WSBK - Danilo Petrucci: Και επίσημα στην BMW το 2026
Θα αντικαταστήσει τον Toprak Razgatlioglu που πάει MotoGP
Από τον
Παύλο Καρατζά
8/8/2025
Όπως είχατε διαβάσει και εδώ, επιβεβαιώθηκαν οι πληροφορίες που έδειχναν ότι ο Danilo Petrucci υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα ROKiT BMW Motorrad WorldSBK για τη σεζόν 2026. Έτσι οι δύο πλευρές θα ενώσουν τις δυνάμεις τους για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike 2026.
Μετά από τρία χρόνια με την Barni Spark Racing, ο Ιταλός μετακομίζει στη Βαυαρική εταιρεία για να αγωνιστεί για μία εργοστασιακή ομάδα. Μάλιστα ο Ιταλός θα έχει από την αρχή υψηλές προσδοκίες, καθώς αντικαθιστά τον παγκόσμιο πρωταθλητή του 2024 Toprak Razgatlioglu, που είναι και φέτος πρώτος στην γενική κατάταξη και θα είναι μέλος του grid του MotoGP από την επόμενη σεζόν.
Ο Petrucci δήλωσε: “Είμαι πολύ χαρούμενος που θα ενταχθώ στην BMW Motorrad Motorsport για την επόμενη σεζόν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike και περήφανος που θα οδηγήσω τη μοτοσυκλέτα που φέρει σήμερα τον αριθμό ένα. Ήταν στόχος μου να οδηγήσω μια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα, γιατί θέλω πραγματικά να αγωνιστώ για τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Πιστεύω λοιπόν ότι αυτό είναι το βήμα που χρειαζόμουν για να φτάσω στη θέση που θα μου επιτρέψει να πετύχω αυτόν τον στόχο. Ανυπομονώ να ενταχθώ στην ομάδα και θέλω να ευχαριστήσω όλους στην BMW και όλους όσους με υποστηρίζουν από την πατρίδα μου. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω την Barni Spark Racing Team για αυτά τα τρία χρόνια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike και για το ότι μου έδωσε τη δυνατότητα να ενταχθώ σε μια εργοστασιακή ομάδα, που ήταν ο στόχος μου”
Από την πλευρά της εταιρείας ο Sven Blusch, επικεφαλής της BMW Motorrad Motorsport, πρόσθεσε: “Είμαστε πολύ χαρούμενοι που καλωσορίζουμε τον Danilo Petrucci στην οικογένεια της BMW Motorrad Motorsport το 2026. Είμαστε σίγουροι ότι με τον Danilo θα συνεχίσουμε την επιτυχημένη πορεία μας στο WorldSBK. Η μεταγραφή του στη BMW Motorrad Motorsport είναι κάτι περισσότερο από ένα νέο συμβόλαιο – είναι μια αναγνώριση της σκληρής δουλειάς που έχει καταβάλει καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Ο Danilo έχει κερδίσει με το παραπάνω τη θέση του ως εργοστασιακός αναβάτης και είμαστε πεπεισμένοι ότι το πάθος και το ταλέντο του θα βοηθήσουν την ομάδα μας να προχωρήσει μπροστά”.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: