Custom Ducati: Το Monster του Salvador Dali

Ένα project απ' την Alonze Custom
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

5/7/2019

Αυτή η custom Ducati θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η προσωπική μοτοσυκλέτα του Salvador Dali σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου ο σημαντικός ζωγράφους του 20ου αιώνα, όχι μόνο ζούσε, αλλά μαζί με τα πινέλα ασχολιόταν και με το customizing... Τα έργα του Dali είναι επηρεασμένα απ’ το κίνημα του υπερρεαλισμού, που σε ελεύθερη απόδοση σημαίνει πάνω απ’ την πραγματικότητα και το πιο διάσημο ίσως από τα έργα του είναι η "εμμονή της μνήμης". Πρόκειται για τον πίνακα που απεικονίζει μια έρημο και πολλά ρολόγια σε ρευστή κατάτασταση από την ζέστη, θέλοντας έτσι να μεταφέρει ο Dali στον παρατηρητή το πώς χάνεται ο χρόνος. Αρκετά με αυτά όμως, καθώς με δυό χτυπήματα στα κουμπιά του πληκτρολογίου ή την οθόνη του smartphone μπορείτε να βρείτε σχεδόν όλες τις αναλύσεις για τα έργα του Dali και πληροφορίες για τον ίδιο.

Το σημαντικό είναι πως ο Ισπανός ζωγράφος αποτέλεσε έμπνευση για πολλούς ανθρώπους και όχι μόνο του καλλιτεχνικού χώρου. Τα δίχτυα της επιρροής μέσα απ’ τα έργα τέχνης του φαίνεται πως έφτασαν μέχρι και τον κόσμο της μοτοσυκλέτας, καθώς η Alonze Custom που δημιούργησε αυτή την custom φαίνεται να έχει πέσει θύμα του Dali. Η εταιρεία βρίσκεται στην Αγγλία εκεί που οι νομοθεσίες δεν περιορίζουν τους custom builders και μπορούν να φτιάξουν τα δικά τους πλαίσια χωρίς να έχουν πρόβλημα με την άδεια κυκλοφορίας του οχήματος. Μπορεί το όνομα της εταιρείας να παραπλανά πως ασχολείται με τη δημιουργία διάφορων custom μοτοσυκλετών όμως στη πραγματικότητα ειδικεύεται στη κατασκευή εξατμίσεων. Έχει πάνω από 50 χρόνια εμπειρίας στο χώρο και λόγω αυτού η δράση της έχει επεκταθεί και στη δημιουργία άλλων εξαρτημάτων και στον ελεύθερό της χρόνο ασχολείται με τα δικά της project που δεν περιορίζονται μόνο στις μοτοσυκλέτες.

Η πιο πρόσφατη δημιουργία της είναι αυτή η Ducati, που όταν μπήκε στο γκαράζ της ήταν μια συνηθισμένη Monster 600 και σε πολύ μέτρια κατάσταση μάλιστα. Το πρώτο βήμα ήταν να λυθεί όλος ο κινητήρας και να ανακατασκευαστεί πλήρως, ενώ όλα τα υπόλοιπα εξαρτήματα πέραν του αμορτισέρ έμειναν στην άκρη. Για τη δημιουργία του πλαισίου, ο σχεδιασμός του έγινε πρώτα στο CAD (σχεδιαστικό πρόγραμμα υπολογιστή). Με μια πιο προσεκτική ματιά γίνεται αντιληπτό πως διαθέτει περισσότερες ενισχύσεις μεταξύ των δυο βασικών σωλήνων, οι οποίες έχουν αντίθετη φορά απ’ ότι είχαν αυτές του αρχικού. Το πιρούνι έχει αντικατασταθεί με ένα χειροποίητο girder που ακολουθεί την ίδια φιλοσοφία καθώς είναι ιδιαίτερα καμπυλωτό συγκριτικά με αυτά που βλέπουμε συνήθως. Αντίστοιχα και το ψαλίδι είναι όλο φτιαγμένο στο χέρι και σχεδιασμένο με τον ίδιο τρόπο, με αποτέλεσμα τα εξαρτήματα που πλαισιώνουν τον κινητήρα να απορρέουν την αίσθηση της ρευστότητας του συνόλου.

Το ρεζερβουάρ και η σέλα αποτελούνται από ένα ενιαίο κομμάτι κατασκευασμένο από carbon fibre, όπως και το μασκάκι. Η επεξεργασία και η δημιουργία ανθρακονημάτινων μερών είναι άλλη μια απ’ τις ειδικότητες που έχει αποκτήσει η Alonze Custom απ’ την πολυετή της εμπειρία. Η συναρμογή του carbon μερών πάνω στο πλαίσιο της μοτοσυκλέτας γίνεται τόσο άρτια, ενώ οι καμπύλες που σχηματίζουν την κάνουν να δείχνει σαν να έχει λιώσει απ’ τη ζέστη. Οι εξατμίσεις ολοκληρώνουν το σύνολο με το σωλήνα του πρώτου κυλίνδρου να περνά κάτω απ’ τα κάρτερ του κινητήρα και να ανεβαίνει κάθετα φτάνοντας κάτω απ’ τη σέλα και να καταλήγει στο ψηλά κάτω απ’ το πίσω μέρος και βγαίνει στην αριστερή πλευρά. Ο λαιμός εξαγωγής του δεύτερου κυλίνδρου ακολουθεί μια εξίσου πολύπλοκη διαδρομή για να έχει το ίδιο μήκος με την πρώτη, ώστε ο κινητήρας να αποδίδει σωστά. Περνά δίπλα απ’ το αμορτισέρ και από πάνω του ώστε να βγει απ’ τη δεξιά πλευρά του υποπλαισίου ακολουθώντας μια ελικοδειδή πορεία, ενώ παρατηρώντας τη μοτοσυκλέτα από πίσω είναι συμμετρική γεγονός που την καθιστά αντικειμενικά όμορφη, μιας και η συμμετρία είναι ένα από τα στοιχεία που προσμετρούν στην υποκειμενική αντίληψη καθενός από εμάς, για το τι θεωρείται όμορφο... Τέλος οι ζάντες των 19’’ προέρχονται απ’ το V-Rod της Harley και προσδίδουν μια πιο μασίφ εικόνα στο σύνολο, ενώ τα φρένα διαθέτουν πλέον τρεις δίσκους σε αντίθεση με το αρχικό μοντέλο που είχε δύο και οι δαγκάνες είναι της Brembo.

Η Alonze Custom κατάφερε είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα να παρουσιάσει μια εξαιρετικά εντυπωσιακή custom Ducati Monster 600, που ο σχεδιασμός της παραπέμπει στον Salvador Dali και στο πέρασμά της θα κάνει πολλά κεφάλια να γυρίσουν.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.