126s
2. Maverick Viñales ESP Movistar Yamaha MotoGP (YZR-M1) 41m 33.407s
3. Danilo Petrucci ITA Octo Pramac Racing (Desmosedici GP17) 41m 34.460s
4. Valentino Rossi ITA Movistar Yamaha MotoGP (YZR-M1) 41m 35.811s
5. Alvaro Bautista ESP Pull&Bear Aspar Team (Desmosedici GP16) 41m 37.928s
6. Marc Marquez ESP Repsol Honda Team (RC213V) 41m 38.011s
7. Johann Zarco FRA Monster Yamaha Tech 3 (YZR-M1)* 41m 45.331s
8. Jorge Lorenzo ESP Ducati Team (Desmosedici GP17) 41m 46.519s
9. Michele Pirro ITA Ducati Team (Desmosedici GP17) 41m 47.006s
10. Andrea Iannone ITA Team Suzuki Ecstar (GSX-RR) 41m 47.628s
11. Tito Rabat ESP Estrella Galicia 0,0 Marc VDS (RC213V) 41m 54.130s
12. Scott Redding GBR Octo Pramac Racing (Desmosedici GP16) 41m 57.078s
13. Jonas Folger GER Monster Yamaha Tech 3 (YZR-M1)* 42m 0.286s
14. Hector Barbera ESP Reale Avintia Racing (Desmosedici GP16) 42m 2.802s
15. Jack Miller AUS Estrella Galicia 0,0 Marc VDS (RC213V) 42m 2.905s
16. Karel Abraham CZE Pull&Bear Aspar Team (Desmosedici GP15) 42m 14.432s
17. Sylvain Guintoli FRA Team Suzuki Ecstar (GSX-RR) 42m 18.420s
18. Loris Baz FRA Reale Avintia Racing (Desmosedici GP15) 42m 22.857s
19. Sam Lowes GBR Factory Aprilia Gresini (RS-GP)* 42m 22.866s
20. Bradley Smith GBR Red Bull KTM Factory Racing (RC16) 42m 23.023s
Cal Crutchlow GBR LCR Honda (RC213V) DNF
Dani Pedrosa ESP Repsol Honda Team (RC213V) DNF
Aleix Espargaro ESP Factory Aprilia Gresini (RS-GP) DNF
Pol Espargaro ESP Red Bull KTM Factory Racing (RC16) DNF

https://bit.ly/MOTO_675

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!