ΠΠΤ 2017 Ολ. Οδός - Μέγαρα: Μπόλικο θέαμα αποζημίωσε τους θεατές

Ενθαρρυντική προσέλευση στις κερκίδες σε ένα πρωτάθλημα που δείχνει την ανανέωσή του

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

2/4/2017

Περιμέναμε τις μάχες τροχό με τροχό να εξελιχθούν στην κατηγορία των Supersport, όμως τελικά απολαύσαμε έναν εξαιρετικό αγώνα με μάχη μέχρι το τέλος και στα Superbike, όπου επικράτησε ο Σάκης Συνιώρης, έπειτα από πτώση του Λευτέρη Πίππου και μάχη με τον Χάρη Παρασκευόπουλο. Η ομάδα του MOTO, όσοι δηλαδή δεν ήταν στο Άργος για το Π.Π. Motocross ή στο εξωτερικό, παρακολουθούσε την εξέλιξη από διαφορετικά σημεία και συνομιλώντας έπειτα με τους αγωνιζόμενους, είμαστε έτοιμοι να αναλύσουμε όλα όσα συνέβησαν στους διαφορετικούς αγώνες της σημερινής ημέρας. Να ξεκινήσουμε όμως από την γενική κατάσταση και την εικόνα του πρώτου αγώνα, γιατί είδαμε γεμάτη κερκίδα συγκριτικά με άλλες χρονιές και πράγματα ενθαρρυντικά που μπορεί να φέρουν την πολυπόθητη ανανέωση σ’ ένα σκηνικό που έχουμε συνηθίσει οι παθογένειές του να είναι περισσότερες από τα οφέλη.

Είναι βασικό ότι ο αγώνας μεταδόθηκε ζωντανά από την συνδρομητική τηλεόραση, OTE TV, αλλά και σε επανάληψη πριν λίγο ενώ θα ξανά παιχτεί και αργότερα. Η προβολή του αγώνα προκαλεί το ενδιαφέρον του κόσμου, και αυξημένο ενδιαφέρον μπορεί να φέρει περισσότερους θεατές στις κερκίδες. Συμπίπτει επίσης και με την ανανέωση του περιοδικού μας, που πλέον είναι το μοναδικό ελληνικό μέσο, έντυπο και ηλεκτρονικό, που έχει φυσική παρουσία σε κάθε Ελληνικό αγώνα, σε όλα τα αθλήματα, μεταφέροντας ζωντανά όσα γίνονται στα social media και αποτυπώνοντας άμεσα άποψη, στην διαδικτυακή μας παρουσία. Η αυξημένη προβολή μπορεί ίσως να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να βρουν οι ομάδες χορηγούς και να φτάσουμε στο τέλος να δούμε περισσότερες συμμετοχές, που είναι το όνειρό μας!

Φυσικά η ζωντανή μετάδοση απαιτεί τα πάντα να ξεκινούν στην ώρα τους, μπορείτε να το αντιληφθείτε αυτό κι από τους παγκόσμιους αγώνες που παρακολουθείτε, καθώς ο τηλεοπτικός χρόνος είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο με πρόγραμμα που δεν μεταβάλλεται. Σε μία οργάνωση όπως το ΠΠΤ, η ζωντανή προβολή φορτίζει με πρόσθετο βάρος μία πολύ μικρή ομάδα ανθρώπων που βρίσκονται εκεί για να βοηθήσουν τους αγώνες. Αρκετά λοιπόν τα προβλήματα της πρώτης μέρας, όμως το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο - και άμεσα συνδυασμένο με το ελληνικό ταπεραμέντο- είναι να αποδίδεις ευθύνες και να κρίνεις. Το δύσκολο είναι να είσαι δίκαιος: Μπορεί να μην έγιναν όλα άψογα γιατί υπήρχαν καθυστερήσεις που τελικά επέβαλλαν αλλαγή στην σειρά των αγώνων, ώστε να μεταδοθούν η Supersport και η Superbike στην ώρα τους, μπορεί οι θεατές στις κερκίδες να μην είχαν την καλύτερη ενημέρωση αλλά στο τέλος οι αγώνες διεξήχθηκαν ανεμπόδιστοι και οι αναβάτες αποζημίωσαν με το θέαμα που προσέφεραν. Φυσικά και θα έπρεπε να είναι όλα τέλεια, και θα πρέπει στο μέλλον τα προβλήματα να λείψουν, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι πίσω από την διοργάνωση δεν κρύβεται μία εταιρία, ένα φυσικό πρόσωπο, ώστε να μπορεί να δεχτεί όλη την ευθύνη αλλά να λειτουργεί και με περίσσεια ευελιξία. Η διοργάνωση των ελληνικών πρωταθλημάτων, βασίζεται στο μεράκι και βαραίνει διάφορους ανθρώπους, διαφορετικές λέσχες και πάνω απ’ όλα προσπαθεί να λειτουργήσει με καθόλου, ή με το ελάχιστο δυνατό κόστος.

