Πάλι έβγαλε τον ώμο του ο Marc Marquez

Κι αυτή τη φορά τον “καλό” του
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

26/11/2019

Έχει φάει πολλά τουμπίδια έως τώρα ο Marc Marquez, αλλά κανένα δεν του έχει κοστίσει σε αγωνιστικό επίπεδο και ο τρόπος που προσπαθεί να τα σώσει ανήκει στην κατηγορία “μα τι κάνει ο τύπος!”. Οι φίλοι του θα πουν πως πλαγιάζει τόσο πολύ τη μοτοσυκλέτα, που όταν πέφτει απλώς σέρνεται στην άσφαλτο. Όσοι πάλι δεν τον συμπαθούν θα πουν ότι απλώς είναι υπερβολικά τυχερός. Η αλήθεια βέβαια είναι κάπου στη μέση, διότι πέρα από τα κλασικά συρσίματα διαρκείας, έχει φάει και κάτι διαστημικές κωλοτούμπες που εύκολα θα μπορούσαν να τον έχουν στείλει για αρκετό καιρό εκτός δράσης, όπως συνέβη στον Lorenzo ή ακόμα και στον πιτσιρικά Joan Mir, που μόνο από το δυνατό τράνταγμα έσφιξαν οι πνεύμονές του και έχασε δύο αγώνες στη σειρά γιατί δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Τώρα στα δεύτερα επίσημα δοκιμαστικά που γίνονται στην Jerez, ο Marc Marquez είχε μια ακόμα πτώση, η οποία φαινομενικά δεν ανησύχησε κανέναν. Ήταν στην τελευταία στροφή της πίστας, που είναι μία από τις πιο αργές και όπως ο ίδιος ο Marquez είπε, εκείνη τη στιγμή δεν πήγαινε γρήγορα. Μάλιστα όσο σερνόταν στην άσφαλτο ήταν όλα υπό έλεγχο (αν μπορούμε να πούμε κάτι τέτοια για μια πτώση… αλλά στην περίπτωση του Marquez όλες σχεδόν οι πτώσεις του μοιάζουν υπό έλεγχο!) έως τη στιγμή που μπήκε στην αμμοπαγίδα. Εκεί ο ώμος του (ο καλός ο δεξής και όχι ο αριστερός ο εγχειρισμένος) μάγκωσε στο αφράτο αμμοχάλικο και σύμφωνα με τον ίδιο έπαθε μερική αποκόλληση. Κάπως έτσι βρέθηκε στο ιατρικό κέντρο της πίστας για εξετάσεις, καθώς ο πόνος ήταν αφόρητος. Ήταν δικό μου το λάθος. Πήρα ανοιχτή γραμμή και οι στροφές Κ5,Κ9 και Κ13 είχαν ακόμα κάποιες κηλίδες με νερό από τη βροχή έξω από τη αγωνιστική γραμμή. Πάτησα πάνω σε μια τέτοια κηλίδα και έχασα το μπροστινό. Ήταν με χαμηλή ταχύτητα, αλλά έφτασα στην ατμοπαγίδα με ακατάλληλη στάση σώματος. Νομίζω ότι είχα αποκόλληση – όχι ολική – αλλά κάποια μικρή αποκόλληση στον ώμο. Τον καλό μου ώμο και ήταν πολύ οδυνηρό”.

Μετά την επίσκεψη στο ιατρικό κέντρο, ο Marquez επέστρεψε στη πίστα, γιατί αυτό το τεστ είναι άκρως σημαντικό για την Honda. Οι τρεις αναβάτες του HRC (Αφοί Marquez και Cal Crutchlow) έχουν τον ίδιο κινητήρα, που είναι στο πρώτο στάδιο εξέλιξης για το 2020. Όμως όλοι τους έχουν διαφορετικά πλαίσια! Προφανώς και το HRC έχει καταλάβει πως τα τρία τελευταία χρόνια μόνο  Marc Marcquez μπορεί να κερδίζει σε όλες τις πίστες αγώνες με τη μοτοσυκλέτα τους. “Εγώ έχω να δοκιμάσω δύο εντελώς διαφορετικά πλαίσια. Και τα δύο έχουν μεγάλες διαφορές, με κάποια πολύ καλά σημεία και κάποια πολύ κακά σημεία. Είναι δύο εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις και είναι πολύ σημαντικό να αποφασίσουμε ποια θα ακολουθήσουμε. Εδώ στη Jerez το πλαίσιο παίζει μεγάλο ρόλο και λόγω της δροσιάς το κράτημα είναι πολύ υψηλό αυτή την εποχή. Γι΄αυτό και τα Yamaha και τα Suzuki δουλεύουν τόσο καλά. Μετά την πτώση δεν ασχολήθηκα με τους χρόνους, αλλά επικεντρώθηκα στη δοκιμή των νέων εξαρτημάτων”. Την ίδια στιγμή, στο διπλανό box ο αδερφός του ο Alex είχε πολύ καλύτερη πρώτη ημέρα από εκείνη στη Valencia. Όχι μόνο δεν έπεσε, αλλά πλησίασε στο 1,2’’ τον χρόνο του Marc. Δυστυχώς για τον Alex, σε αυτές τις δοκιμές θα πρέπει να βρει μόνος τους τα χούγια της RCV213, καθώς δεν υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου να ασχοληθεί μαζί του ο Marc. Βέβαια χαριτολογώντας ο Marc είπε πως πρέπει να συνεχίσει να τα δίνει όλα, διότι ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να κάνει ο Alex!

