Benelli Week 2024 - Περισσότερες από 2.000 συμμετοχές στο Pesaro

Ήταν η 14η έκδοση της ετήσιας γιορτής της ιταλικής εταιρείας
Benelli Week 2024
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/9/2024

Η Benelli γιορτάζει τη επιτυχημένη ολοκλήρωση της 14ης ετήσιας εκδήλωσης Benelli Week, η οποία ολοκληρώθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου, με περισσότερους από 2.000 συμμετέχοντες από όλο τον κόσμο.

Όπως κάθε χρόνο, η πρωτοβουλία αυτή αποδείχθηκε κάτι περισσότερο από μια ιστορική ανάμνηση, μια έντονη ευκαιρία να μοιραστεί η αγάπη για τις δύο ρόδες και την ιταλική μοτοσυκλετιστική παράδοση, που ξεχωρίζει στην ιστορία της Benelli. Η εκδήλωση του 2024 οργανώθηκε, όπως πάντα, από το Benelli Historic Register και το Tonino Benelli Moto Club, με την υποστήριξη της Benelli και τη συνεργασία της Περιφέρειας Μάρκε και του Δήμου Πέζαρο. Αυτή η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του θρυλικού αναβάτη από το Πέζαρο, Silvio Grassetti, σύμβολο μιας ένδοξης εποχής για την πολυαγαπημένη Benelli.

"Ακόμα και φέτος έχουμε κυριολεκτικά συγκλονιστεί από την αγάπη και το πάθος τόσων πολλών μοτοσυκλετιστών", δήλωσε ο Paolo Marchinelli, διευθυντής του Museo Officine Benelli, "και είμαστε όλο και πιο περήφανοι που έχουμε δώσει ζωή σε αυτή την εκδήλωση, η οποία μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο."

Benelli Week 2024

Η εκδήλωση, η οποία πραγματοποιήθηκε από τις 16 έως τις 22 Σεπτεμβρίου, προσέφερε μια εβδομάδα γεμάτη συναντήσεις και περιηγήσεις με δύο τροχούς, ανάμεσα στα μαγευτικά και πολιτιστικά θαύματα της Περιφέρειας Μάρκε.

Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της εκδήλωσης ήταν η ημέρα με τίτλο "La Musica della Moto - Augusto “Cicco” Baronciani Memorial", η οποία ολοκληρώθηκε με εκατοντάδες ιστορικές και σύγχρονες μοτοσικλέτες να παρελαύνουν στους δρόμους του Πέζαρο, συνοδευόμενες από τον συγκλονιστικό βρυχηθμό των αγωνιστικών μοτοσικλετών Grand Prix της δεκαετίας του 1960 και του 1970.

Benelli Week 2024

Περιλάμβανε επίσης την Benelli 350 του Jarno Saarinen και την 250 του Kel Carruthers, μοναδικά κομμάτια από την αποκλειστική συλλογή Battisti.

Εκτός από τις ιστορικές μοτοσικλέτες της Benelli, υπήρξε χώρος και για τη σύγχρονη γκάμα μοντέλων όπως τα δημοφιλή TRK 702 και TRK 702X.

Αντιπροσωπεύοντας την κληρονομιά της Benelli με μια σύγχρονη ματιά, ήταν τα Imperiale 400, Leoncino 500 και Leoncino 800 με τον εκλεπτυσμένο σχεδιασμό τους.

Benelli Week 2024

Επίσης, δόθηκε έμφαση στα TRK 502 και TRK 502X, που με την ταξιδιωτική και περιπετειώδη τους διάθεση, ήταν άνετα σε όλες τις συνθήκες, ανάμεσα στα μαγευτικά τοπία.

Ετικέτες

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»