Έτσι μας βλέπουν οι αυτοκινητάδες!

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

30/10/2019

Το χάσμα και η "διαμάχη" ανάμεσα στις δύο φυλές, τους αναβάτες και τους οδηγούς μοτοσυκλετών, είναι μια αρχέγονη κόντρα ριζωμένη βαθιά στην Ιστορία, τόσο τυπική και εμβληματική, όσο η κόντρα ανάμεσα σε σκύλους και γάτες. Τουλάχιστον αυτό είναι το στερεότυπο που έχουν/έχουμε η πλειοψηφία εκατέρωθεν από τις δύο "ράτσες".

Είναι όμως αλήθεια αυτό; Σήμερα στο 21^ο αιώνα, την ψηφιακή εποχή της παγκοσμιοποίησης και της κατάργησης των κόκκινων διαχωριστικών γραμμών σε γενικότερο πλαίσιο, ισχύει αυτό το στερεότυπο; Την απάντηση μας τη δίνει μια έρευνα που έγινε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σε ένα αρκετά μεγάλο δείγμα και με άκρως ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Η συγκεκριμένη έρευνα, μπορεί να έγινε σε ένα κοινό που απέχει πολύ από τα δικά μας δεδομένα, αλλά παρ' όλα αυτά τα στερεότυπα και η άποψη για τις μοτοσυκλέτες υποκείνται σε παγκόσμιες σταθερές. Ακόμη κι εκεί τους μοτοσυκλετιστές τους βλέπουν "κάπως" επειδή συγκεντρώνονται σε μεγάλες ομάδες σε συγκεκριμένα μοτοσυκλετιστικά στέκια, κάνοντας πολλές φορές κόντρες και stunts, όπως ακριβώς δηλαδή συμβαίνει κι εδώ! Ο κοινός παρονομαστής για την οπτική απέναντι στις μοτοσυκλέτες υπάρχει και υφίσταται σε παγκόσμια κλίμακα και σε μια τέτοια περίπτωση που το στατιστικό δείγμα είναι μεγάλο, τα συμπεράσματα που βγαίνουν από την έρευνα και που τα εντοπίζουμε ακόμη και στην δική μας χώρα, αποκτούν μεγαλύτερο βάρος. Στα χαρακτηριστικά, τώρα, της έρευνας, αξίζει να σημειωθεί πως η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που έλαβαν μέρος στην έρευνα είχαν από μηδενική ως ελάχιστη επαφή με τις μοτοσυκλέτες, γεγονός που διασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό και την έλλειψη του συναισθηματικού παράγοντα, γιατί όπως και να το κάνουμε είναι διαφορετική η οπτική κάποιου που οδηγεί αυτοκίνητο και μοτοσυκλέτα από κάποιον που οδηγεί αποκλειστικά αυτοκίνητα και θεωρεί τις μοτοσυκλέτες ως ένα αναγκαστικό οδικό… συγκάτοικο.

Οι εντουράδες, για κάποιο περίεργο λόγο, κατατάσσονται στις ομάδες υψηλού κινδύνου...

Ένα λοιπόν από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία που προκύπτουν, είναι το ποιους μοτοσυκλετιστές (ανάλογα δηλαδή με το τι είδους μοτοσυκλέτας οδηγούν) θεωρούν ότι κινδυνεύουν περισσότερο. Πάνω από το ένα τρίτο των απαντήσεων –και συγκεκριμένα το 35%- έδειξαν τους αναβάτες των supersport και superbike μοτοσυκλετών ως τους πλέον επικίνδυνους. Ένα αντίστοιχο ποσοστό τους κατέδειξε ως σχετικά επικίνδυνους, ενώ στους αναβάτες που κινδυνεύουν περισσότερο είναι και οι χωματεροί (εντουράδες και motocorssers), αλλά με μικρότερο ποσοστό στη συνείδηση του δείγματος των ερωτηθέντων. Οι αναβάτες των scooters ανήκουν στην υψηλή ομάδα κινδύνου μόλις για το 10% των ανθρώπων που συμμετείχαν στην έρευνα, ενώ ένα ποσοστό της τάξης του 18% τους θεωρούν ότι είναι "σχετικά επικίνδυνοι".

