Valerian Debaud - Με Honda CR500 στο ISDE 2022!

Θα καταφέρει να τερματίσει το εξαήμερο event;!
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

29/8/2022
Ο αγώνας Enduro έξι ημερών ISDE είναι από τα πιο απαιτητικά event του Enduro παγκοσμίως, και απαιτεί άριστη φυσική κατάσταση και κορυφαία τεχνική. Κι όμως, μερικοί άνθρωποι όπως ο Valerian Debaud αρέσκονται να βάζουν δύσκολα… στα δύσκολα, κι έτσι ο Γάλλος θα αγωνιστεί καβάλα στον δίχρονο δαίμονα CR500 της Honda!
 
Το CR500 δεν είναι ακριβώς αυτό που θα λέγαμε “ιδανική enduro μοτοσυκλέτα”, με ανόθευτο δίχρονο ξέσπασμα παλαιάς κοπής, για καταστάσεις αμερικανικού ροντέο με καουμπόηδες καβάλα σε αφηνιασμένους ταύρους. Πέρα όμως από τον κινητήρα, το ίδιο πρωτόλεια σε σχέση με τις σημερινές Enduro μοτοσυκλέτες είναι πλαίσιο και αναρτήσεις.
 
“Με το ISDE της FIM να διοργανώνεται στη χώρα μου φέτος, θέλησε να το γιορτάσω με έναν μοναδικό τρόπο” λέει ο Valerian. “Το CR500 είναι μια εμβληματική μοτοσυκλέτα της εποχής της, και αποτελεί πρόκληση να το οδηγήσω σε έναν σκληρό αγώνα όπως το ISDE.”
 
Μην ξεχνάμε πως το CR500 είχε σχεδιαστεί για “χεράδες” αναβάτες και για μεγάλες πίστες Motocross, όπου η περίσσεια δύναμη ήταν το ζητούμενο.
 
Ο Valerian όμως τα γνωρίζει όλα αυτά, κι έτσι βελτίωσε το δίχρονο τέρας του, ώστε να μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες του για τερματισμό.
 
“Πρώτα απ’ όλα η μοτοσυκλέτα με την οποία θα αγωνιστώ είναι τριάντα ετών, κι έτσι χρειάστηκε να την αναπαλαιώσω ο ίδιος, και να τη φέρω στην αρχική της ποιοτική κατάσταση. Ρυθμίσαμε τον κινητήρα ώστε να είναι πιο χρηστικός για χρήση enduro, και όχι όσο επιθετικός ήταν στην αρχική του κατάσταση. Αλλά ότι και να κάνεις, δεν παύει να είναι ένα δίχρονο 500 και υπάρχουν όρια στο πόσο μπορείς να τον… εξευγενίσεις. Κατόπιν εξοπλίσαμε τη μοτοσυκλέτα με αναρτήσεις της Ohlins, και αλλάξαμε τον μπροστινό άξονα. Είναι ακόμα κτήνος, αλλά πολύ πιο διασκεδαστικό.”
 
Ο Valerian φυσικά δεν συμμετέχει με την Εθνική Ομάδα της Γαλλίας, αντίθετα είναι μέλος της ομάδας 3 Solitaires στην κατηγορία Club Team.
 
Τι πιστεύουν τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας για την επιλογή του να αγωνιστεί με CR500;
 
“Τους αρέσει η ιδέα. Αλλά μάλλον πιστεύουν πως είμαι και λίγο τρελός. Οι τρεις μας έχουμε διαφορετικούς στόχους, κι έτσι το ομαδικό αποτέλεσμα δεν μας νοιάζει και τόσο πολύ. Πρωτίστως θέλουμε να τερματίσουμε και να διασκεδάσουμε. Στόχος μου είναι να απολαύσω τον αγώνα. Θα είναι το πρώτο μου ISDE και πιστεύω πως θα είναι μια μεγάλη περιπέτεια καβάλα στη μυθική αυτή μοτοσυκλέτα. Θα προσπαθήσω να μοιραστώ το ταξίδι μου κατά τη διάρκεια του αγώνα, ώστε να μπορείτε να δείτε την πρόοδο μου με το CR.”
 

Joaquim Rodrigues - Βάζει τέλος στην 35χρονη αγωνιστική του καριέρα

Ένας από τους διασημότερους Πορτογάλους αγωνιζόμενους MX, Enduro και Rally αποσύρεται από το προσκήνιο
JROD Retires
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

26/3/2024

Το Σάββατο 23 Μαρτίου, ο Joaquim Rodrigues ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τους αγώνες μοτοσυκλέτας, μετά από 35 χρόνια εμπλοκής στους χώρους Motocross, Supercross, Enduro και Rally.

O JRod” αγωνίστηκε για 20+ χρόνια στο Motocross αλλά και στο Supercross στις Η.Π.Α., ενώ έκανε το ντεμπούτο του στους αγώνες Rally ως μέλος της εργοστασιακής ομάδας της Hero MotoSports το 2016. Με τη Hero κέρδισε τον αγώνα Baja India το 2017, τον Pan-Africa το 2019, ήταν 3ος στο Abu Dhabi Desert Challenge 2021, και 4ος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Rally του 2021. Στο Rally Dakar καλύτερο αποτέλεσμά του ήταν η 11η θέση τη γενικής το 2021, ενώ είχε νίκη ημέρας (stage) το 2022. Το 2024 εγκατέλειψε μετά από πτώση και τραυματισμό το θρυλικό ράλι, μόλις στην 1η ημέρα του αγώνα.

Ο Joaquim Rodrigues μπροστά στο άγαλμα του Paulo Goncalves

Ο θάνατος του κουνιάδου του, Paulo Goncalves (είχε παντρευτεί την αδελφή του JROD), στο Dakar 2020 στάθηκε μεγάλο πλήγμα για τον Rodrigues.