Η ίδια η πίστα των Μεγάρων, απαιτεί να γίνουν κάποια πράγματα με συγκεκριμένο τρόπο. Αν υπάρχει πτώση, ακόμα κι αν ο αναβάτης βρίσκεται εκτός αγωνιστικού χώρου, ο αγώνας οφείλει να διακοπεί για να φτάσει το ασθενοφόρο με ασφάλεια. Αυτό σήμερα συνέβη αρκετές φορές-δυστυχώς. Κι από την στιγμή που δεν υπήρξε σοβαρός τραυματισμός, το μόνο πρόβλημα που δημιούργησε η κόκκινη σημαία, ήταν να επιβαρύνει χρονικά την διαδικασία… Ήταν κρίμα που ο αγώνας των ΝΕΩΝ, έγινε με ελάχιστο κόσμο στις κερκίδες, γιατί έμεινε για το τέλος, η αιτία όμως δεν είναι μία και έχει να κάνει και με την προηγούμενη παράγραφο…

Ο αγώνας των ΝΕΩΝ κυρίως, κι έπειτα η SS300, η RACING και η OPEN ακόμα, είναι οι σημαντικότερες κατηγορίες για το μέλλον των αγώνων. Ίσως η κατηγορία Superbike έχει του χρόνου 10 ή 11 ή 12 συμμετοχές, από τις 9 που υπάρχουν τώρα, αλλά για να φτάσει να έχει 24, υπάρχει μονάχα ένας τρόπος, κι αυτός είναι να μπαίνει κόσμος στις μικρές κατηγορίες! Οπότε θα πρέπει –όταν είναι εφικτό- να τρέχουν πρώτοι και να υποστηρίζονται από τους θεατές..

Στην κατηγορία των ΝΕΩΝ λοιπόν, χαρήκαμε το αλάθητο, σταθερό στιλ οδήγησης του Νότη Παπαπαύλου που κέρδισε τον αγώνα πραγματοποιώντας ταχύτερο γύρο στο 01:06.524 με Yamaha R3 και πίσω του οι Λιούτας Κυριάκος και Χάλαρης Ιωάννης με KTM RC 390 και ταχύτερους χρόνους 01:07.255 και 01:07:.620 αντίστοιχα, έχοντας πιο επιθετικό στιλ οδήγησης, ιδιαίτερα ο Χάλαρης με το νούμερο 5. Και οι τρεις πρώτοι της κατηγορίας των ΝΕΩΝ, χρησιμοποιούν πολύ το σώμα τους τοποθετώντας το άψογα, πλαγιάζουν άφοβα και δείχνουν να είναι σε θέση να διαχειριστούν διαφορετικές γραμμές, ώστε να μας χαρίσουν και θέαμα με μάχες στις στροφές.

Όλοι στην κατηγορία των ΝΕΩΝ είναι αναβάτες που χτίζουν σε εμπειρία και χρειάζεται να εστιάσουν σε διαφορετικά πράγματα ο καθένας τους, όπως επίσης θα πρέπει η οργάνωση να βοηθήσει ξεχωριστά τον κάθε ένα, διευρύνοντας ακόμα και τα όρια.

Η άτυχη στιγμή του Ελευθεριάδη Νίκου στην εκκίνηση, που σημείωσε πτώση στο ξεκίνημα, είναι ένα τέτοιο παράδειγμα που η διοργάνωση θα πρέπει να παρέμβει και να τον βοηθήσει.

Στον αγώνα της Racing και της SS300, απολαύσαμε τον Κορωνάκη Βασίλη με KTM RC390, που έκανε επίθεση στις στροφές με μοναδικό στιλ οδήγησης, κάνοντας έναν πολύ καλό χρόνο στο 01:05.709 και φυσικά τον Ντότσικα Λέανδρο, με τον ταχύτερο γύρο και νικήτη της Racing. Ο Ντότσικας επικράτησε του Γεώργιου Κίτσου μετά από λίγο, καθώς απέφυγε να κάνει λάθη και οδήγησε πολύ συγκεντρωμένος. Εξαιρετική οδήγηση και από τον Βασίλη Στάμου, με χαμηλότερο ρυθμό από τους δύο πρώτους, αλλά εξίσου συγκεντρωμένος και σταθερός.

