Valentino Rossi: Αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο για Petronas!

Θα αποφασίσει πριν τα μέσα της σεζόν

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

3/1/2020

Το ερώτημα για το αγωνιστικό μέλλον του Rossi, είναι ένα ζήτημα διαχρονικό, καθώς ο Γιατρός εδώ και πολλά χρόνια ανακοινώνει κάθε χρονιά πως θα πάρει την απόφασή του μετά τα πρώτα αποτελέσματα της κάθε σεζόν, και κάθε φορά βρίσκεται στις "επάλξεις" παλεύοντας σε κορυφαίο επίπεδο, ενώ διανύει πλέον την τέταρτη δεκαετία της ζωής του.

Η περσινή χρονιά όμως, αν και ξεκίνησε με καλούς οιωνούς για το Rossi μιας και ήταν ο πρώτος αναβάτης της Yamaha στην βαθμολογία μέχρι τα μισά του πρωταθλήματος, δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολη. Τόσο ο Vinales όσο και ο Quartararo, είχαν καλύτερες επιδόσεις στο τέλος, με τον Ισπανό μάλιστα να σπάει το σερί της Yamaha που είχε να δει νίκη σχεδόν δύο χρόνια.

Τώρα λοιπόν, το ερώτημα για το αν θα αποσυρθεί ή όχι ο Rossi στο τέλος του 2020, εγείρεται πιο έντονα από ποτέ και ο ίδιος σε μια συνέντευξή του στην Gazzetta dello Sport, προσπάθησε να καταστήσει σαφείς τις προθέσεις του. Μάλιστα, ήταν η πρώτη φορά που ο Valentino ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτικός για το μέλλον, όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς διαβάζοντας τις δηλώσεις του… πίσω από τις γραμμές. "Θα ήθελα να είχα περισσότερο χρόνο", δήλωσε ο Rossi. "Δυστυχώς πλέον στα MotoGP οι αποφάσεις παίρνονται στην αρχή της χρονιάς. Χρειάζομαι χρόνο για να αξιολογήσω τα δεδομένα, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα της σεζόν. Θα μιλήσω με τον Lin Jarvis και την Yamaha για να δω τι σκέφτονται". Αυτό σημαίνει ότι θα έχει πάρει την απόφασή του πριν τον αγώνα του Mugello, αλλά βάσει των υπόλοιπων δηλώσεών του, δεν φαίνεται να είναι ιδιαίτερα αγχωμένος: "Είναι μεγάλη πολυτέλεια για έναν αναβάτη να μπορεί να αποσυρθεί όποτε θέλει εκείνος. Συνήθως σε αφήνουν (σ.σ. οι ομάδες) στα κρύα του λουτρού."

Το θέμα όμως είναι ότι η απόφασή του εξαρτάται και σε μεγάλο βαθμό από το τι θα αποφασίσουν οι Vinales και Quartararo. Για τον μεν πρώτο, δεν είναι μυστικό πως υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από την Ducati, ενώ και ο Quartararo θέλει πολύ μια εργοστασιακή θέση, διαφορετικά υπάρχει το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει την Yamaha, αν την βρει σε κάποια άλλη ομάδα. Σε αυτή την περίπτωση, αν φύγει κάποιος από τους άλλους δύο, ο Rossi θα παραμείνει στην εργοστασιακή ομάδα της Yamaha, αλλά μέσα από τις δηλώσεις του άφησε ορθάνοιχτο και το ενδεχόμενο να ανταλλάξει θέση με τον Quartararo και την ομάδα της Petronas: "Δεν βλέπω μεγάλη διαφορά αν πάω στην Petronas. Θα προτιμούσα να μείνω εδώ που είμαι, αλλά είμαστε τρεις αναβάτες για δύο θέσεις. Για μένα η Petronas δεν είναι κακή ομάδα. Ίσως όμως φύγει ο Vinales, ή μπορεί να αλλάξουμε θέσεις με τον Quartararo, θα δούμε."

Τέλος, ο Rossi είπε ότι θα ήθελε από την μοτοσυκλέτα του να κερδίσει τουλάχιστον 10km/h τελικής για να ανταγωνίζεται τα Honda και τα Ducati, αν και γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο είναι δύσκολο, ενώ πρόσθεσε ότι οι γονείς του όπως και πολύ ακόμη φίλαθλοι θέλουν να συνεχίσει να αγωνίζεται στα MotoGP, αλλά θα πρέπει να είναι ρεαλιστής. Θα πρέπει, όπως χαρακτηριστικά είπε, να είναι πιο ανταγωνιστικός από πέρσι, διαφορετικά θα είναι καλύτερα να σταματήσει. "Ακόμη κι αυτή η απόφαση, θα είναι μια χαρά…"

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!