Honda: Νέες πατέντες για το CB1100

Συνεχίζει ακάθεκτα την εξέλιξή του
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

9/7/2019

Την ώρα που Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να θέσει σε ισχύ τις προδιαγραφές Euro5 και πονοκεφαλιάζει τους μηχανολόγους των εταιρειών για να βρουν λύσεις ώστε να εναρμονίσουν τους κινητήρες τους με αυτές, η Honda συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία εξέλιξης του αεροελαιόψυκτου CB1100. Τουλάχιστον αυτό υπονοούν οι νέες πατέντες που κατέθεσε σχετικά με αυτό. Αρχικά, το μοντέλο βγήκε στην παραγωγή το 2011 με τη Honda να αναβιώνει το θρυλικό όνομα του CB 1100 Bol ‘dor, χωρίς όμως το νέο μοντέλο να βρίσκεται κοντά στην κορυφή, στον τομέα των επιδόσεων όπως το παλιό. Από τότε μέχρι σήμερα αποτελεί μια κλασική μοτοσυκλέτα, έχοντας αφήσει πίσω της τις σπορ καταβολές που έκαναν τον πρόγονό της ένα θρυλικό μοντέλο στη γκάμα της Big-H.

Για τη δημιουργία του τότε είχαν επενδυθεί πάρα πολλά στο κομμάτι της έρευνα και εξέλιξης του κινητήρα, ώστε να είναι ένας πραγματικός αεροελαιόψυκτος και όχι ένας καμουφλαρισμένος υδρόψυκτος, όπως φερ’ ειπείν είναι αυτοί των Triumph ή του πιο πρόσφατου Z900RS της Kawasaki. Πολλοί περίμεναν πως με την έλευση των προδιαγραφών Euro5, η Honda δεν θα ανανέωνε το κλασικό μοντέλο της, αφού η επιτυχία του στην παγκόσμια αγορά δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Σε αυτό έπαιξε ρόλο και το κόστος απόκτησης, ιδίως στη χώρα μας, αν και στην πραγματικότητα δικαιολογείται απ’ την κορυφαία ποιότητα κατασκευής του.

Για να παραμείνει ο κινητήρας αεροελαιόψυκτος και να μην χάσει ούτε τη γοητεία ούτε τον ήχο του, η Honda προχώρησε στην εφαρμογή περαιτέρω λύσεων ώστε να βελτιώσει την πορεία του αέρα για να μην αυξάνεται η θερμοκρασία του. Όπως είναι γνωστό απ’ τις αρχές της μηχανολογίας, η θερμοκρασία του κινητήρα παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην απόδοσή του και στην ποιότητα της καύσης του, η οποία όταν δεν γίνεται σωστά, απελευθερώνονται περισσότεροι ρύποι στο περιβάλλον. Για να πετύχει η Honda όσο το δυνατόν καλύτερη ψύξη στον κινητήρα -και κυρίως στους κυλίνδρους δυο και τρία, που ψύχονται λιγότερο και είναι πιο ευπαθείς στις βλάβες λόγω των υψηλότερων θερμοκρασιών που αναπτύσσονται εκεί συγκριτικά με τους ένα και τέσσερα- σχεδίασε ένα νέο φτερό για τον εμπρός τροχό. Όπως βλέπουμε, το φτερό πίσω απ’ το σημείο που είναι το πιρούνι διαθέτει ένα αεροδυναμικό βοήθημα που ανακατευθύνει τον αέρα πάνω στο ψυγείο του λαδιού και κατ’ επέκταση στον κινητήρα, αλλά παράλληλα και στο δοχείο αναθυμιάσεων που πλέον έχει νέα θέση και βρίσκεται μπροστά και κεντρικά του κινητήρα. Δημιουργείται έτσι ένα καλύτερο "μονοπάτι" για τον αέρα και ψύχει πιο αποτελεσματικά τους εσωτερικούς κυλίνδρους, με αποτέλεσμα να έχει βελτιωμένη ποιότητα καύσης συγκριτικά με το υφιστάμενο μοντέλο. Μια ακόμη αλλαγή που παρατηρούμε είναι στο καπάκι του συμπλέκτη, που είναι εμφανώς μικρότερο σε αντίθεση με τώρα. Γνωρίζουμε ήδη πως το φετινό μοντέλο έχει μονόδρομο συμπλέκτη, οπότε το μικρότερο μέγεθος υπονοεί αλλαγές στο τομέα της μετάδοσης και του συμπλέκτη, καθώς οι δίσκοι θα είναι και αυτοί πιο μικροί με πιο μαλακή αίσθηση στην αριστερή μανέτα.

Η πιο βαρυσήμαντη αλλαγή όμως δεν εντοπίζεται στον κινητήρα αλλά στο ολοκαίνουργιο πλαίσιο. Το CB1100 αυτή τη στιγμή διαθέτει ατσάλινο σωληνωτό πλαίσιο δύο δοκών, ενώ το νέο είναι τύπου μονής ραχοκοκκαλιάς με έναν αισθητά μεγαλύτερης διαμέτρου κεντρικό σωλήνα. Το υποπλαίσιο με την σειρά του δεν θα μπορούσε να παραμείνει ίδιο, καθώς στηριζόταν πάνω στους δύο σωλήνες. Είναι καινούργιο και δείχνει να είναι πιο στενό ως προς το πλάτος του, στο σημείο που κάθεται ο αναβάτης. Αυτό σημαίνει πως το νέο CB1100 –αν όντως βγει στην παραγωγή- θα έχει διαφορετική εργονομία και πιθανότατα να είναι πιο άνετο για τους αναβάτες κάτω του μετρίου αναστήματος επειδή δεν θα ανοίγει πολύ τα πόδια τους και έτσι θα έχουν πιο σταθερό πάτημα. Επίσης, βάσει των σχεδίων πάντα, φαίνεται πως θα καταργηθούν τα δύο αμορτισέρ, καθώς κάτω απ’ το σημείο που είναι κολλημένοι οι πάνω σωλήνες του υπολπλαισίου βλέπουμε την βάση για ένα αμορτισέρ.

Η Honda φαίνεται πως έχει πάρει πάρα πολύ ζεστά το θέμα της ανανέωσης του CB1100 αφού μπήκε στη διαδικασία να καταθέσει μαζί με τις πατέντες ένα ακόμη σχέδιο που δείχνει την πορεία του αέρα στη μοτοσυκλέτα συνολικά, αλλά και τη διακύμανση της θερμοκρασίας του. Οι προδιαγραφές Euro5 θα ισχύσουν από το 2020 και δεν είναι καθόλου απίθανο στη φετινή EICMA να έχουμε περαιτέρω εξελίξεις σχετικά με την έλευση του νέου μοντέλου. Είναι βέβαια σχετικά νωρίς να συζητάμε για το αν το CB1100 θα είναι ένα απ’ τα καινούργια μοντέλα του 2020, αφού βάσει της ευρωπαϊκής νομοθεσίας οι εταιρείας θα μπορούν να πωλούν μοντέλα Euro4 μέχρι το τέλος της επόμενης χρονιάς.

Ετικέτες

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.