Π.Π. Ταχύτητας 2ος Αγώνας Σέρρες 8 Ιουνίου Αποτελέσματα

Απίστευτους χρόνους οι νέοι

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

8/6/2019

Με τον υδράργυρο στα θερμόμετρα να δείχνει πάνω από 25 βαθμούς, ήδη από νωρίς το πρωί του Σαββάτου, ο δεύτερος κατά σειρά αγώνας του Π.Π. Ταχύτητας στο αυτοκινητοδρόμιο των Σερρών υποσχόταν να είναι… καυτός. Θυμίζουμε πως πρόκειται για διπλό αγώνα, οπότε οι αναβάτες όλων των κατηγοριών θα πρέπει να κρατήσουν δυνάμεις και για την Κυριακή. Κι αν αυτό είναι δύσκολο για όσους τρέχουν σε μία κατηγορία, φανταστείτε πόσο δυσκολεύουν τα πράγματα για όσους συμμετέχουν σε δύο κατηγορίες.

Μιλάμε φυσικά για τους Γιάννη Περιστερά, Χρήστο Παπανικολάου και Θωμά Σκούρτα, που συμμετέχουν στις κατηγορίες Νέων και Racing/ SS 300, όπου με τα γυρολόγιά τους κέρδιζες εύκολα πρωτάθλημα στα Supersport 600 πριν μερικά χρόνια!!!!!

Για άλλη μια φορά οι άδειες κερκίδες ήταν το μόνο αρνητικό, στην κατά τα άλλα άψογη διοργάνωση και φιλοξενία των Σερρέων. Ποτέ μας δεν καταλάβαμε γιατί η ευρύτερη τοπική κοινωνία δεν έδειξε ενδιαφέρον για τους αγώνες ταχύτητας, με αυτή την πανέμορφη πίστα στα πόδια τους, όταν έχει τόσο μεγάλη παράδοση και συμμετοχή στους χωμάτινους αγώνες κάθε μορφής. Εν πάση περιπτώσει, όσοι επέλεξαν να πιουν τον πρωινό καφέ τους στις καρέκλες των δύο καφετεριών της πίστας, βγήκαν κερδισμένοι από τις προσπάθειες των αναβατών σε όλες τις κατηγορίες.

ΝΕΟΙ

Η αγωνιστική δράση ξεκίνησε χωρίς προβλήματα ή καθυστερήσεις στις 10:30 με την κατηγορία των Νέων, όπου ο μικρότερος σε ηλικία και… σωματικό μέγεθος αναβάτης του ελληνικού πρωταθλήματος Γιάννης Περιστεράς, ξεκινούσε από την πρώτη θέση του grid, έχοντας κάνει με το Yamaha R3 της Tsokos Racing, έναν εξωφρενικό χρόνο την Παρασκευή στα χρονομετρημένα, για τα δεδομένα των μοτοσυκλετών αυτής της κατηγορίας. Αντίστοιχου επιπέδου εξωφρενικός ήταν και ο χρόνος του Παπανικολάου στη δεύτερη θέση με Kawasaki Ninja 400, κάτι που μας υποσχόταν να δούμε μια οριακή μάχη μεταξύ τους.

Μαζί τους στο grid οι δύο ΚΤΜ 390 RC της Skourtas Racing με τον Θωμά Σκούρτα και τον Γιώργο Μπαξίσογλου να έχουν σαφώς πιο αργές μοτοσυκλέτες και με γυρολόγιο που δεν απειλούσε τους δύο πρώτους. Πράγματι, από τον πρώτο γύρο μετά την εκκίνηση του αγώνα, ο Περιστεράς με τον Παπανικολάου έκαναν αμέσως διαφορά ασφαλείας από τους υπόλοιπους αναβάτες και συνέχιζαν να την μεγαλώνουν έως το τέλος του αγώνα. Όμως η μάχη που περιμέναμε να δούμε μεταξύ Περιστερά και Παπανικολάου, δεν συνέβη ποτέ.