Στον αντίποδα, οι αναβάτες δηλαδή που είναι εκτεθειμένοι σε μικρότερο ρίσκο, είναι οι αναβάτες των τουριστικών μοτοσυκλετών, των cruisers και των street μοτοσυκλετών. Είναι ενδεικτικό ότι το 85% (!) τους κατέδειξε από "σχετικά" έως "πολύ" ασφαλείς αναβάτες. Και για να προσθέσουμε και ένα δημογραφικό στοιχείο, αξίζει να πούμε πως αυτοί που θεωρούν ότι οι μοτοσυκλετιστές είναι μια "ασφαλής" ομάδα οδηγών, ήταν άντρες και κάτω των 35 ετών.

Με μια επιφανειακή ανάλυση των παραπάνω, βλέπουμε ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση τα στερεότυπα κυριαρχούν και οι μοτοσυκλέτες με μεγαλύτερη δυναμική εικόνα, κατατάσσονται αυτομάτως στην κατηγορία αυξημένου κινδύνου. Οι επιδόσεις δηλαδή –και κατά συνέπεια η ταχύτητα όπως μεταφράζεται στο μυαλό κάποιου που δεν έχει ιδιαίτερη επαφή με τις μοτοσυκλέτες- θεωρείται ο κυριότερος παράγοντας κινδύνου, έστω κι αν έχει αποδειχθεί περίτρανα με επιστημονικές έρευνες ότι το θέμα της ταχύτητας δεν συνδέεται όσο θέλουν να πιστεύουν κάποιοι ούτε με την συχνότητα, ούτε με την σοβαρότητα των τροχαίων συμβάντων. Από την άλλη, δεν υπολογίζεται στην συνείδηση του κόσμου η τεχνολογική εξέλιξη και τα αυξημένα περιθώρια ασφαλείας που προσφέρουν τα ηλεκτρονικά βοηθήματα που θεωρούνται εκ των ουκ άνευ στην κατηγορία των σπορ μοτοσυκλετών.

Η εικόνα για τις μοτοσυκλέτες και τους αναβάτες αλλάζει!

Όσον αφορά τώρα την off-road κατηγορία, εκεί έχουμε άλλη μια κλασσική περίπτωση που η γνώμη διαμορφώνεται βάσει της εικόνας, αφού η στατιστική στην συγκεκριμένη περίπτωση παρουσιάζει συντριπτικά στοιχεία για το ακριβώς αντίθετο, για το ότι δηλαδή πρόκειται για μια κατηγορία μοτοσυκλετών που βάσει των καταγεγραμμένων περιστατικών είναι από τις πλέον ασφαλείς για τους αναβάτες…

Κι αν τα παραπάνω αποτελούν μια επιβεβαίωση, όπως είπαμε, των στερεοτύπων, το επόμενο συμπέρασμα που προκύπτει από την έρευνα αποτελεί μια έκπληξη και μάλιστα ευχάριστη! Πάνω από το 50% των απαντήσεων πιστεύει ότι οι μοτοσυκλετιστές έχουν περισσότερες πιθανότητες να οδηγούν με μεγαλύτερη ασφάλεια και να έχουν αμυντική στάση στην οδήγηση σε σχέση με όσους οδηγούν αυτοκίνητα και φορτηγά! Παρά λοιπόν τα δεδομένα του προηγούμενου συμπεράσματος σχετικά με τους "επικίνδυνους αναβάτες", η πλειοψηφία των ερωτηθέντων θεωρεί ότι εμείς οι μοτοσυκλετιστές έχουμε μεγαλύτερη οδηγική συνείδηση απ' ό,τι οι οδηγοί αυτοκινήτων, με το μεγαλύτερο ποσοστό εξ αυτών να είναι άντρες, ενώ οι γυναίκες που μοιράζονται αυτή την άποψη είναι πολύ λιγότερες. Τυχαίο…;

