Αυτοί που κυνηγούν τα όνειρά τους: Keinosuke “Keino” Sasaki

Από τον

Βασίλη Καραχάλιο

29/1/2016

Ο Keinosuke “Keino” Sasaki είναι Ιάπωνας, γεννημένος στο Aichi και μεγαλωμένος στην Fukuoka, πόλη του νότιου νησιού της Ιαπωνίας. Η επιρροή του πατέρα του ήταν καθοριστική για τον μικρό Keinosuke. Τα χέρια του πατέρα του έπιαναν. Στο εργαστήριό του έφτιαχνε κοσμήματα από ασήμι, κατασκευές από ξύλο, βιτρώ, κι ο γιός συχνά καθόταν και παρατηρούσε ή "μαστόρευε". Θυμάται πως όταν κατάφερνε να σκαρφαλώσει στο Yamaha XS650 του πατέρα του, προσπαθούσε, αλλά δεν έφτανε να κρατήσει το τιμόνι. Αργότερα, όταν ο Keino ήταν 11 ετών, ο πατέρας του έφερε στο σπίτι ένα τραϊαλάκι, ένα Yamaha TY125, για κείνον και τον αδελφό του. Η προσωπική του ιστορία με τις μοτοσυκλέτες είχε αρχίσει. Για τα 16α γενέθλιά του, ο πατέρας του του έκανε δώρο ένα σκουτεράκι που είχε βρει παρατημένο στο δρόμο, και μαζί κάθησαν και το έλυσαν, το καθάρισαν, το έφτιαξαν και το ξανάδεσαν. Ο Keino ποτέ δεν θα ξεχνούσε αυτή την αίσθηση ολοκλήρωσης και θριάμβου, ειδικά όταν το έβγαλε για πρώτη φορά βόλτα.  

Σπουδάζοντας Ιστορία, ο Keino μπήκε παράλληλα μαθητευόμενος σε ένα τοπικό καστομάδικο, το Shrews, ενώ παράλληλα έκανε διάφορες δουλειές, κυρίως σερβιτόρος. Αργά αλλά σταθερά, το πάθος του για τις μοτοσυκλέτες γινόταν μεγαλύτερο από κείνο για τις ακαδημαϊκές του σπουδές. Πήρε μια απόφαση: Θα πήγαινε στην Αμερική για να φτιάχνει custom μοτοσυκλέτες. 

Δεν παράτησε τις σπουδές του. Αντίθετα, πήρε bachelor στην Ιστορία και πέρασε δύο χρόνια εργαζόμενος σε εργοστάσιο αυτοκινήτων της Mitsubishi, για να μαζέψει χρήματα για το ταξίδι και τις σπουδές του στην Αμερική. Όταν ήρθε η ώρα, κι έχοντας μαζί του μόνο ένα μικρό σακίδιο και το μεγάλο του όνειρο, πέταξε πάνω από τον Ειρηνικό κι έφτασε στην Αριζόνα το 1998, για να φοιτήσει στο ΜΜΙ, το Motorcycle Mechanic Institute, που βγάζει μηχανικούς μοτοσυκλετών. Το να είσαι νεαρός Ιάπωνας που γνωρίζει ελάχιστα αγγλικά, ενώ θέλεις να φοιτήσεις σε σχολή μηχανικών, και παράλληλα πρέπει να κάνεις διάφορες δουλειές για να τα βγάλεις πέρα, δεν είναι ό,τι πιο εύκολο. Τελειώνοντας μετά από δύο χρόνια την σχολή, έψαξε για δουλειά στην δυτική ακτή των ΗΠΑ, μάταια όμως. Η μόνη προσφορά εργασίας που είχε ήταν από το Brooklyn, στη Νέα Υόρκη, κι εκεί μετακόμισε το 2000. Εργάστηκε σε συνεργεία, αυτό όμως που ήθελε ήταν να ασχοληθεί με custom μοτοσυκλέτες, τσοπεριές και τέτοια. Κατάφερε να τον προσλάβουν σ’ ένα μαγαζί του SoHo στο Manhattan, όπου μαθήτευσε δίπλα στον θρυλικό "Ιndian Larry", όπως ήταν γνωστός ο Lawrence DeSmedt, που έφτιαχνε old school τσοπεριές ως αρχιμηχανικός στο American Dream Machine. Ο Keino θυμάται: "Δεν ήταν όπως στο σχολείο όπου ο δάσκαλος σου δείχνει βήμα βήμα πως να κάνεις κάτι. Εκεί όλοι κάναμε τα πάντα. Μάθαινα και εμπνεόμουν απλά και μόνο δουλεύοντας δίπλα του. Και τα πιο σημαντικά πράγματα που έμαθα δεν είχαν σχέση με ικανότητες ή γνώσεις, αλλά με τη νοοτροπία και την προσέγγιση στις μοτοσυκλέτες και τη ζωή. Αυτά με επηρρέασαν περισσότερο."