Ο Περιστεράς οδήγησε σαν επαγγελματίας, με ένα αξιοθαύμαστα σταθερό γυρολόγιο, κάτι που δεν είναι αυτονόητο για αυτή την ηλικία και αυτές τις μοτοσυκλέτες, όπου το παραμικρό λάθος κοστίζει. Έτσι είδε πρώτος την καρό σημαία, έχοντας καθ΄όλη τη διάρκεια του αγώνα μια διαφορά ασφαλείας από τον Παπανικολάου. Κλειδί γι΄αυτό ήταν η δυνατότητα του Περιστερά να επιτύχει τον ταχύτερο δυνατό χρόνο από τον πρώτο γύρο, κάτι έπαιξε ρόλο και στις υπόλοιπες κατηγορίες.

OPEN

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές απόψεις και γνώμες σχετικά με τους λόγους ύπαρξης της κατηγορίας OPEN, καθώς κάποιοι θέλουν να την κρατήσουν σε καθαρά “ερασιτεχνικό” επίπεδο και κάποιοι άλλοι θέλουν να γίνει προθάλαμος για τις κατηγορίες των Supersport και Superbike. Όσα έγιναν στον αγώνα του Σαββάτου στις Σέρρες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως επιχείρημα και για τις δύο διαφορετικές απόψεις. Από την μια μεριά είχαμε τον νεαρό Στέφανο Δέσκα να κάνει ταχύτερο χρόνο στο 1:23.2 και να παίρνει μια άνετη νίκη από τους Εμμανουήλ Σεΐτη (2^ος) και Κώστα Ιγνατίδη (3^ος ) που έκαναν χρόνους στο 1:24, δείχνοντας πως είναι πανέτοιμοι να μπουν στα supersport 600 και από την άλλη είχαμε μεγαλύτερους σε ηλικία αναβάτες να γυρίζουν το 1:26 με 1:30.

SS300/Racing

Αυτή η “διπλή” κατηγορία είναι ένα πραγματικό mix-grill, τόσο σε ό,τι αφορά τις δυνατότητες των μοτοσυκλετών, όσο και σε ό,τι αφορά την ηλικία και την εμπειρία των αναβατών. Κάτι που κάνει εξαιρετικά δύσκολη την παρακολούθηση των δρώμενων μετά την πτώση της καρό σημαίας. Κυρίως όμως κάνει δύσκολη την διαδικασία των συμπερασμάτων. Στην pole position είχαμε τον Λέανδρο Ντούσκα με την δίχρονη αγωνιστική Yamaha των 250 κυβικών. Δίπλα του στην εκκίνηση ήταν τα δύο απίθανα πιτσιρίκια, Περιστεράς και Παπανικολάου με μονοκύλινδρες τετράχρονες μοτοσυκλέτες της Moto3, που ακόμα δεν είχαν προλάβει να ξεϊδρώσουν από τον αγώνα των ΝΕΩΝ.

Τα φώτα έσβησαν και παρά την κακή εκκίνηση που έκανε ο Περιστεράς (πρώτη φορά οδηγούσε σε αγώνα αυτή τη μοτοσυκλέτα) κατάφερε να βρεθεί μπροστά απ΄όλους φτάνοντας στην Κ5. Ακολούθησαν τέσσερεις γύροι με τον Περιστερά να περνάει πρώτος από τη γραμμή του, έχοντας πολύ κοντά πίσω του τον Ντούσκα και λίγο πιο πίσω τον Παπανικολάου. Η διαφορά των σχεδόν 50 ίππων που χώριζαν τις δύο μοτοσυκλέτες όμως δεν άργησε να φανεί στο τέλος της ευθείας και ο Ντούσκας βρέθηκε μπροστά. Η προσπάθεια του Περιστερά να ροκανίσει στις στροφές τον χρόνο που έχανε στη μεγάλη ευθεία, προκάλεσε μερικά λάθη στις αλλαγές ταχυτήτων, δείγμα του ελάχιστου χρόνου που είχε την Παρασκευή για να εξοικειωθεί με αυτή τη μοτοσυκλέτα.