MotoGP: Οι αναβάτες ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους λιγότερο - Μέγιστος χρόνος κάθε 9 λεπτά!

Τα αποτελέσματα της έρευνας αφήνουν τον απλό κόσμο με "γουρλωμένα" μάτια
motogp eye blink motomag
Από τον

Παύλο Καρατζά

25/8/2025

Η LCR Honda και η SIFI συμπλήρωσαν σχεδόν μία δεκαετία ερευνώντας τις επιπτώσεις του αγώνα στην όραση και έπειτα τις οπτικές ικανότητες και συνήθειες των αναβατών των MotoGP που τους βοηθούν να ανταπεξέλθουν. Οι αναβάτες των MotoGP εκτός από εξαιρετικοί οδηγοί, πρέπει να είναι παράλληλα και σε καταπληκτική φυσική κατάσταση, καθώς πρόκειται για ένα απίστευτα απαιτητικό άθλημα.

Η έρευνα αυτή δεν ξεκίνησε τυχαία, είναι στην πράξη μία συγκεκαλυμμένη προωθητική ενέργεια ή καλύτερα ένας τρόπος να δικαιολογήσει η SIFI τα μεγάλα ποσά της χορηγίας της. Επειδή όμως η έρευνα αυτή έχει πραγματικό επιστημονικό υπόβαθρο, τα αποτελεσματά της είναι σημείο αναφοράς και βοηθούν και στο έργο της εταιρείας. Η SIFI είναι ένας διεθνής όμιλος εταιρειών που επικεντρώνεται στην ανάπτυξη, την παραγωγή και την πώληση θεραπευτικών λύσεων για ασθενείς με οφθαλμικές διαταραχές. 

Η έρευνα επικεντρώθηκε στο τι συμβαίνει σε όλο το οπτικό σύστημα των αναβατών κατά την διάρκεια ενός αγώνα, την ώρα δηλαδή που οι αναβάτες υπόκεινται σε σωματικό και οπτικό στρες και η οπτική τους απόδοση πρέπει να είναι μέγιστη, την στιγμή που είναι εκτιθέμενοι σε εξωτερικό περιβάλλον και κινούνται με ταχύτητες άνω των 300 χλμ/ώρα.

Ένας μέσος άνθρωπος ανοιγοκλείνει τα μάτια του περίπου 10 με 15 φορές το λεπτό. Η έρευνα έδειξε ότι ένας αναβάτης MotoGP ανοιγοκλείνει τα μάτια του μία φορά στα 3 λεπτά και μάλιστα υπάρχουν περιπτώσεις κάτω από εξαιρετικές συνθήκες που ορισμένοι αναβάτες δεν ανοιγκόκλεισαν τα μάτια τους παρά μία φορά στα 9 λεπτά. Αυτό χονδρικά σημαίνει στην περίπτωση του αγώνα της Ουγγαρίας που μόλις πέρασε, ένας από αυτούς τους αναβάτες θα ανοιγόκλεινε τα μάτια του μία φορά ανά έξι γύρους στο Balaton Park, την απαιτητική πίστα που διεξήχθη ο τελευταίος γύρος του MotoGP!

Πέρα από αυτή την εξαιρετική περίπτωση, το συνηθισμένο για μία πίστα όπως το Muggelo, είναι οι αναβάτες να βλεφαρίζουν μία φορά κάθε δεύτερο γύρο!