Όταν ο Indian Larry πέθανε τον Αύγουστο του 2004, ο Keino έγινε συνέταιρος στο μαγαζί, κι έμεινε εκεί άλλα τέσσερα χρόνια για να τιμήσει τη μνήμη του μέντορά του. Ο ίδιος όμως ο Indian Larry του είχε πει, "Θα κάνεις κάτι δικό σου μια μέρα, και ξέρεις, θα πρέπει να το κάνεις". Ακολουθώντας τη συμβουλή και το όνειρό του, ο Keino άνοιξε το 2008 την Keino Cycles, για να έχει περισσότερες δυνατότητες να δει την δημιουργία μοτοσυκλετών ως τέχνη. Ο Keino είναι ολοκληρωμένος μάστορας και καλλιτέχνης παράλληλα. Δεν τον απασχολεί μόνο η εμφάνιση και το στυλ, αλλά και η λειτουργικότητα. Ξέρει να κάνει τα πάντα, από το να ανακατασκευάσει και να βελτιώσει μέχρι και τους πιο δύσκολους κινητήρες, μέχρι να διαμορφώσει το μέταλλο όπως το έχει φανταστεί. Και το δικό του μαγαζί – εργαστήριο είναι στο Brooklyn.

Μια συνέντευξή του στον Cyril Hunze μας δείχνει ακόμα περισσότερα για το ποιος είναι ο Keino:

Στο λύκειο, τι σου έλεγαν οι καθηγητές σου;

Να σταματήσω να ονειρεύομαι.

Ποιοι ήταν οι ήρωές σου όταν ήσουν παιδί;

 Captain Harlock, από ένα γιαπωνέζικο κόμικ επιστημονικής φαντασίας.

Το πρώτο σου μηχανάκι;

Ένα πενηντάρι Suzuki scooter.

Αν δεν δούλευες στο χώρο της μοτοσυκλέτας, τι θα έκανες;  

Φορτηγατζής διεθνών μεταφορών.   

Τι κάνεις για να χαλαρώσεις; Ακούω τζαζ..

Τι φοβάσαι;  

ον θυμό που θα με κάνει να φερθώ ανόητα.

Ποιόν θα ήθελες να συναντήσεις;

Τον Leonardo Da Vinci.

Ποια ταινία σ’ έχει κάνει να κλάψεις;

Πολλές, πάρα πολλές. Πάντα την πατάω.

Πέντε πράγματα που μισείς;

Τις κατσαρίδες, το πατέ, την παράνοια, τους στενόμυαλους ανθρώπους, κι όσους μιλάνε γρήγορα.

Ποιό ήταν το τελευταίο βιβλίο που διάβασες;

Το “I hope they serve beer in hell”, του Tucker Max. 

Τίποτα ένοχες απολαύσεις;

Τσιγάρο. Κάνει κακό.

Κάνεις καμιά συλλογή;

Εργαλεία που κάνουν τη δουλειά μου πιο εύκολη.

Τι μουσική κατέβασες τώρα τελευταία;

Nina Simone.

Η χειρότερή σου αγορά;

Μια αυτόματη ταΐστρα για γάτες. Οι δύο γάτες μου συνέχεια τη χαλάνε, για να διαμαρτυρηθούν που τις παραμελώ.

Κάτι που έφτιαξες, και ντρέπεσαι γι’ αυτό;

Το πρώτο ρεζερβουάρ που έφτιαξα, από λαμαρίνα. Το έχω ακόμα. Είναι φριχτό.  

Το καλύτερο φαγητό που μπορείς να μαγειρέψεις;

Βραστό αυγό.

Πότε θύμωσες πραγματικά;

Όταν είδα μια μάνα να περνάει το δρόμο με κόκκινο, σπρώχνοντας το καροτσάκι με το μωρό της..

Το τέλειό σου Σαββατοκύριακο, όταν είσαι σπίτι;

Να μην έχω κανένα σχέδιο, και να κάνω ό,τι μου έρθει στο μυαλό.

Η χειρότερη ερώτηση που σου έχει κάνει δημοσιογράφος;

Με ρώτησε, "Τι ζώδιο είσαι;"

Ετικέτες

Απαγόρευση πατινιών για ανήλικους εξετάζει η κυβέρνηση – Αλλάζει τον νέο ΚΟΚ πριν καν κλείσει χρόνο

Πέρυσι παρουσίασαν μετά βαΐων και κλάδων τον ΚΟΚ, φέτος σχεδιάζουν να τον αλλάξουν γιατί αποδεικνύεται προβληματικός
patini
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

12/5/2026

Την 13η Ιουνίου 2025 ο νέος πολυδιαφημισμένος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως με πρωταγωνιστές τα πολύ αυστηρότερα πρόστιμα, αλλά και ρυθμίζοντας για πρώτη φορά μερικά θέματα που ως τώρα συνιστούσαν γκρίζες ζώνες, όπως η διήθηση των δικύκλων και η χρήση των λεγόμενων ΕΠΗΟ, των Ελαφριών Προσωπικών Ηλεκτρικών Οχημάτων.