Καθώς σε αυτή την κατηγορία το παραμικρό λάθος κοστίζει ακριβά σε χρόνο, η αντεπίθεση του Περιστερά στον ταχύτατο και αλάνθαστο Ντούσκα ήταν ανέφικτη. Έτσι στο πέσιμο της καρό σημαίας πρώτος πέρασε τη γραμμή του τερματισμού ο Ντούσκας, με δεύτερο τον Περιστερά και τρίτο τον Παπανικολάου. Στην ενσωματωμένη αγωνιστικά, αλλά ξεχωριστή βαθμολογικά κατηγορία των SS300, o Θωμάς Σκούρτας επικράτησε του δεύτερου Γιώργου Γερακιανάκης, με τρίτο πίσω τους τον Γιώργο Μπεξισόγλου.

Supersport

Αυτός ήταν ο καλύτερος και θεαματικότερος αγώνας της ημέρας. Όχι φυσικά χάρη στον Δημήτρη Καρακώστα που από εκκίνηση (!!!!) έκανε 1:24.7 και μέχρι να συμπληρωθεί ο πρώτος γύρος είχε κάνει διαφορά πάνω από ένα δευτερόλεπτό από τους όλους.

Το θέαμα το πρόσφερε ο Σταύρος Τριντής με τον Mihal Florov που τίναξαν του καρδιακούς παλμούς των θεατών στα ύψη. Ο νεαρός Βούλγαρος αναβάτης είχε απίστευτη ταχύτητα εισόδου στις στροφές με την Yamaha R6 του, όμως ο Τριντής είναι πρωταθλητής, τόσο στο μυαλό όσο και στο σώμα. Βέβαια η μάχη “εμπειρία εναντίον του πάθους” άργησε να ξεκινήσει, καθώς ο Αλέξης Παπαγεωργίου είχε κάνει μια καταπληκτική εκκίνηση και κρατούσε την δεύτερη θέση στους πρώτους γύρους.

Όμως η διαρκείς επιθέσεις του Florov (4^ος εκείνη τη στιγμή) στον Τριντή, έδωσε το σύνθημα για να περάσουν και οι δύο στην ίδια στροφή τον Παπαγεωργίου και ξεκινήσει μια διαρκείς εναλλαγή θέσεων. Το γεγονός πως οι περισσότερες προσπεράσεις μεταξύ Florov και Τριντή έγιναν μέσα στις στροφές, έδωσε το κάτι παραπάνω σε επίπεδο θεάματος και αγωνίας. Με το Δημήτρη Καρακώστα να έχει βάλει cruise control στο 1:21 και τον Παπαγεωργίου να χάνει έδαφος στην τέταρτη θέση, ο Florov και ο Τριντής είχαν πάνω τους όλα τα μάτια μέχρι τον τελευταίο γύρο.

Τελικά ο Τριντής, με την σταθερότητα και την ψυχραιμία που τον χαρακτηρίζει, φρόντισε να βρεθεί σε πλεονεκτική θέση στον τελευταίο γύρο και να πάρει άξια τη δεύτερη θέση, αφήνοντας τρίτο τον επιθετικό Florov.

Superbike

Στα Superbike το θέμα της ημέρας ήταν ο αποκλεισμός του Φώτη Τσαλίκη μετά τον αγώνα του Σαββάτου καθώς είχε κάνει προπόνηση στην πίστα των Σερρών εντός του δεκαήμερου απαγόρευσης. Όμως με αίτηση του ιδίου και τη σύμφωνη γνώμη των υπόλοιπων αναβατών θα συμμετέχει κανονικά στον αγώνα της Κυριακής(!!!;;). Κι ο λόγος που κυριάρχησε αυτό το θέμα, ήταν φυσικά η απουσία κάποιου άλλου αγωνιστικού δράματος εντός πίστας κατά τη διάρκεια του αγώνα. Η προσπάθεια του Σάκη Συνιώρη από την δεύτερη θέση της εκκίνησης να χαλάσει τα σχέδια του Σωτήρη Μπεγνή που ξεκινούσε από την pole position δεν ολοκληρώθηκε.

