Lin Jarvis: "Ο Lorenzo ήρθε στη Yamaha ως αντικαταστάτης του Rossi"

Αποκαλύψεις για το παρασκήνιο της μεταγραφής
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

2/1/2020

Ο Jorge Lorenzo μεταπήδησε στην κορυφαία κατηγορία των MotoGP όντας δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στην κατηγορία των GP250, υπογράφοντας, ως εργοστασιακός αναβάτης της Yamaha και team mate του Valentino Rossi, το 2008. Από την πρώτη κιόλας στιγμή ήταν έντονα αντιληπτή η εχθρικότητα μεταξύ των δύο αναβατών, ειδικά όταν ο νεαρός –τότε- Ισπανός, πήρε την pole position στο ντεμπούτο του στην κατηγορία, ενώ στον τρίτο αγώνα πήρε την πρώτη του νίκη στα MotoGP.

Η Yamaha βρέθηκε με δύο "ντίβες" στο box της που ανταγωνιζόντουσαν μεταξύ τους για το ποιος θα αποτελέσει το "πρώτο όνομα" της ομάδας, με αποκορύφωμα τον περίφημο τοίχο που υψώθηκε μέσα στο γκαράζ της ανάμεσα στους δύο αναβάτες, με πρωτοβουλία του Rossi, προκειμένου να μην υπάρχει "διαρροή" δεδομένων. Αυτόματα δημιουργήθηκε η απορία σε όλο τον κόσμο σχετικά με το πώς θα μπορούσε να διαχειριστεί η Yamaha μια τόσο δύσκολη κατάσταση, η οποία ωστόσο της έφερε τρεις παγκόσμιους τίτλους (το 2008 και το 2009 με τον Rossi, και το 2010 με τον Lorenzo, πριν φύγει ο Rossi για την ομάδα της Ducati), αλλά και ποιο ήταν το σκεπτικό πίσω από μια τέτοια απόφαση, που ήταν δεδομένο ότι θα έφερνε ένταση μέσα στα πιτς.

Μια συνέντευξη που έδωσε στο CNN το αφεντικό της Yamaha Racing, Lin Jarvis, ρίχνει φως στο μυστήριο και εξηγεί σε μεγάλο βαθμό πώς έφτασαν τα πράγματα ως εκεί. Όπως, λοιπόν, δήλωσε χαρακτηριστικά, ο σχεδιασμός της Yamaha δεν ήταν ποτέ να συνυπάρξουν Rossi και Lorenzo στο ίδιο γκαράζ, αφού στην Yamaha περίμεναν πως ο Γιατρός θα πήγαινε στην Formula 1, κάνοντας μια μεγάλη στροφή στην καριέρα του.

Πράγματι, το 2006, ο Rossi είχε πραγματοποιήσει πολλές και επιτυχημένες δοκιμές με αυτοκίνητα F1, ενώ ήταν γνωστό πως η FIA ήταν "ζεστή" στην ιδέα να έχει στις τάξεις της έναν σούπερ σταρ του βεληνεκούς του Rossi.

Όμως, αυτή η κίνηση δεν έγινε ποτέ, με αποτέλεσμα οι Rossi και Lorenzo να επιδοθούν σε μια σκληρή κόντρα για το ποιος θα είναι ο επικρατέστερος μέσα στην ομάδα. Η κόντρα αυτή συνεχίστηκε και το 2013, όταν ο Rossi επέστρεψε στην Yamaha μετά τα δύο "πέτρινα χρόνια" στην Ducati, μέχρι που ακολούθησε την ίδια πορεία ο Lorenzo το 2017, όταν και μετακόμισε στους "κόκκινους".

"Η αντιπαλότητα είχε χτυπήσει κόκκινο, γιατί ο Rossi ήταν ο κυρίαρχος μέχρι εκείνη την στιγμή και ο Lorenzo ήταν ο νεοεισερχόμενος σφετεριστής", είπε ο Jarvis. "Είναι δύσκολη η διαχείριση όταν έχεις δύο κορυφαίους αναβάτες στην ομάδα, αλλά όταν το καταφέραμε, κατακτήσαμε τρεις φορές σερί και τους τρεις τίτλους στα MotoGP. "Όταν έχεις ανταγωνιστικούς αναβάτες ανεβαίνει το επίπεδο της ομάδας, σπρώχνει ο ένας τον άλλον και απλά ελπίζεις να μην αποδειχθούν αυτοκαταστροφικοί. Εμείς γελούσαμε, γιατί όταν προσλάβαμε τον Jorge ως rookie, πριν καν βρεθεί στα MotoGP, τον προσλάβαμε ως αντικαταστάτη του Rossi, διότι θεωρούσαμε ότι ο Valentino θα αποσυρθεί και θα πήγαινε στην Formula 1. Αυτό συνέβη το 2006, και τότε κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι ο Lorenzo θα αποσυρόταν πριν τον Valentino! Η ζωή είναι περίεργη μερικές φορές…"

 

 

Pan America Beyond the Map, Μέρος 3ο - Από το Dover στην "Αθήνα του Βορρά"! [Gallery]

Και έπειτα στα Highlands ο Κωνσταντίνος Μητσάκης - Με Harley-Davidson Pan AMerica 1250 SP
Κωνσταντίνος Μητσάκης Σκωτία με Harley-Davidson 2025
Από το

motomag

12/9/2025

Με συνεπιβάτη τον γιο του, ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε με καράβι στη Μ. Βρετανία και από την Αγγλία δεν άργησε να βρεθεί στη Σκωτία με τα μαγευτικά της τοπία.