Δεν πρόλαβε όμως να συμπληρωθεί ένας χρόνος από την έναρξη ισχύος του νέου ΚΟΚ και σήμερα βρισκόμαστε προ επείγουσας τροποποίησής του, επειδή τον τελευταίο καιρό σημειώθηκαν δύο σοβαρά ατυχήματα με μικρά παιδιά σε ηλεκτρικά πατίνια, το ένα (στην Ηλεία) δυστυχώς θανατηφόρο.

Κάπως έτσι το τελευταίο διάστημα διάφορα στελέχη της κυβέρνησης, όπως ο αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών Κωνσταντίνος Κυρανάκης και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, μιλούν ανοικτά για την ανάγκη νομοθετικής παρέμβασης.

Το μέτρο που φαίνεται πως επεξεργάζεται η κυβέρνηση είναι η καθολική απαγόρευση χρήσης ηλεκτρικών πατινιών από ανήλικους, ζήτημα που ο κ. Χρυσοχοΐδης περιέγραψε ως “ιδιαίτερο και δύσκολο” καθώς έριχνε στο τραπέζι και άλλη μια διάσταση του θέματος: “αν σήμερα σε χτυπήσει ένα πατίνι ποιος θα σε αποζημιώσει; Χρειάζεται υποχρεωτική ασφάλιση”.

Το ερώτημα είναι το εξής: όταν η ίδια ακριβώς κυβέρνηση επεξεργαζόταν τον νέο ΚΟΚ πριν έναν χρόνο, δεν έβλεπε κανένα πρόβλημα με το να κυκλοφορούν στους δρόμους 12χρονοι με ηλεκτρικά πατίνια;

Ας το πιάσουμε από την αρχή. Όταν ένας γονιός επιτρέπει στο παιδί του να βγαίνει μόνο του στους δρόμους με πατίνι, η ευθύνη βαραίνει πρωτίστως τον ίδιο και καθόλου τον ΚΟΚ, ο οποίος αναφέρει καθαρά πως τα ηλεκτρικά πατίνια μπορεί να τα οδηγήσει νόμιμα οποιοσδήποτε έχει κλείσει τα 12 έτη (ΚΟΚ, άρθρο 44, παράγραφος 10).

Διότι κατά τον καινούργιο Κώδικα είναι νόμιμο, άρα θεμιτό να κυκλοφορήσει στους δρόμους ανάμεσα σε μοτοσυκλέτες, αυτοκίνητα, φορτηγά και λεωφορεία ένα μηχανοκίνητο δίκυκλο με αναβάτη που δεδομένα δεν έχει την παραμικρή ιδέα από τους κανόνες τους δρόμου, τα σήματα, τις προτεραιότητες κλπ.

Να όμως που αυτά που ήταν ψιλά γράμματα ως τη δημοσίευση του ΚΟΚ, τώρα έγιναν γιγάντιοι δυσάρεστοι τίτλοι.

Κατά τον νέο ΚΟΚ, εφόσον το πατίνι έχει τελική ταχύτητα έως 25 km/h, τότε λογίζεται ως ποδήλατο (άρθρο 4, παρ. 17) και εμπίπτει στις αντίστοιχες ρυθμίσεις, ήτοι ένα παιδί που έχει κλείσει τα 12 χρόνια του μπορεί νόμιμα να το βγάλει στον δρόμο χωρίς επιτήρηση μεγαλύτερου (άρθρο 44, παρ. 11) και με μόνη υποχρέωση να φορά κράνος (άρθρο 44, παρ. 12).

Μάλιστα η μόνη περίπτωση που απαγορεύεται να κινείται στον δρόμο είναι όταν υπάρχει διαθέσιμος ποδηλατόδρομος, ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση το πατίνι μπορεί νόμιμα να κινηθεί στο οδόστρωμα μαζί με τα υπόλοιπα μηχανοκίνητα οχήματα, αρκεί στον συγκεκριμένο δρόμο το όριο ταχύτητας να μην υπερβαίνει τα 50 km/h.