Ο Συνιώρης πέρασε μπροστά από τον πρώτο γύρο και οδήγησε τον αγώνα στους πρώτους γύρους με τον Μπεγνή ακριβώς πίσω του. Έχοντας σαφώς καλύτερο ρυθμό από τους υπόλοιπους, το δίδυμο απομακρύνθηκε. Το ίδιο έκανε και ο Μιχάλης Κουτσουμπός που είχε χάσει προσωρινά την τρίτη θέση από την οποία εκκίνησε, όμως έως τη μέση του αγώνα πήρε πίσω τη θέση του και μάλιστα αυτονομήθηκε, τερματίζοντας ανενόχλητος τρίτος. Εκεί κάπου στην μέση του αγώνα, ο Μπεγνής πέρασε εμπρός και πιέζοντας όσο μπορούσε έκανε μια μικρή διαφορά ασφαλείας από τον Συνιώρη. Όμως φαίνεται πως η ζέστη άρχισε να γίνεται μέρος του παιχνιδιού για τα ελαστικά και ένα γλίστρημα του Μπεγνή στην έξοδο από το S, έφερε ξανά κοντά του τον Συνιώρη.

Ο αγώνας άρχισε πάλι να αποκτά ενδιαφέρον, με τον Συνιώρη να ροκανίσει την απόσταση μεταξύ της Κ5 και της Κ10 και τον Μπεγνή να απλώνει καλύτερα τη δύναμη της Yamaha R1 από την έξοδο της τελευταίας στροφής έως τα φρένα της Κ1. Όμως η πτώση του επιπέδου πρόσφυσης των ελαστικών λόγω της ζέστης στους τελευταίους γύρους, εξαφάνισε το μικρό πλεονέκτημα του Συνιώρη στις στροφές, οπότε ο Μπεγνής άρχισε να απομακρύνεται ξανά. Αυτό βέβαια δεν μειώνει σε τίποτα τη σοφή διαχείριση του αγώνα από τον Μπεγνή, ο οποίος μάλιστα ήταν ο ταχύτερος όλων κάνοντας 1:19.8, όταν ο ταχύτερος γύρος του Συνιώρη ήταν 1:20.4 και του Κουτσουμπού ήταν 1:21.6.

Τέταρτος τερμάτισε ο Λευτέρης Πίππος, που συνεχίζει να βασανίζεται με τη μοτοσυκλέτα του, μετά την πτώση που είχε στον πρώτο βαλκανικό αγώνα εδώ στις Σέρρες.

Ακολυθεί πλούσιο φωτογραφικό υλικό στο Photogallery

https://bit.ly/MOTO_678

Ελληνική Ταχύτητα

Ζήσε τον 1ο αγώνα του ΠΠΤ με τον Σάκη Συνιώρη

Τρεις μέρες με έναν πρωταθλητή

Από τον

Μπάμπη Μέντη

4/4/2017

Η σχέση του Σάκη Συνιώρη με το ΜΟΤΟ ξεκινάει πολλά χρόνια πριν και σε καμία περίπτωση δεν είναι από τις τυπικές που αναπτύσσονται ανάμεσα σε έναν αγωνιζόμενο και σε ένα μέσο που καλύπτει δημοσιογραφικά τους αγώνες μοτοσυκλέτας.

Με τον αδερφό του, τον Άλκη Συνιώρη, να είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του ΜΟΤΟ από το 1998, ο Σάκης συμμετείχε μαζί μας σε πολλά συγκριτικά τεστ supersport και superbike εκείνη την εποχή. Όταν λέμε συμμετείχε, εννοούμε ότι ερχόταν και μας βοηθούσε στα πάντα και δεν περιοριζόταν απλώς να κάνει μερικούς χρονομετρημένους γύρους στην πίστα. Υπάρχουν δεκάδες ιστορίες που μπορείς να διηγηθείς από εκείνα τα χρόνια, αλλά αν έπρεπε οπωσδήποτε να ξεχωρίσουμε κάποιες, τότε σίγουρα η επιστροφή οδικώς από τις Σέρρες μετά από ένα γιγαντιαίο συγκριτικό, όπου το Yamaha R6 που οδηγούσα εγώ έμενε από βενζίνη κάθε 110 χιλιόμετρα επειδή… το γκάζι ήταν συνεχώς τέρμα ανοιχτό για να μπορώ να μείνω κοντά στην ουρά της R1 που οδηγούσε ο Σάκης.