Jrod

Στην ανακοίνωση για το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας, ο JRod αναφέρει μεταξύ άλλων: “Για 35 χρόνια αφιέρωσα τον εαυτό μου ολόψυχα στο Motocross, το Supercross, το Enduro και, πιο πρόσφατα, στα ράλι. Πάντα το έκανα με ένταση και πάθος. Δεν θα είχε νόημα με άλλον τρόπο.
Η αφοσίωση που με οδήγησε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Motocross και στη συνέχεια στο πολυαγαπημένο AMA Supercross στις Ηνωμένες Πολιτείες με συνόδευσε σε όλη μου την καριέρα. Η ίδια αφοσίωση και ο ίδιος ενθουσιασμός με τον οποίο αφιέρωσα τον εαυτό μου στους αγώνες ράλι. Δεν ήταν εύκολο, δεν είναι ποτέ εύκολο. Το να φύγεις από το σπίτι σου ως παιδί για να ενταχθείς σε μια επίσημη ομάδα του παγκόσμιου Motocross δίπλα στον δύο φορές παγκόσμιο πρωταθλητή είναι ένα όνειρο για κάθε νεαρό αναβάτη, να ετοιμάζεις τις βαλίτσες σου και να πηγαίνεις στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνος σου, χωρίς να ξέρεις τι να περιμένεις από το πιο άγριο πρωτάθλημα supercross στον κόσμο. Ήρθε ένα σημείο όπου, περισσότερο από την έλλειψη κινήτρων, ένιωσα ότι ήταν καιρός να σταματήσω, να αλλάξω πορεία. Ο ενθουσιασμός δεν υπήρχε και πάντα σεβόμουν τις ομάδες, τους χορηγούς και όλους γύρω μου. Αυτό συνέβη και με τ
α Rally-Raids, μέσω των οποίων ερωτεύτηκα την έρημο. Ξεκινήσαμε τις περιπέτειές μας στο Ντακάρ με επιτυχίες, ήττες, χαρές, καλές και όχι και τόσο καλές μέρες, αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψα αυτό που είχα βάλει σκοπό να κάνω, γιατί δεν είναι μέσα μου να τα παρατάω. Αλλά ήταν ο πόνος που ένιωσα με το ατύχημα του Πάολο εκείνη την καταραμένη 12η Ιανουαρίου 2020 που μου κόστισε περισσότερο και άλλαξε τα πάντα. Υπέφερα πολύ, αλλά, επίσης εξαιτίας του, επέστρεψα στο Ντακάρ. Ξεπέρασα τους φόβους και τις φοβίες μου και καταφέραμε να κερδίσουμε ένα στάδιο το 2022. Ξέρω ότι δεν ένιωσα ποτέ ξανά ο ίδιος οδηγός. Όχι επειδή φοβάμαι τα ατυχήματα, αλλά μια τόσο τεράστια απώλεια σε κάνει να βάζεις όλα τα υπόλοιπα σε μια άλλη προοπτική και να βλέπεις τη ζωή διαφορετικά. Δεν εγκατέλειψα ποτέ την προπόνηση, δούλεψα σκληρά και αφοσιώθηκα ώστε, μαζί με την ομάδα, να πετύχω τους στόχους που είχαμε θέσει. Όσο περνάει όμως ο καιρός, αρχίζουν να μπαίνουν αμφιβολίες για το αν αυτό είναι πραγματικά το σημείο που θέλουμε να είμαστε, και πρόσφατα αυτές οι αμφιβολίες εντάθηκαν. Πριν λίγο καιρό, παρακολούθησα τον αγώνα του Αμπού Ντάμπι από το περιθώριο και, για πρώτη φορά στην καριέρα μου, ένιωσα καλά που ήμουν εκεί χωρίς να συμμετέχω, χωρίς να θέλω να βάλω πρώτη ταχύτητα και να ξεκινήσω όταν είδα τους συναδέλφους μου στην πίστα. Ένιωσα ότι βρισκόμουν στο σωστό μέρος. Επιστρέψαμε στο σπίτι και μίλησα ανοιχτά με την ομάδα, η οποία αμέσως κατανόησε και αποδέχθηκε την επιθυμία μου να αποχωρήσω από τους αγώνες. Ένιωσα ότι ήταν καιρός να φύγω και ότι έπρεπε να το κάνω με τον ίδιο ειλικρινή τρόπο που πάντα διαχειριζόμουν την καριέρα μου. Δεν ήταν σωστό να είμαι εκεί έξω και να εξαπατώ τους χορηγούς και όσους πάντα με υποστήριζαν, κάνοντας τον εαυτό μου ρεζίλι, όταν το μυαλό μου μου έλεγε ότι ήταν καιρός να σταματήσω. Έτσι αποφάσισα να φύγω τη σωστή ώρα. Ελπίζω όλοι να κατανοήσουν την απόφασή μου. Όλοι πρέπει να ξέρουμε πότε πρέπει να σταματήσουμε και να σεβόμαστε αυτούς που θέλουν να σταματήσουν. Μια στάση δεν είναι αποχαιρετισμός. Ευτυχώς, η Hero έδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι κάτι περισσότερο από μια απλή ομάδα, είναι μια πραγματική οικογένεια, και με κάλεσε να παραμείνω στην ομάδα, την οποία ελπίζω να βοηθήσω, σε άλλο ρόλο πλέον, και να συμβάλω στις μελλοντικές επιτυχίες της.”

Αναμένουμε να δούμε αν ο JRod αποδεχτεί την πρόσκληση της Hero και συνεχίσει την εμπλοκή του με τα ράλι, σε διαφορετικό ρόλο.

Ετικέτες