Στην συνείδηση πλέον του κόσμου, οι οδηγοί άλλων οχημάτων φταίνε τις περισσότερες φορές σε ατυχήματα με μοτοσυκλέτες... παγκοσμίως

Μάλιστα, ένα εξίσου μεγάλο ποσοστό (55%) πιστεύει ότι στα ατυχήματα που εμπλέκονται μοτοσυκλέτες με αυτοκίνητα το φταίξιμο ανήκει παραπάνω από τις μισές φορές στους οδηγούς των αυτοκινήτων. Αυτό σηματοδοτεί μια μεγάλη αλλαγή στην επικρατούσα αντίληψη και νοοτροπία που αντιμετωπίζαμε ως κοινωνική ομάδα μέχρι σήμερα, με απόψεις που καθόριζαν πολλές φορές και την νομική έκβαση από διαμάχες μετά από τροχαία συμβάντα. Ήταν δηλαδή μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη σε όλες τις κοινωνίες του κόσμου, το ότι από τη στιγμή που οδηγείς μοτοσυκλέτα ήταν σχεδόν αυτονόητο πως είχες το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης σε κάποιο ατύχημα. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, πως για πάρα πολλά χρόνια οι μοτοσυκλέτες χαρακτήριζαν τους περιθωριακούς και ήταν συνώνυμο της "αλητείας" και του "τεντιμποϊσμού", καθώς ελάχιστοι γνώριζαν πως οι μοτοσυκλέτες στην απαρχή της Ιστορίας τους θεωρούνταν ένα προνόμιο των εύπορων και ευγενών της αστικής τάξης, καθώς θεωρούνταν η αγορά τους πολυτέλεια και ένα πολύ ακριβό χόμπι.

Παρ' όλα αυτά όμως, είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό το γεγονός πως αποτυπώνεται ξεκάθαρα πλέον η αλλαγή της εικόνας των ανθρώπων που οδηγούν μοτοσυκλέτες. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αλλάζει και η οπτική με την οποία αντιμετωπίζονται οι ίδιες οι μοτοσυκλέτες, ακόμη και από ένα μεγάλο μέρος του κοινού που δεν έχει καμία επαφή με αυτές. Αναγνωρίζεται πια το υψηλό επίπεδο ασφάλειας που προσφέρουν, αλλά και η χρηστικότητα του ρόλου τους σε ένα ευρύ κοινωνικό πλαίσιο, κάτι που αποτελεί και το πιο ελπιδοφόρο δεδομένο για να δούμε επιτέλους το κοινό της μοτοσυκλέτας να μεγαλώνει.

https://bit.ly/MOTO_677

Επικαιρότητα

Fuel Pass – Αντιμετωπίζοντας μια οικονομική κρίση με 15 ευρώ/μήνα χαρτζιλίκι

Ανακοινώθηκαν οι πρακτικές λεπτομέρειες του Fuel Pass – Ποιοι, πώς, πόσα

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

23/3/2026

Το νέο Fuel Pass που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός σήμερα, Δευτέρα 23/3, ενεργοποιείται μέσα από ένα πακέτο στήριξης συνολικού ύψους 300 εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο θα χρησιμοποιηθεί για τέσσερα μέτρα: κάρτα καυσίμων για ιδιώτες, επιδότηση ντίζελ για διανομές, ενίσχυση αγροτικής παραγωγής και επιδότηση ακτοπλοϊκών εισιτηρίων.

Όσον αφορά στο πρώτο λοιπόν, ένα κονδύλι 130 εκατομμυρίων ευρώ προορίζεται για το νέο Fuel Pass με στόχο να το πάρουν περίπου 3 εκατομμύρια ιδιοκτήτες οχημάτων (σε σύνολο 4 εκατομμυρίων).