Η κατηγορία Supersport συγκέντρωνε πριν ακόμα και από την έναρξη του πρωταθλήματος, τα στοιχήματα για το περισσότερο θέαμα, καθώς υπάρχουν πολλοί αναβάτες που παραπλήσιο γυρολόγιο και μοτοσυκλέτες με μικρές διαφορές. Ωστόσο είδαμε να συμβαίνει ένας συντονισμένος αγώνας τακτικής. Δεν πρόκειται για ομολογία, αλλά για την αίσθηση που αποκόμιζες στην πίστα, βλέποντας τους αγωνιζόμενους. Επειδή οι αγώνες είναι λίγοι σε αριθμό, η παρουσία στο βάθρο και η σταθερότητα στην κατάταξη είναι πολύ σημαντικά για την πορεία στο πρωτάθλημα. Οπότε έλειψε το ρίσκο και οι απερίσκεπτες επιθέσεις κόπηκαν, δίνοντας την θέση τους σε πιο προσεκτικές τοποθετήσεις στις στροφές, ιδιαίτερα από την στιγμή που ο αγώνας διακόπηκε αμέσως μόλις ξεκίνησε. Η πτώση των Καρακώστα και Ευθυμίου μετά την ευθεία, έριξε την κόκκινη σημαία και σήμανε την επανεκκίνηση του αγώνα. Θύμισε έτσι σε όλους, ότι η συλλογή πόντων έχει προτεραιότητα.

Με την δεύτερη εκκίνηση της Supersport είδαμε πολύ γρήγορα να δημιουργείται μία ομάδα από τους Κουτσουμπό, Καρακώστα και Παπαγεωργίου, με αυτή την σειρά αρχικά. Ο Μιχάλης Κουτσουμπός οδήγησε εκπληκτικά, με τον Δημήτρη Καρακώστα να προσπαθεί συνέχεια για ένα πέρασμα, μέχρι που τελικά τα κατάφερε. Το πρόβλημα για την Supersport κατηγορία ήταν οι πιο αργοί αναβάτες που περιέπλεκαν τα πράγματα για τους τρεις πρώτους, δημιουργώντας ευκαιρίες ή χαλώντας κιόλας, για μερικές προσπεράσεις.

Μπορεί ο Δημήτρης Καρακώστας να έκανε τον ταχύτερο γύρο, όμως η απόσταση δεν ήταν αρκετή για να δημιουργηθεί διαφορά ασφαλείας, ιδιαίτερα όταν υπήρχαν πιο αργοί αναβάτες στην αγωνιστική γραμμή. Ο Κουτσουμπός πέρασε ξανά εμπρός, και τότε ο Παπαγεωργίου έκανε την επίθεσή του στην πρώτη στροφή, κλείνοντας έτσι κάθε πόρτα για τον Καρακώστα, που αναγκάστηκε να ανοίξει γραμμή. Από εκείνη την στιγμή ο Παπαγεωργίου έβαλε το κεφάλι κάτω και οδηγώντας πολύ σταθερά και γρήγορα, κατάφερε να περάσει πρώτος την γραμμή τερματισμού. Απολαύσαμε έτσι έναν φοβερό αγώνα, με πολλά προσπεράσματα και χωρίς καμία θέση του βάθρου να είναι ξεκάθαρη μέχρι μερικούς γύρους πριν από το τέλος.