 

motogp eye test motomag

Η έρευνα έδειξε τα όρια στα οποία ο οργανισμός μπορεί να επέμβει σε συνθήκες στρες στον μηχανισμό που ελέγχει τα δάκρυα που είναι ο παράγοντας που χρησιμοποιεί το σώμα μας για να διατηρείται η υγρασία στα μάτια. Σε συνθήκες έντασης όπως όταν αντιμετωπίζουμε κίνδυνο, τα μάτια πάντα μένουν περισσότερο ανοικτά και ενεργοποιείται ένας μηχανισμός που βοηθά να αποφευχθεί η ξηρότητα. Μέχρι στιγμής όμως δεν είχε γίνει μία μέτρηση για τα όρια απόδοσης αυτού του μηχανισμού αλλά και τον τρόπο που επηρεάζει την οδήγηση μοτοσυκλέτας, που περισσότερο από άλλα οχήματα, εμπλέκει την κίνηση του σώματος στον μέγιστο βαθμό.

Ένα στιγμιαίο βλεφάρισμα σημαίνει μερικά μέτρα απόστασης σε ορισμένα σημεία και έτσι το σώμα μπαίνει στην διαδικασία να το κάνει όσο γίνεται λιγότερο. Κομμάτι της έρευνας και ο λόγος που αυτή κράτησε σε βάθος χρόνου, ήταν για να δει αν αυτό έχει επιπτώσεις στην ηλικία του οπτικού μηχανισμού ή την επιβαρύνει και την γερνά γρηγορότερα από την ώρα της.

Η έρευνα έγινε σε δύο φάσεις, μία που έτρεξε σε έξι σεζόν από το 2015 έως το 2021 και την δεύτερη φάση της που το HRC συνέχισε την διαδικασία μετρήσεων και είναι αυτή για την οποία μιλάμε τώρα.

motogp eye test motomag
το πρώτο στάδιο της έρευνας έτρεξε 6 σεζόν από το 2015 έως το 2021

Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα της πρώτης φάσης που επιβεβαιώθηκαν από πολλούς διαφορετικούς αναβάτες εξετάζοντάς τους πριν τον αγώνα και αμέσως μετά, είχαν δείξει πως ο οπτικός μηχανισμός παραμένει σε εγρήγορση και συνθήκες αγώνα ακόμη και μετά από 30 λεπτά ξεκινώντας έπειτα να εμφανίζει σημάδια κόπωσης.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που θα πρόδιδαν λοιπόν έναν αναβάτη αν συνέχιζε να αγωνίζεται, είναι τα μάτια του καθώς η κούραση συσσωρεύεται και απαιτείται αποκατάσταση. Μετρήθηκε έτσι και ο χρόνος κατά τον οποίο μπορούν να γίνουν διαφορετικές ενότητες στην διαδικασία ενός αγώνα, όπως είναι η προσθήκη του Sprint μετά τις δοκιμές κατάταξης!

motogp eye test motomag

Στόχος της επόμενης φάσης, καθώς η πρώτη έδωσε σαφή αποτελέσματα που επιβεβαιώθηκαν πολλές φορές, είναι τώρα να μελετηθούν τεχνικές για την αντιμετώπιση της χρόνιας κόπωσης, νέα διαλύματα για εκείνους που πάσχουν από ξηροφθαλμία καθώς η έρευνα έδειξε πως δεν δακρύζουν περισσότερο οι αναβάτες, ούτε αλλάζει η σύσταση και έτσι οι τεχνικές αντιμετώπισης που είχαν έως τώρα οι γιατροί για τους ασθενείς αυτούς, μπορούν να πάρουν μία νέα κατεύθυνση!

Για το HRC που συνεχίζει να υποστηρίζει την έρευνα, υπάρχει μία σειρά αντισταθμίσεων όπως η διαρκής ιατρική παρακολούθηση των αναβατών και η πρόληψη που αυτή έχει ως αποτέλεσμα!

Δικαίως λοιπόν πιστεύουμε ότι οι αναβάτες MotoGP είναι “υπεράνθρωποι”, καθώς μπορούν και δαμάζουν τις ακραίες μοτοσυκλέτες που ζυγίζουν περίπου 160 κιλά και αποδίδουν 260 ίππους, αλλά και πως το σώμα τους ανταποκρίνεται εντελώς διαφορετικά από των “κοινών θνητών” και επιπρόσθετα εξελίσσονται σωματικά όταν ανεβαίνουν κατηγορία καθώς το αρχικό κομμάτι της έρευνα του 2015-2021 έδειξε πως στις κατηγορίες Moto2 και Moto3 οι ίδιοι αναβάτες ανοιγόκλειναν τα βλέφαρα πολύ περισσότερο από ότι όταν ανέβηκαν στα MotoGP.

motogp eye test motomag

 

Ετικέτες