Δικαιούχος του θα είναι κάθε φυσικό πρόσωπο και ελεύθερος επαγγελματίας που είναι φορολογικός κάτοικος Ελλάδας. Υπάρχουν και εισοδηματικά κριτήρια, που έχουν ως εξής:

Άγαμος με οικογενειακό εισόδημα έως 25.000 ευρώ
Έγγαμος με οικογενειακό εισόδημα έως 35.000 ευρώ, αυξανόμενο κατά 5.000 ευρώ για κάθε εξαρτώμενο τέκνο
Μονογονεϊκή οικογένεια με εισόδημα έως 39.000 ευρώ, αυξανόμενο κατά 5.000 για κάθε επιπλέον τέκνο πέραν του πρώτου.

Η επιδότηση θα δοθεί τον Απρίλιο, καλύπτοντας το δίμηνο Απριλίου και Μαΐου 2026, με τη μορφή ψηφιακής κάρτας ή εναλλακτικά (για όσους δεν έχουν smartphone) με κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό.

Το ποσό της επιδότησης ορίζεται σε:

Μοτοσυκλέτα: 30 ευρώ με κάρτα / 25 ευρώ χωρίς κάρτα στην ηπειρωτική Ελλάδα
Μοτοσυκλέτα: 35 ευρώ με κάρτα / 30 ευρώ χωρίς κάρτα στη νησιωτική Ελλάδα
Αυτοκίνητο: 50 ευρώ με κάρτα / 40 ευρώ χωρίς κάρτα στην ηπειρωτική Ελλάδα
Αυτοκίνητο: 60 ευρώ με κάρτα / 50 ευρώ χωρίς κάρτα στη νησιωτική Ελλάδα

Η διαδικασία θα είναι παρόμοια με αυτή που ίσχυσε την προηγούμενη φορά που δόθηκε Fuel Pass το 2022, δηλαδή ο ενδιαφερόμενος θα δηλώνει το όχημά του σε σχετική πλατφόρμα στην ιστοσελίδα vouchers.gov.gr. Η ενίσχυση αυτή προβλέπεται αποκλειστικά για ένα όχημα ανά φυσικό πρόσωπο (και μόνο ένα πρόσωπο ανά όχημα, σε περίπτωση συνιδιοκτησίας), προφανώς θα πρέπει το όχημα να είναι σε κυκλοφορία, να μη χρωστά τέλη κυκλοφορίας και το πρόσωπο που το δηλώνει να έχει ποσοστό ιδιοκτησίας ή συμβόλαιο μακροχρόνιας μίσθωσης.

Η Ψηφιακή Κάρτα Καυσίμων θα μπορεί να χρησιμοποιείται στα πρατήρια καυσίμων, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και στα ταξί.

Το ποσό της επιδότησης δεν λογίζεται ως κόστος καυσίμων, αλλά ως αντιστάθμισμα για την αυξημένη τιμή τους και, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της κυβέρνησης, συνδυαστικά προσφέρει κατά μέσο όσο 36 λεπτά ανά λίτρο. Δεν είναι ξεκάθαρο πώς προκύπτει το νούμερο αυτό, υπάρχει ωστόσο ένας απλούστερος και ευθύς τρόπος για να δεις τι σημαίνουν αυτά τα 30 ευρώ.

Η μέση αύξηση της τιμής της βενζίνης στη λιανική προκύπτει κατά μέσο όρο περίπου 0,30 λεπτά/λίτρο από την αρχή του πολέμου στον Περσικό Κόλπο (ως τη Δευτέρα 23/3), έτσι το ποσό των 30 ευρώ ισοσκελίζει την αύξηση που έχει επιβαρύνει μια ποσότητα 100 λίτρων (30/0,30) καυσίμου.