Φυσικά δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τη συμβολή του στα πρώτα μαθήματα οδήγησης σε πίστα που έγιναν στην Ελλάδα από το ΜΟΤΟ το 1999, όπου μαζί με τον Άλκη, έδωσαν απλόχερα τις γνώσεις τους σε όλους τους συμμετέχοντες. Όπως καταλαβαίνετε η σχέση μας έγινε περισσότερο φιλική, παρά επαγγελματική και ίσως αυτή να είναι η αιτία που ποτέ δεν του έχουμε κάνει κάποια ιδιαίτερη αναφορά για τις αγωνιστικές επιτυχίες του, αφού νοιώθουμε ότι όποτε γράφουμε κάτι γι΄αυτόν είναι σαν να… περιαυτολογούμε! Όπως κι αν έχει, πέρσι κατέκτησε το δέκατο πρωτάθλημά του και η πρόσκλησή του να παρακολουθήσουμε μαζί του τον πρώτο αγώνα του πανελληνίου πρωταθλήματος ταχύτητας στα Μέγαρα, έγινε αποδεκτή με ιδιαίτερη χαρά.

Παλιά αγαπημένη

Φέτος τρέχει ξανά στην κορυφαία κατηγορία Superbike, όμως αντί για την Ducati 1198S Panigale που είχε πέρσι, τώρα βρίσκεται πάνω στη σέλα της δικής του Aprilia RSV4R Factory του 2014. Κυριολεκτικά δικής του μοτοσυκλέτας, αφού την έχει αγοράσει. Το καλό είναι ότι με αυτή τη μοτοσυκλέτα έχει ήδη πάρει ένα πρωτάθλημα και την ξέρει μέχρι την τελευταία βίδα της. Από την άλλη μεριά βέβαια, το 2014 ήταν πριν τρία χρόνια και οι μοτοσυκλέτες του ανταγωνισμού είναι πιο νέες από τότε, οπότε η προετοιμασία της για το φετινό πρωτάθλημα από την ομάδα του Μάκη Χρήστου (Christou Racing Team) δεν ήταν μια εύκολη δουλειά ρουτίνας. Οι αναρτήσεις της Ohlins είναι ουσιαστικά παραγωγής και ο Σταυρός Γεωργακόπουλός χρειάστηκε να κάνει τα μαγικά του στα ελεύθερα δοκιμαστικά της Παρασκευής και του Σαββάτου, καθώς οι συνθήκες στην πίστα λόγω του δυνατού αέρα δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές. Η σκόνη που μετέφερε ο αέρας, έκαναν την άσφαλτο να γλιστράει έξω από το μονοπάτι που καθάριζαν στο πέρασμά τους οι μοτοσυκλέτες. Κάθε άνοιγμα του γκαζιού έξω από αυτό το στενό πέρασμα καθαρής ασφάλτου, έκανε το traction control να επεμβαίνει πρόωρα, κόβοντας την δύναμη του κινητήρα. Η Aprilia του Σάκη έχει δύο ρυθμιζόμενα traction control, το normal της RSV4R APRC παραγωγής και ένα εξωτερικό OEM για αγωνιστική χρήση. Ο κινητήρας είναι ουσιαστικά και αυτός normal, αφού πέραν της εξάτμισης και της αντίστοιχης ρύθμισης του ψεκασμού ride by wire, δεν υπάρχουν άλλες σοβαρές επεμβάσεις. Ακόμα και ο κεντρικός διακόπτης με το κλειδί και τα όργανα είναι όπως όταν βγήκε η μοτοσυκλέτα από το εργοστάσιο. Αν υπάρχει κάτι σε αυτή την RSV4R Factory που δεν θα βρεις σε καμία άλλη, είναι το χειροποίητο carbon φαίρινγκ που έφτιαξε εδώ στην Ελλάδα ο Νίκος Τσεμπερλής. Η δουλειά που έχει κάνει σε επίπεδο ποιότητας και φινιρίσματος αξίζουν ξεχωριστή αναφορά, όποτε μην τα στριμώξουμε όλα σε μία παράγραφο.