Την σειρά εκκίνησης πήραν τα Superbike που ο Χάρης Παρασκευόπουλος ήταν το φαβορί για την νίκη. Πρώτα γιατί είναι κάνει έναν μαγικό χρόνο, κι έπειτα γιατί δεν ξέραμε κατά πόσο ο Συνιώρης είχε ξεπεράσει την χθεσινή του πτώση, την στιγμή που Λευτέρης Πίππος έπρεπε να ξεπεράσει τον ξαφνικό θάνατο του μηχανικού του. Οι τρεις τους ήταν βέβαιο ότι θα κάνουν έναν μοναχικό αγώνα μπροστά, αν και το Σάββατο ο Γεώργιος Μαρκεσίνης είχε δείξει ότι είναι σε θέση να ακολουθήσει. Πράγματι οι τρεις τους έφυγαν μπροστά, με τον Μαρκεσίνη σε κοντινή απόσταση και τον Παρασκευόπουλο να ξεφεύγει γύρο με τον γύρο. Τότε ήταν που στην πρώτη στροφή σημείωσε πτώση ο Πίππος, όταν μπήκε με πολλά χιλιόμετρα δίνοντας στους έξω, αλλά και στον Συνιώρη που ήταν μπροστά του, την εντύπωση ότι πίεσε πολύ την μοτοσυκλέτα και δεν συγκεντρώθηκε. Ο ίδιος δήλωσε ότι η πτώση ήρθε από πρόβλημα στο κατέβασμα του κιβωτίου και είναι γεγονός ότι σηκώνοντας την μοτοσυκλέτα μπροστά μας, είχε πρόβλημα στις αλλαγές μέχρι να ξανά βγει στην ευθεία! Η πτώση του Πίππου άφησε ελεύθερο πεδίο στον Μαρκεσίνη να πλησιάσει τους υπόλοιπους δύο, την στιγμή που ο Παρασκευόπουλος έχανε χρόνο γύρο με τον γύρο και ο Συνιώρης πλησίαζε.

Ο Σάκης είχε λύσει το θέμα ρυθμίσεων στα ηλεκτρονικά που ήταν η αιτία της χθεσινής του πτώσης και βρισκόταν σε καλή φόρμα παρά τον ελαφρύ τραυματισμό του. Ο Χάρης Παρασκευόπουλος όμως, αντιμετώπιζε πρόβλημα με το εμπρός φρένο, στοιχείο που επιβεβαιώνεται και από αυτά που βλέπαμε μέσα στην πίστα, καθώς φρενάριζε ολοένα και πιο πίσω, χωρίς δηλαδή να πιέζει τα φρένα.

Αιτία ήταν η μανέτα του εμπρός φρένου που πήγε τέρμα μπροστά και του δημιούργησε τέτοιο μούδιασμα στο χέρι, σε σημείο που σκεφτόταν να σταματήσει, να την ρυθμίσει και να προσπαθήσει να κερδίσει την διαφορά, κάνοντας μετά τον χρόνο των δοκιμών! Το αποτέλεσμα όμως δεν αλλάζει, καθώς ο Συνιώρης έχοντας περάσει μπροστά, δεν άφησε κανένα περιθώριο στον Χάρη, δεν έκανε κανένα λάθος, δεν έχανε χρόνο πουθενά. Με κάποια αποθέματα ο Παρασκευόπουλος προσπάθησε στο τέλος να κάνει την επίθεσή του, χαρίζοντάς μας έναν μαγικό τερματισμό στην Superbike, καθώς τοποθετήθηκε μόλις έναν τροχό πίσω από τον Συνιώρη, χωρίς όμως να καταφέρει να πάρει την πρώτη θέση στην γραμμή του τερματισμού.

Ο Μαρκεσίνης οδήγησε όλη αυτή την ώρα επίσης εκπληκτικά, χωρίς να επιτρέπει τους άλλους δύο να ξεμακρύνουν κερδίζοντας επάξια την τρίτη θέση!

Ο μαγικός αγώνας της Superbike, οι προσεκτικές μάχες στην Supersport και η σταθερή αλλά επιθετική οδήγηση στις μικρότερες κατηγορίες, μας χάρισαν μία μαγική αγωνιστική ημέρα, προδιαθέτοντας ευχάριστα για την συνέχεια του ΠΠΤ 2017!

Ακολουθούν αργότερα, όσα έγιναν στην κατηγορία OPEN

Ετικέτες

ΠΠΤ

πανελλήνιο πρωτάθλημα

https://bit.ly/MOTO_679

Ελληνική Ταχύτητα

Ζήσε τον 1ο αγώνα του ΠΠΤ με τον Σάκη Συνιώρη

Τρεις μέρες με έναν πρωταθλητή

Από τον

Μπάμπη Μέντη

4/4/2017

Η σχέση του Σάκη Συνιώρη με το ΜΟΤΟ ξεκινάει πολλά χρόνια πριν και σε καμία περίπτωση δεν είναι από τις τυπικές που αναπτύσσονται ανάμεσα σε έναν αγωνιζόμενο και σε ένα μέσο που καλύπτει δημοσιογραφικά τους αγώνες μοτοσυκλέτας.