Από τα παραπάνω καθίσταται προφανές πως η κυβέρνηση τρέχει πίσω από τις εξελίξεις που η ίδια προώθησε πέρυσι και φαίνεται τώρα να προετοιμάζει (ή  μήπως τρομάζει;) το κοινό για απαγόρευση χρήσης των ηλεκτρικών πατινιών από ανήλικους. Αυτό που προλογίζουν στελέχη της κυβέρνησης σε τακτικότατη βάση στην τηλεόραση και άλλα ΜΜΕ είναι επί της ουσίας τροποποίηση του νέου ΚΟΚ, αυτού που διαφημίστηκε πως ήρθε, μεταξύ άλλων, για να ρυθμίσει και τη ζούγκλα των ΕΠΗΟ.

Το ερώτημα φυσικά είναι απλούστατο: Κανείς από το επιτελείο που επεξεργάστηκε τον ΚΟΚ δεν είχε σκεφτεί τις πιθανές συνέπειες του να επιτρέπεις σε μικρά παιδιά να βγαίνουν σε δημόσιους δρόμους με μηχανοκίνητα οχήματα; Δηλαδή το ίδιο κράτος που θεωρεί τον Έλληνα 14χρονο ακατάλληλο να χειριστεί μοτοποδήλατο (ΑΜ) και τον 16χρονο ακατάλληλο να χειριστεί δίκυκλο Α1 - σε αντίθεση με άλλους Ευρωπαίους συνομήλικούς του που έχουν αυτό το δικαίωμα στις χώρες τους - θεωρεί τον 12χρονο ικανό και έτοιμο να πάρει τους δρόμους με ΕΠΗΟ που πιάνουν 25 km/h χωρίς να έχει περάσει από την παραμικρή εκπαίδευση...

Προφανέστατα ισχύει ένα από τα δύο: είτε δεν το σκέφτηκαν ή το αγνόησαν. Γι’ αυτό τρέχουν σήμερα να μαζέψουν τα αμάζευτα μετά τα απανωτά τροχαία ατυχήματα, καθώς το κυρίαρχο κριτήριο για μια φορά ακόμη φαίνεται να είναι η δημόσια εικόνα της κυβέρνησης στα δελτία ειδήσεων.

Ας μην παραβλέπουμε πως ό,τι λέμε για τα πατίνια ισχύει και για τα ποδήλατα αφού οσαύτως λογίζονται τα ΕΠΗΟ με μέγιστη ταχύτητα από 6 ως 25 km/h κατά τον ΚΟΚ. Αν τα ατυχήματα είχαν γίνει με ποδήλατα αντί ηλεκτρικών πατινιών, θα γινόταν αυτή η συζήτηση άραγε;

Επιπλέον, οι δηλώσεις περί ασφάλισης των πατινιών ακούγονται τόσο ουτοπικές, όσο και προβληματικές. Από τη μια μιλάμε για ένα βαρύτατο πλήγμα στη σχετική αγορά (την οποία ωραιότατα τάισε η νομιμοποίηση χρήσης από μικρά παιδιά), αφετέρου έχει ενδιαφέρον να δούμε αν γίνεται νομικώς να υποχρεώνεις σε ασφάλιση οχήματα που δεν ταξινομούνται. Κι αν ανοίξει αυτό το κουτί της Πανδώρας, μετά τι; Θα ασφαλίσουμε και τα ποδήλατα, τα rollers και τα skateboards; Και πού θα μπει το όριο; Να ασφαλίζουμε και τα κουζινομάχαιρα αν είναι έτσι, όλο και κάποιος κινδυνεύει να κοπεί ετοιμάζοντας τη σαλάτα του.

Όσο για το ζήτημα του παρκαρίσματος των ηλεκτρικών πατινιών, ή μάλλον το πώς βρίσκονται πεταμένα παντού και όπως να ‘ναι, ζήτημα που επίσης φαίνεται να απασχολεί τα μάλα την κυβέρνηση, η λύση είναι απλή και δεν χρειάζεται καμιά νομοθετική πράξη. Ας κάνει η αστυνομία, ΕΛΑΣ και Δημοτική, τη δουλειά της: μάζεμα και πρόστιμα στις εταιρείες που να νοικιάζουν ή στους χρήστες που τα παρατούν.

Ο τελευταίος χρήστης είναι έτσι κι αλλιώς καταγεγραμμένος κανονικότατα μέσω της εφαρμογής με την οποία το νοίκιασε, δεν είναι κάποιος ανώνυμος τυχαίος, έχει ονοματεπώνυμο και ευθύνη για το πού και πώς το άφησε. Αν από την άλλη είναι ιδιωτικό το πατίνι, στο σπανιότατο ενδεχόμενο να βρεθεί πεταμένο σε πεζοδρόμιο η κατάσχεσή του είναι ήδη αρκετή ως τιμωρία.

Να γίνει δηλαδή ό,τι ακριβώς ξέρουν μια χαρά να κάνουν οι αρχές κάθε φορά που βγαίνουν παγανιά για μηχανές παρκαρισμένες στα πεζοδρόμια. Στα πατίνια κολλάμε τώρα;