Η Παρασκευή ήταν μια περίεργη ημέρα για τους αναβάτες και τις ομάδες τους, καθώς ο δυνατός αέρας επηρέαζε τόσο πολύ τη συμπεριφορά των μοτοσυκλετών, που δύσκολα μπορούσε κάποιος να κάνει ρυθμίσεις για τον αγώνα της Κυριακής. Η σκονισμένη πίστα έξω από την ιδανική γραμμή και οι ριπές πλάγιου ανέμου που έτρωγαν οι μοτοσυκλέτες μπαίνοντας και βγαίνοντας από τις στροφές, δεν σε άφηναν να δεις με καθαρό μάτι αν φταίει η μοτοσυκλέτα ή ο αέρας για τη συμπεριφορά της, ενώ η άσφαλτος ξαναγέμιζε με χώμα. Άλλωστε, ακόμα κι αν έκανες τις απαραίτητες ρυθμίσεις για να συμπεριφέρεται σωστά σε αυτές τις συνθήκες, την Κυριακή που ο αέρας θα έκοβε σύμφωνα με τις προβλέψεις, όποια δουλειά θα είχες κάνει θα ήταν άχρηστη. Μαζέψαμε όσο περισσότερο ήλιο, κρύο και αέρα μπορούσαμε και δώσαμε ραντεβού για τα δοκιμαστικά του Σαββάτου.

Δύσκολη αρχή με Happy End

Το Σάββατο ο αέρας είχε ηρεμίσει κάπως, όμως η πίστα δεν ήταν ακόμα στα καλύτερά της. Στα ελεύθερα δοκιμαστικά ο Σάκης επικεντρώθηκε ξανά στη ρύθμιση των αναρτήσεων καθώς το πιρούνι φάνηκε να έχει πιο σκληρό ελατήριο από το ιδανικό και η πρόσφυση πίσω δεν ήταν στο επίπεδο που επιθυμούσε. Αλλαγή ελατηρίων εμπρός και πολλές δοκιμές με τη ρύθμιση του πίσω αμορτισέρ έφεραν την μοτοσυκλέτα κοντά στο σημείο που έπρεπε, όμως στις εξόδους των στροφών η πρόσφυση ήταν ακόμα ελλιπής με αποτέλεσμα το traction control να κόβει αρκετά την δύναμη του κινητήρα. Μέχρι να ξεκινήσουν τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά ο Σάκης χρησιμοποιούσε το traction control που έχει η μοτοσυκλέτα παραγωγής και όχι το after market. Μπαίνοντας για τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά, κάνει έξι γύρους με τις ίδιες ρυθμίσεις και μετά δοκιμάζει να χρησιμοποιήσει το after market traction control ελπίζοντας ότι θα είναι λιγότερο παρεμβατικό στις εξόδους και θα κερδίσει τα πολύτιμα δεκατάκια του δευτερολέπτου που χρειάζεται για την Pole Possition. Δυστυχώς όμως το after market σύστημα δεν δούλεψε όπως θα έπρεπε, με αποτέλεσμα ένα βίαιο hisiding. Ο απολογισμός της πτώσης περιελάμβανε τα λαβωμένα χειροποίητα carbon φαίρινγκ, μια κατεστραμμένη μανέτα φρένου και ένα στραβό μαρσπιέ. Όμως αυτά φτιάχνονται. Το κύριο πρόβλημα ήταν τα δύο κοπανημένα δάχτυλα του δεξιού χεριού, που είχαν πρηστεί τόσο πολύ ώστε ήταν δύσκολο ακόμα και να βγάλεις το γάντι!