Γνωρίζοντας κανείς την κατανάλωση του δικύκλου του και τα χιλιόμετρα που κάνει καθημερινά, μπορεί να καταλήξει εύκολα στο κατά πόσο το νέο fuel pass τον καλύπτει ή όχι. Για παράδειγμα, μια μοτοσυκλέτα που καθημερινά κάνει περίπου 40 χιλιόμετρα σπίτι-δουλειά-σπίτι, καίγοντας κατά μέσο όρο 6 λίτρα βενζίνης ανά 100 χιλιόμετρα, θα καταναλώσει χοντρικά 48 λίτρα καυσίμου τον μήνα ή 96 το δίμηνο. Με το Fuel Pass θα έχεις πάρει πίσω όλη την αύξηση τιμής για το δίμηνο αυτό.

Αν πάλι αυτή η διαδρομή γίνεται με ένα μικρό σκούτερ που καίει 2.5 λίτρα στα 100 χλμ, τότε μιλάμε για 20 λίτρα τον μήνα και 40 το δίμηνο, άρα μένει και περίσσευμα από τα 30 ευρώ.

Αν μιλάμε για περισσότερα χιλιόμετρα σε καθημερινή βάση, όπως ένας διανομέας για παράδειγμα, τότε δύσκολα το Fuel Pass θα έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Υπάρχει ένα ακόμη πρόβλημα όμως: όλοι αυτοί οι υπολογισμοί παύουν να ισχύουν αν η βενζίνη ακριβύνει κι άλλο. Αν λ.χ. το 0,30 γίνει 0,40 – αν δηλαδή η βενζίνη πάρει άλλα 10 σεντς στο λίτρο – τότε αυτομάτως το Fuel Pass αναλογεί στην αύξηση τιμής σε 75 λίτρα καυσίμου και, όσο ανεβαίνει η τιμή, τόσο το επίδομα εξανεμίζεται.

Η χρήση του Fuel Pass στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς έχει ένα νόημα, κάτι που ωστόσο δεν υφίσταται ούτε αστείο στο ταξί, όπου 30 ευρώ φτάνουν-δεν φτάνουν για μια μακρινή μετακίνηση εντός λεκανοπεδίου.

Εν κατακλείδι, το νέο κυβερνητικό χαρτζιλικάκι μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να εξομαλύνει την αύξηση στα καύσιμα, αλλά συνολικά δεν καταφέρνει τίποτε περισσότερο απ’ το να μας θυμίζει πως πληρώνουμε παράλογα υψηλούς φόρους στα καύσιμα και πως ουδείς έχει τον παραμικρό σκοπό να τους μειώσει.

Η κυβέρνηση πιθανότατα δεν χρειάστηκε καν να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να καλύψει αυτά τα μικροδωράκια, καθώς ήδη εδώ και μερικές εβδομάδες πληρώνουμε ασάλιωτη υπεραξία κάθε φορά που πάμε το βενζινάδικο. Οι φόροι και οι πολεμικές τιμές βενζίνης που έχουμε πληρώσει τις τρεις τελευταίες εβδομάδες γεμίζουν κρατικά ταμεία για να το παίζει μάγος των δημοσιονομικών ο ένας και μέγας εθνικός ευεργέτης με τα πάσα του ο άλλος.

Επί της ουσίας, το κατά πόσο αυτά τα μέτρα θα έχουν απτό αποτέλεσμα στις τσέπες μας θα το δούμε στην καθημερινότητα: θα μειωθούν οι τιμές όλων αυτών των προϊόντων που -και καλά- ακρίβυναν λόγω μεταφορικών; Διότι μόνο με τηλεξαγγελίες τύπου Fuel Pass δουλειά δεν γίνεται. Τουλάχιστον όχι μόλις απομακρυνθείς από την οθόνη της τηλεόρασης προς τον πραγματικό κόσμο, εκεί που το κόστος ζωής ακριβαίνει κάθε μέρα που περνά.