Alex Criville - Ξανά στη σέλα της δίχρονης Honda NSR500

Reunion στο Aragon για τον Ισπανό Παγκόσμιο Πρωταθλητή του 1999
Alex Criville Repsol Honda 2024
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

4/9/2024

Μια πολύ όμορφη έκπληξη επιφύλαξε η Honda στο Aragon την περασμένη Κυριακή καθώς στα paddock αλλά και στην πίστα βρέθηκε ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής του 1999 Alex Criville και η νικηφόρα NSR500 του.

Σε ένα φανταστικό reunion που γέμισε τον αέρα στα paddock του Aragon με υπέροχες "δίχρονες" μυρωδιές ο Alex Criville βρέθηκε ξανά στη σέλα της NSR500 με την οποία στέφθηκε πρωταθλητής, με τη Honda να τιμά με αυτόν τον τρόπο τον πρώτο Ισπανό πρωταθλητή της κορυφαίας κατηγορίας 25 χρόνια μετά το επίτευγμά του.

Alex Criville Repsol Honda 2024

Μένοντας στη σκιά του ανυπέρβλητου Mick Doohan, αλλά και των υπόλοπων θρύλων της 10ετίας του '90 εκείνης της εποχής, ο Criville έγραψε τελικά τη δική του χρυσή ιστορία στην κορυφαία κατηγορία του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ταχύτητας αφότου αποσύρθηκε ο μεγάλος Αυστραλός αναβάτης. 

Ο Criville ήταν ο πρώτος Ισπανός αναβάτης που κατάφερε να πάρει νίκη στην GP500 όπως και ο πρώτος Ισπανός που στέφθηκε πρωταθλητής στην κορυφαία κατηγορία. Έτσι έδειξε στον κόσμο ότι οι Ισπανοί μπορούν να κερδίσουν και στο κορυφαίο πρωτάθλημα ταχύτητας και έκανε επί της ουσίας την αρχή για την ισπανική "επέλαση" που ακολούθησε τα επόμενα χρόνια με το κύμα αναβατών που έφτασε στο MotoGP και πρωταγωνιστές τους Jorge Lorenzo και Marc Marquez και Joan Mir, αλλά και τον Dani Pedrosa, το κορυφαίο ίσως αναβάτη στην κατηγορία που δεν κέρδισε ποτέ το πρωτάθλημα. 

Alex Criville Repsol Honda 2024

Στην προώθηση των Ισπανών αναβατών στην κορυφαία κλάση βοήθησαν ωστόσο, μεταξύ άλλων και οι επενδύσεις που πραγματοποίησε η ίδια η ισπανική κυβέρνηση όπως και εκείνες που έγιναν από εταιρείες κολοσσούς όπως η Repsol και η Movistar.

Για τον τίτλο που πήρε ο Criville είναι φυσικά ευγνώμων στην εργοστασιακή ομάδα της Honda και την πανίσχυρη από όλες τις απόψεις NSR500 -το ακριβώς αντίθετο από τη σημερινή μοτοσυκλέτα των Ιαπώνων- με την οποία κατέκτησε και τον μοναδικό τίτλο της καριέρας του στην κορυφαία κλάση -έχει έναν ακόμη στην κατηγορία των 125 κ.εκ. που πήρε το 1989.

Ο πρώην εργοστασιακός αναβάτης της Honda έκανε με την NSR500 ένα γύρο στην πίστα του Aragon την Κυριακή πριν τον αγώνα χαιρετώντας τα πλήθη ενώ ανταπέδωσε τις επευφημίες με τις "απαραίτητες" σούζες.

 

 

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»