Με τον αδερφό του, τον Άλκη Συνιώρη, να είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του ΜΟΤΟ από το 1998, ο Σάκης συμμετείχε μαζί μας σε πολλά συγκριτικά τεστ supersport και superbike εκείνη την εποχή. Όταν λέμε συμμετείχε, εννοούμε ότι ερχόταν και μας βοηθούσε στα πάντα και δεν περιοριζόταν απλώς να κάνει μερικούς χρονομετρημένους γύρους στην πίστα. Υπάρχουν δεκάδες ιστορίες που μπορείς να διηγηθείς από εκείνα τα χρόνια, αλλά αν έπρεπε οπωσδήποτε να ξεχωρίσουμε κάποιες, τότε σίγουρα η επιστροφή οδικώς από τις Σέρρες μετά από ένα γιγαντιαίο συγκριτικό, όπου το Yamaha R6 που οδηγούσα εγώ έμενε από βενζίνη κάθε 110 χιλιόμετρα επειδή… το γκάζι ήταν συνεχώς τέρμα ανοιχτό για να μπορώ να μείνω κοντά στην ουρά της R1 που οδηγούσε ο Σάκης.

Φυσικά δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τη συμβολή του στα πρώτα μαθήματα οδήγησης σε πίστα που έγιναν στην Ελλάδα από το ΜΟΤΟ το 1999, όπου μαζί με τον Άλκη, έδωσαν απλόχερα τις γνώσεις τους σε όλους τους συμμετέχοντες. Όπως καταλαβαίνετε η σχέση μας έγινε περισσότερο φιλική, παρά επαγγελματική και ίσως αυτή να είναι η αιτία που ποτέ δεν του έχουμε κάνει κάποια ιδιαίτερη αναφορά για τις αγωνιστικές επιτυχίες του, αφού νοιώθουμε ότι όποτε γράφουμε κάτι γι΄αυτόν είναι σαν να… περιαυτολογούμε! Όπως κι αν έχει, πέρσι κατέκτησε το δέκατο πρωτάθλημά του και η πρόσκλησή του να παρακολουθήσουμε μαζί του τον πρώτο αγώνα του πανελληνίου πρωταθλήματος ταχύτητας στα Μέγαρα, έγινε αποδεκτή με ιδιαίτερη χαρά.

Παλιά αγαπημένη

Φέτος τρέχει ξανά στην κορυφαία κατηγορία Superbike, όμως αντί για την Ducati 1198S Panigale που είχε πέρσι, τώρα βρίσκεται πάνω στη σέλα της δικής του Aprilia RSV4R Factory του 2014. Κυριολεκτικά δικής του μοτοσυκλέτας, αφού την έχει αγοράσει. Το καλό είναι ότι με αυτή τη μοτοσυκλέτα έχει ήδη πάρει ένα πρωτάθλημα και την ξέρει μέχρι την τελευταία βίδα της. Από την άλλη μεριά βέβαια, το 2014 ήταν πριν τρία χρόνια και οι μοτοσυκλέτες του ανταγωνισμού είναι πιο νέες από τότε, οπότε η προετοιμασία της για το φετινό πρωτάθλημα από την ομάδα του Μάκη Χρήστου (Christou Racing Team) δεν ήταν μια εύκολη δουλειά ρουτίνας. Οι αναρτήσεις της Ohlins είναι ουσιαστικά παραγωγής και ο Σταυρός Γεωργακόπουλός χρειάστηκε να κάνει τα μαγικά του στα ελεύθερα δοκιμαστικά της Παρασκευής και του Σαββάτου, καθώς οι συνθήκες στην πίστα λόγω του δυνατού αέρα δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές. Η σκόνη που μετέφερε ο αέρας, έκαναν την άσφαλτο να γλιστράει έξω από το μονοπάτι που καθάριζαν στο πέρασμά τους οι μοτοσυκλέτες. Κάθε άνοιγμα του γκαζιού έξω από αυτό το στενό πέρασμα καθαρής ασφάλτου, έκανε το traction control να επεμβαίνει πρόωρα, κόβοντας την δύναμη του κινητήρα. Η Aprilia του Σάκη έχει δύο ρυθμιζόμενα traction control, το normal της RSV4R APRC παραγωγής και ένα εξωτερικό OEM για αγωνιστική χρήση. Ο κινητήρας είναι ουσιαστικά και αυτός normal, αφού πέραν της εξάτμισης και της αντίστοιχης ρύθμισης του ψεκασμού ride by wire, δεν υπάρχουν άλλες σοβαρές επεμβάσεις. Ακόμα και ο κεντρικός διακόπτης με το κλειδί και τα όργανα είναι όπως όταν βγήκε η μοτοσυκλέτα από το εργοστάσιο. Αν υπάρχει κάτι σε αυτή την RSV4R Factory που δεν θα βρεις σε καμία άλλη, είναι το χειροποίητο carbon φαίρινγκ που έφτιαξε εδώ στην Ελλάδα ο Νίκος Τσεμπερλής. Η δουλειά που έχει κάνει σε επίπεδο ποιότητας και φινιρίσματος αξίζουν ξεχωριστή αναφορά, όποτε μην τα στριμώξουμε όλα σε μία παράγραφο.