Η ομάδα κάνει ότι μπορεί για να επαναφέρει τη μοτοσυκλέτα γρήγορα σε λειτουργική κατάσταση, πριν ξεκινήσει το δεύτερο σκέλος των επίσημων χρονομετρημένων. Όμως το μεγάλο ερωτηματικό είναι αν το δεξί χέρι του Σάκη μπορεί να χειριστεί σωστά το γκάζι και το εμπρός φρένο σε μια πίστα που ο καλός χρόνος βγαίνει μόνο στις εισόδους και στις εξόδους των στροφών. Η ανακοίνωση για την έναρξη των δεύτερων χρονομετρημένων δοκιμαστικών ακούστηκε από τα μεγάφωνα αλλά τα πρησμένα δάχτυλα του Σάκη δεν χωράνε να μπουν στο γάντι! Ο Γιάννης Τζωρτζόπουλος φέρνει ένα νούμερο μεγαλύτερα γάντια και ο Σάκης σφίγγει τα δόντια και ξαναμπαίνει στην πίστα για να διεκδικήσει μια θέση στην πρώτη σειρά της σχάρας εκκίνησης. Τα καταφέρνει και η μέρα κλείνει με μια γλυκόπικρη γεύση, καθώς το χτυπημένο χέρι εξακολουθεί να πονάει και δεν είναι σαφές αν θα γίνει καλύτερα ή χειρότερα την επόμενη μέρα του αγώνα, την ώρα που ο άμεσος ανταγωνιστής του είναι ο Χάρης Παρασκευόπουλος που βρίσκεται σε άριστη φυσική κατάσταση και η μοτοσυκλέτα του ήταν πολύ δυνατή όλο το διήμερο. Όμως σε κάτι τέτοιες στιγμές είναι που μετράει η εμπειρία και η δυνατότητα ενός πρωταθλητή να τιθασεύσει τα συναισθήματά του και να συγκεντρώσει τη σκέψη του. Όταν έχεις δέκα πρωταθλήματα πίσω σου, ξέρεις ότι ο αγώνας τελειώνει μόνο όταν πέσει η καρό σημαία, όχι από τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά. Αυτό αποδείχτηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο την Κυριακή. Στους τρεις πρώτους γύρους φάνηκε ότι ο Χάρης πάει να πάρει μια ξεκούραστη νίκη και ότι ο Σάκης με τον Λευτέρη Πίππο δεν θα ρισκάρουν, λόγω των προβλημάτων που τους ταλαιπωρούσαν. Όμως όσοι βρεθήκαμε εκείνη την ημέρα στα Μέγαρα είδαμε έναν από τους πιο εντυπωσιακούς αγώνες. Το μικρό άνοιγμα που είχε κάνει ο Χάρης στους πρώτους γύρους εξανεμίστηκε πολύ γρήγορα και πλέον κανείς δεν μπορούσε να βάλει στοίχημα ποιος θα πάρει τελικά την καρό σημαία. Ακόμα και ο Μαρκεσίνης από την τέταρτη θέση ήταν σε απόσταση βολής και στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά είχε πετύχει πολύ ανταγωνιστικούς χρόνους. Κάπου στη μέση του αγώνα ο Λευτέρης έπεσε στα φρένα της Κ1 κάνοντας σαφές σε όλους ότι η τελική μάχη θα είναι μεταξύ του Χάρη και του Σάκη. Λίγους γύρους αργότερα μπορούσες εύκολα να δεις ότι στην είσοδο για την τελευταία στροφή εμπρός στα πιτς, η Aprilia του Σάκη κερδίζει ολόκληρο μέτρο.

Τον κουτουλάει μία, τον κουτουλάει δεύτερη, στην τρίτη βρίσκει τον χώρο και περνάει από μέσα. Φαινόταν ότι θα συμβεί εκεί, ήταν θέμα χρόνου. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, όλοι έχουμε την βεβαιότητα ότι ο Σάκης καθάρισε τον αγώνα και ότι ο Χάρης δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει, γιατί δείχνει σαν να έχει ξεμείνει από δυνάμεις. Όμως ούτε αυτό επιβεβαιώθηκε στην πράξη, αφού στους τελευταίους γύρους είδαμε έντονες μάχες μεταξύ τους και στο πέσιμο της καρό σημαίας οι δύο μοτοσυκλέτες είχαν μόλις ένα μέτρο διαφορά!

