Τα Moto Guzzi του 2016

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

17/11/2015

Τέσσερις μοτοσυκλέτες παρουσίασε η Moto Guzzi στην EICMA, οι οποίες είναι ουσιαστικά τρεις καθώς πρόκειται για δύο εκδόσεις του νέου V9, μία καινούργια έκδοση του V7 II και την έκδοση παραγωγής του πρωτότυπου MGX-21 Flying Fortress που είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά πέρσι.

V9 Roamer / Bobber

Οι δύο εκδόσεις του V9 είναι Roamer και Bobber, οι οποίες χρησιμοποιούν και οι δύο τον ίδιο V-2 90 μοιρών, διβάλβιδο κινητήρα με τα 850 κυβικά. Η ιταλική φίρμα δεν ανακοινώνει απόδοση για το συγκεκριμένο μοτέρ, αλλά σύμφωνα με τα λεγόμενά της "θα έχει εγγυημένο χαρακτήρα, ευκολία και άμεση απόκριση."
Η διαφορά ανάμεσα στις δύο εκδόσεις έχει να κάνει με το προφίλ που αποπνέουν οι μικρές σχεδιαστικές διαφοροποιήσεις και ο χρωματισμός, με το Bobber να αναλαμβάνει το ρόλο του "κακού" παιδιού σε full black χρώμα και πιο κοντό πίσω φτερό, ενώ το Roamer επιδεικνύει την εκτεταμένη χρήση του χρωμίου σε μια πιο συμβατική μορφή. Το βάρος και των δύο μοτοσυκλετών ανέρχεται στα 200 κιλά, με τα ABS και traction control στον στάνταρ εξοπλισμό, ενώ και οι δύο θα συνοδεύονται από μια μακρά λίστα αξεσουάρ.

 

V7 II Stornello


Το V7 II Stornello είναι ουσιαστικά μια scrambler έκδοση του γνωστού V7 II, με τον ίδιο ακριβώς κινητήρα των 744 κυβικών, αλλά με αναβαθμισμένο συμπλέκτη και εξάρι κιβώτιο. Η εξάτμιση είναι της Arrow, τα φτερά είναι φτιαγμένα από αλουμίνιο –όπως τα μαρσπιέ και τα τρία number plates που διαθέτει- και το βάρος του ανακοινώνεται στα 186 κιλά. Και σ' αυτή την έκδοση του V7, το ABS και το traction control θα συμπεριλαμβάνονται στον στάνταρ εξοπλισμό.

 

MXG-21 Flying Fortress


Τέλος, η εταιρεία ανακοίνωσε ότι το περσινό πρωτότυπο MGX-21 θα συμπεριλαμβάνεται στα μοντέλα παραγωγής του 2016, το οποίο θα διαθέτει το αερόψυκτο V-2 των 1380 κυβικών εκατοστών κινητήρα, με άξονα στην τελική μετάδοση και 12 χιλιογραμμόμετρα ροπής. Επίσης, είναι εφοδιασμένος με σύστημα ride-by-wire, ABS, traction control και cruise control, ενώ ο μπροστινός τροχός θα διατηρήσεις την διάσταση των 21 ιντσών και το carbon κάλυμμα, όπως ακριβώς και στο πρωτότυπο.

Ετικέτες

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.