Ας δούμε τι μας λέει ο Μητσάκης σε αυτή την τρίτη ανταπόκρισή του:

"Το θέαμα των λευκών βράχων του Dover που αντικρίζαμε από το κατάστρωμα του πλοίου σηματοδοτούσε την επικείμενη άφιξή μας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Λίγη ώρα αργότερα, η γκρι Harley Davidson Pan America 1250 SP κυλούσε τους τροχούς της στους δρόμους της Αγγλίας, με τον οδηγό της να προσπαθεί αγωνιωδώς να προσαρμοστεί στον βρετανικό-αντίθετο τρόπο οδήγησης (στα αριστερά του δρόμου). Τελικά, όλα συνηθίζονται! 

Τα περίπου 650 χλμ. που χώριζαν το λιμάνι του Dover από την αγγλική πόλη Newcastle καλύφθηκαν αυθημερόν (παρά τον αυξημένο κυκλοφοριακό φορτίο των αγγλικών δρόμων). Ο σοβαρότερος πάντως προβληματισμός που μας διακατείχε αφορούσε την ασφάλεια της μοτοσυκλέτας, αφού τα τελευταία χρόνια οι κλοπές μοτοσυκλετών στην Γηραιά Αλβιώνα έχουν σπάσει κάθε ρεκόρ! Πολύ προσοχή εκ μέρους μας, πάντα η μοτοσυκλέτα σε φυλασσόμενο πάρκινγκ και ποτέ χωρίς κλειδαριά ή συναγερμό. 

Αποχαιρετώντας το επόμενο πρωινό την αδιάφορη Newcastle, το “Pan America Beyond the Map” δεν άργησε να βάλει ρόδα στη γη της Σκωτίας. Και αφού βγάλαμε τις καθιερωμένες αναμνηστικές φωτογραφίες μπροστά στην πινακίδα “Welcome to Scotland”, αμέσως μετά ξεκίνησε η δίτροχη περιπλάνησή μας στα μαγευτικά Highlands…

Πρώτη στάση στο Εδιμβούργο, την φυσική και οικονομική πρωτεύουσα της Σκωτίας. Κτισμένο πάνω σε μια σειρά από χαμηλούς λόφους (όπως η Ρώμη και η Κων/πολη), το Εδιμβούργο συνιστά μια χαρισματική μητρόπολη του ευρωπαϊκού Βορρά με πολυσήμαντη κληρονομιά, η οποία αποτυπώνεται κυρίως στα εξαιρετικής αρχιτεκτονικής αξίας και αισθητικής οικοδομήματα της πόλης – περισσότερα από 4.500 κτήρια έχουν χαρακτηριστεί ως διατηρητέα.

Τις επόμενες δυο μέρες, με σύμμαχο έναν λαμπερό ήλιο, το κοντέρ της γκρι μοτοσυκλέτας κατέγραψε περί τα 554 χλμ. σε στενούς φιδίσιους δρόμους με λίγη κίνηση και γρήγορους οδηγούς. Καθοδόν, εξαίσια φυσικά τοπία, γαλήνιοι οικισμοί, καταπράσινα βουνά και λόφοι, απόμακροι φάροι, αποστακτήρια ουίσκι, λίμνες με διάφανα νερά και πετρόκτιστα κάστρα παρέλασαν μπροστά από τα διψασμένα μάτια μας, σκιαγραφώντας το προφίλ ενός σχεδόν απόκοσμου τόπου που ονομάζεται Σκωτία. 

Χαρακτηριστικά σημεία αναφοράς της δίτροχης περιήγησής μας στην πατρίδα του διάσημου ηθοποιού Sean Connery με την Harley-Davidson Pan America 1250 SP αποτέλεσαν η τοποθεσία John o’ Groats (το βορειότερο οδικό σημείο της Σκωτίας, αλλά και του Ηνωμένου Βασιλείου γενικότερα), το ιστορικό κάστρο Dunnottar Castle, ο φάρος Dunnet Head Lighthouse (θεωρείται η βορειότερη γεωγραφική τοποθεσία της Σκωτίας και Ηνωμένου Βασιλείου) και τα αρχιτεκτονικά μνημεία της πόλης Inverness. Πατέρας και γιός βιώσαμε ένα αξέχαστο road trip, που το κάθε χιλιόμετρό του μάς γέμιζε δέος και θαυμασμό. Ευτυχώς, είχε και συνέχεια…"