Η Παρασκευή ήταν μια περίεργη ημέρα για τους αναβάτες και τις ομάδες τους, καθώς ο δυνατός αέρας επηρέαζε τόσο πολύ τη συμπεριφορά των μοτοσυκλετών, που δύσκολα μπορούσε κάποιος να κάνει ρυθμίσεις για τον αγώνα της Κυριακής. Η σκονισμένη πίστα έξω από την ιδανική γραμμή και οι ριπές πλάγιου ανέμου που έτρωγαν οι μοτοσυκλέτες μπαίνοντας και βγαίνοντας από τις στροφές, δεν σε άφηναν να δεις με καθαρό μάτι αν φταίει η μοτοσυκλέτα ή ο αέρας για τη συμπεριφορά της, ενώ η άσφαλτος ξαναγέμιζε με χώμα. Άλλωστε, ακόμα κι αν έκανες τις απαραίτητες ρυθμίσεις για να συμπεριφέρεται σωστά σε αυτές τις συνθήκες, την Κυριακή που ο αέρας θα έκοβε σύμφωνα με τις προβλέψεις, όποια δουλειά θα είχες κάνει θα ήταν άχρηστη. Μαζέψαμε όσο περισσότερο ήλιο, κρύο και αέρα μπορούσαμε και δώσαμε ραντεβού για τα δοκιμαστικά του Σαββάτου.

Δύσκολη αρχή με Happy End

Το Σάββατο ο αέρας είχε ηρεμίσει κάπως, όμως η πίστα δεν ήταν ακόμα στα καλύτερά της. Στα ελεύθερα δοκιμαστικά ο Σάκης επικεντρώθηκε ξανά στη ρύθμιση των αναρτήσεων καθώς το πιρούνι φάνηκε να έχει πιο σκληρό ελατήριο από το ιδανικό και η πρόσφυση πίσω δεν ήταν στο επίπεδο που επιθυμούσε. Αλλαγή ελατηρίων εμπρός και πολλές δοκιμές με τη ρύθμιση του πίσω αμορτισέρ έφεραν την μοτοσυκλέτα κοντά στο σημείο που έπρεπε, όμως στις εξόδους των στροφών η πρόσφυση ήταν ακόμα ελλιπής με αποτέλεσμα το traction control να κόβει αρκετά την δύναμη του κινητήρα. Μέχρι να ξεκινήσουν τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά ο Σάκης χρησιμοποιούσε το traction control που έχει η μοτοσυκλέτα παραγωγής και όχι το after market. Μπαίνοντας για τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά, κάνει έξι γύρους με τις ίδιες ρυθμίσεις και μετά δοκιμάζει να χρησιμοποιήσει το after market traction control ελπίζοντας ότι θα είναι λιγότερο παρεμβατικό στις εξόδους και θα κερδίσει τα πολύτιμα δεκατάκια του δευτερολέπτου που χρειάζεται για την Pole Possition. Δυστυχώς όμως το after market σύστημα δεν δούλεψε όπως θα έπρεπε, με αποτέλεσμα ένα βίαιο hisiding. Ο απολογισμός της πτώσης περιελάμβανε τα λαβωμένα χειροποίητα carbon φαίρινγκ, μια κατεστραμμένη μανέτα φρένου και ένα στραβό μαρσπιέ. Όμως αυτά φτιάχνονται. Το κύριο πρόβλημα ήταν τα δύο κοπανημένα δάχτυλα του δεξιού χεριού, που είχαν πρηστεί τόσο πολύ ώστε ήταν δύσκολο ακόμα και να βγάλεις το γάντι!