Αγκαλιές, φιλιά και… μπινελίκια

Μετά τον αγώνα ο Λευτέρης Πίππος μας είπε ότι η πτώση του στα φρένα της Κ1 δεν ήταν θέμα υπερβολικού ρίσκου για να περάσει, αλλά λόγω άρνησης του κιβωτίου ταχυτήτων της R1 του να κατεβάσει ταχύτητα – το γράψαμε στο ρεπορτάζ του αγώνα. Η ομάδα του Χάρη Παρασκευόπουλου μας είπε ότι από τον τέταρτο γύρο και μετά, η μανέτα του εμπρός φρένου “φούσκωσε” με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί από το γκριπ και να του μουδιάσει το χέρι – το γράψαμε κι αυτό. Φυσικά ο Σάκης βγήκε από τα ρούχα του όταν το διάβασε, γιατί στους τελευταίους γύρους ο Χάρης του έκανε πολλές επιθέσεις στα φρένα και κατά την άποψή του δεν θα μπορούσε να τις κάνει αν είχε τέτοιο πρόβλημα. Έτσι από τις αγκαλιές και τους πανηγυρισμούς της Κυριακής, βρεθήκαμε να διαφωνούμε στα τηλέφωνα τη Δευτέρα για το αν πρέπει να διαλέγει και να φιλτράρει ο δημοσιογράφος τις δηλώσεις των αγωνιζόμενων. Αυτή είναι η δημοσιογραφία, σου δίνει την ευκαιρία να κάνεις πολλούς φίλους και μετά σε βάζει να τσακωθείς μαζί τους!

Ο Σάκης Συνιώρης μέσα από επτά ερωτήσεις:

Πως βλέπεις το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ταχύτητας φέτος;

Οι αγώνες είναι λίγοι, όπως επίσης και οι αναβάτες που το διεκδικούμε. Το αποτέλεσμα είναι να είσαι συντηρητικός στην οδήγησή σου γιατί δεν υπάρχουν μετά ευκαιρίες να διορθώσεις ένα λάθος. Όπως πέρσι, έτσι και φέτος, αν καταφέρεις να βρεθείς μπροστά στην βαθμολογία στους δύο πρώτους αγώνες, μετά αρκεί να κάνεις συντήρηση δυνάμεων. Δεν υπάρχουν στην κατηγορία πολλοί αναβάτες για να ανακατέψουν την τράπουλα και να κλέψουν βαθμούς στη διάρκεια του πρωταθλήματος από τους βασικούς διεκδικητές.

Ποιος ήταν ο πρώτος σου αγώνας;

Το 1993 στην Τρίπολη με Suzuki GSX-R 400. Στην κατηγορία τρέχαμε μαζί με τα δίχρονα 250 και τερμάτισα πέμπτος γενικής και πρώτος ανάμεσα στα τετράχρονα

Σε τι διαφέρει ένας γρήγορος αναβάτης από έναν πρωταθλητή;

Η δίψα για τη νίκη.

…και πως έρχονται οι νίκες;

Μόνο με πολύ προπόνηση, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις

Πως αντιμετωπίζεις ένα στραβό αποτέλεσμα;

Νευριάζω! Χα, χα… Προσπαθώ να γυρίσω πίσω και να αναλύσω κάθε δυνατή λεπτομέρεια που το προκάλεσε. Μετά δουλεύω πάνω στα λάθη και τις αδυναμίες

Έχεις κερδίσει πρωταθλήματα σχεδόν με κάθε μάρκα μοτοσυκλέτας και κάθε τύπο κινητήρα. Ποια ήταν τα καλά και τα κακά τους;

Η Triumph Daytona 675 είχε δυνατές εξόδους από τις στροφές και πολύ καλό πλαίσιο, αλλά τις έλειπε η δύναμη ψηλά.

Η Ducati 1199S Panigale ήταν πολύ ελαφριά μοτοσυκλέτα και εύκολη στις αλλαγές πορείας, αλλά υπερβολικά άκαμπτη – ιδιαίτερα το μονόμπρατσο ψαλίδι της, που μετέφερε ταλαντώσεις στο τιμόνι. Επίσης ήταν πολύ ευαίσθητη στις ρυθμίσεις όταν άλλαζε ο καιρός!

Το Yamaha R6 πλεονεκτούσε σε πλαίσιο και δύναμη κινητήρα στις υψηλές στροφές, γι΄αυτό ήταν πολύ καλό σε ανοιχτές πίστες όπως των Σερρών. Αντίθετα στα Μέγαρα δυσκολευόταν να βγει από τις στροφές.

Στην Aprilia RSV4R Factory μου αρέσει πολύ το στήσιμο του πλαισίου και ο τρόπος που μεταφέρει τη δύναμή του ο κινητήρας στον πίσω τροχό. Λίγο παραπάνω δύναμη ψηλά θα ήταν καλοδεχούμενη.