Η ομάδα κάνει ότι μπορεί για να επαναφέρει τη μοτοσυκλέτα γρήγορα σε λειτουργική κατάσταση, πριν ξεκινήσει το δεύτερο σκέλος των επίσημων χρονομετρημένων. Όμως το μεγάλο ερωτηματικό είναι αν το δεξί χέρι του Σάκη μπορεί να χειριστεί σωστά το γκάζι και το εμπρός φρένο σε μια πίστα που ο καλός χρόνος βγαίνει μόνο στις εισόδους και στις εξόδους των στροφών. Η ανακοίνωση για την έναρξη των δεύτερων χρονομετρημένων δοκιμαστικών ακούστηκε από τα μεγάφωνα αλλά τα πρησμένα δάχτυλα του Σάκη δεν χωράνε να μπουν στο γάντι! Ο Γιάννης Τζωρτζόπουλος φέρνει ένα νούμερο μεγαλύτερα γάντια και ο Σάκης σφίγγει τα δόντια και ξαναμπαίνει στην πίστα για να διεκδικήσει μια θέση στην πρώτη σειρά της σχάρας εκκίνησης. Τα καταφέρνει και η μέρα κλείνει με μια γλυκόπικρη γεύση, καθώς το χτυπημένο χέρι εξακολουθεί να πονάει και δεν είναι σαφές αν θα γίνει καλύτερα ή χειρότερα την επόμενη μέρα του αγώνα, την ώρα που ο άμεσος ανταγωνιστής του είναι ο Χάρης Παρασκευόπουλος που βρίσκεται σε άριστη φυσική κατάσταση και η μοτοσυκλέτα του ήταν πολύ δυνατή όλο το διήμερο. Όμως σε κάτι τέτοιες στιγμές είναι που μετράει η εμπειρία και η δυνατότητα ενός πρωταθλητή να τιθασεύσει τα συναισθήματά του και να συγκεντρώσει τη σκέψη του. Όταν έχεις δέκα πρωταθλήματα πίσω σου, ξέρεις ότι ο αγώνας τελειώνει μόνο όταν πέσει η καρό σημαία, όχι από τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά. Αυτό αποδείχτηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο την Κυριακή. Στους τρεις πρώτους γύρους φάνηκε ότι ο Χάρης πάει να πάρει μια ξεκούραστη νίκη και ότι ο Σάκης με τον Λευτέρη Πίππο δεν θα ρισκάρουν, λόγω των προβλημάτων που τους ταλαιπωρούσαν. Όμως όσοι βρεθήκαμε εκείνη την ημέρα στα Μέγαρα είδαμε έναν από τους πιο εντυπωσιακούς αγώνες. Το μικρό άνοιγμα που είχε κάνει ο Χάρης στους πρώτους γύρους εξανεμίστηκε πολύ γρήγορα και πλέον κανείς δεν μπορούσε να βάλει στοίχημα ποιος θα πάρει τελικά την καρό σημαία. Ακόμα και ο Μαρκεσίνης από την τέταρτη θέση ήταν σε απόσταση βολής και στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά είχε πετύχει πολύ ανταγωνιστικούς χρόνους. Κάπου στη μέση του αγώνα ο Λευτέρης έπεσε στα φρένα της Κ1 κάνοντας σαφές σε όλους ότι η τελική μάχη θα είναι μεταξύ του Χάρη και του Σάκη. Λίγους γύρους αργότερα μπορούσες εύκολα να δεις ότι στην είσοδο για την τελευταία στροφή εμπρός στα πιτς, η Aprilia του Σάκη κερδίζει ολόκληρο μέτρο.

Τον κουτουλάει μία, τον κουτουλάει δεύτερη, στην τρίτη βρίσκει τον χώρο και περνάει από μέσα. Φαινόταν ότι θα συμβεί εκεί, ήταν θέμα χρόνου. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, όλοι έχουμε την βεβαιότητα ότι ο Σάκης καθάρισε τον αγώνα και ότι ο Χάρης δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει, γιατί δείχνει σαν να έχει ξεμείνει από δυνάμεις. Όμως ούτε αυτό επιβεβαιώθηκε στην πράξη, αφού στους τελευταίους γύρους είδαμε έντονες μάχες μεταξύ τους και στο πέσιμο της καρό σημαίας οι δύο μοτοσυκλέτες είχαν μόλις ένα μέτρο διαφορά!

Αγκαλιές, φιλιά και… μπινελίκια

Μετά τον αγώνα ο Λευτέρης Πίππος μας είπε ότι η πτώση του στα φρένα της Κ1 δεν ήταν θέμα υπερβολικού ρίσκου για να περάσει, αλλά λόγω άρνησης του κιβωτίου ταχυτήτων της R1 του να κατεβάσει ταχύτητα – το γράψαμε στο ρεπορτάζ του αγώνα. Η ομάδα του Χάρη Παρασκευόπουλου μας είπε ότι από τον τέταρτο γύρο και μετά, η μανέτα του εμπρός φρένου “φούσκωσε” με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί από το γκριπ και να του μουδιάσει το χέρι – το γράψαμε κι αυτό. Φυσικά ο Σάκης βγήκε από τα ρούχα του όταν το διάβασε, γιατί στους τελευταίους γύρους ο Χάρης του έκανε πολλές επιθέσεις στα φρένα και κατά την άποψή του δεν θα μπορούσε να τις κάνει αν είχε τέτοιο πρόβλημα. Έτσι από τις αγκαλιές και τους πανηγυρισμούς της Κυριακής, βρεθήκαμε να διαφωνούμε στα τηλέφωνα τη Δευτέρα για το αν πρέπει να διαλέγει και να φιλτράρει ο δημοσιογράφος τις δηλώσεις των αγωνιζόμενων. Αυτή είναι η δημοσιογραφία, σου δίνει την ευκαιρία να κάνεις πολλούς φίλους και μετά σε βάζει να τσακωθείς μαζί τους!

Ο Σάκης Συνιώρης μέσα από επτά ερωτήσεις:

Πως βλέπεις το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ταχύτητας φέτος;

Οι αγώνες είναι λίγοι, όπως επίσης και οι αναβάτες που το διεκδικούμε. Το αποτέλεσμα είναι να είσαι συντηρητικός στην οδήγησή σου γιατί δεν υπάρχουν μετά ευκαιρίες να διορθώσεις ένα λάθος. Όπως πέρσι, έτσι και φέτος, αν καταφέρεις να βρεθείς μπροστά στην βαθμολογία στους δύο πρώτους αγώνες, μετά αρκεί να κάνεις συντήρηση δυνάμεων. Δεν υπάρχουν στην κατηγορία πολλοί αναβάτες για να ανακατέψουν την τράπουλα και να κλέψουν βαθμούς στη διάρκεια του πρωταθλήματος από τους βασικούς διεκδικητές.

Ποιος ήταν ο πρώτος σου αγώνας;

Το 1993 στην Τρίπολη με Suzuki GSX-R 400. Στην κατηγορία τρέχαμε μαζί με τα δίχρονα 250 και τερμάτισα πέμπτος γενικής και πρώτος ανάμεσα στα τετράχρονα

Σε τι διαφέρει ένας γρήγορος αναβάτης από έναν πρωταθλητή;

Η δίψα για τη νίκη.

…και πως έρχονται οι νίκες;

Μόνο με πολύ προπόνηση, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις

Πως αντιμετωπίζεις ένα στραβό αποτέλεσμα;

Νευριάζω! Χα, χα… Προσπαθώ να γυρίσω πίσω και να αναλύσω κάθε δυνατή λεπτομέρεια που το προκάλεσε. Μετά δουλεύω πάνω στα λάθη και τις αδυναμίες

Έχεις κερδίσει πρωταθλήματα σχεδόν με κάθε μάρκα μοτοσυκλέτας και κάθε τύπο κινητήρα. Ποια ήταν τα καλά και τα κακά τους;

Η Triumph Daytona 675 είχε δυνατές εξόδους από τις στροφές και πολύ καλό πλαίσιο, αλλά τις έλειπε η δύναμη ψηλά.

Η Ducati 1199S Panigale ήταν πολύ ελαφριά μοτοσυκλέτα και εύκολη στις αλλαγές πορείας, αλλά υπερβολικά άκαμπτη – ιδιαίτερα το μονόμπρατσο ψαλίδι της, που μετέφερε ταλαντώσεις στο τιμόνι. Επίσης ήταν πολύ ευαίσθητη στις ρυθμίσεις όταν άλλαζε ο καιρός!

Το Yamaha R6 πλεονεκτούσε σε πλαίσιο και δύναμη κινητήρα στις υψηλές στροφές, γι΄αυτό ήταν πολύ καλό σε ανοιχτές πίστες όπως των Σερρών. Αντίθετα στα Μέγαρα δυσκολευόταν να βγει από τις στροφές.

Στην Aprilia RSV4R Factory μου αρέσει πολύ το στήσιμο του πλαισίου και ο τρόπος που μεταφέρει τη δύναμή του ο κινητήρας στον πίσω τροχό. Λίγο παραπάνω δύναμη ψηλά θα ήταν καλοδεχούμενη.