Honda - Συνεχίζει την εξέλιξη νέου επαναστατικού συστήματος αερόσακου

Επιπλέον πατέντες για αερόσακο που θα αποκολλάται από το δίκυκλο, αγκαλιάζοντας τον αναβάτη
motomagHonda – Συνεχίζει την εξέλιξη για σύστημα αερόσακου
Από τον

Αλέξανδρο Λαμπράκη

5/3/2024

Πέρυσι, είδαμε τη Honda να καταθέτει πατέντες για ένα σύστημα αερόσακου, το οποίο θα αποκολλάται από το δίκυκλο όπου θα είναι εγκατεστημένο, αγκαλιάζοντας τον αναβάτη σε περίπτωση πτώσης και προστατεύοντάς τον. Τώρα νέες πατέντες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, δίνουν ακόμα περισσότερες πληροφορίες για το σωτήριο αυτό σύστημα, ενώ παράλληλα αποδεικνύουν ότι το Big H δουλεύει ακόμα πάνω σε αυτή την ιδέα.

Όπως συνέβη με το ABS και το Traction Control, οι αερόσακοι προέρχονται από τον κόσμο των αυτοκινήτων, όπου συνήθως περνάνε εντελώς απαρατήρητοι, μέχρι να χρειαστεί η συνδρομή τους. Σε αντίθεση με άλλα συστήματα ασφαλείας, τα οποία απαιτούν ενεργή συμμετοχή του οδηγού / αναβάτη, όπως για παράδειγμα να φορέσει τη ζώνη στα αυτοκίνητα, ή το κράνος στις μοτοσυκλέτες, οι αερόσακοι είναι ένα σημείο που δεν ζητά τίποτα απολύτως μέχρι την στιγμή της σύγκρουσης, όπου θα μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου θα φουσκώσει, προστατεύοντας τους επιβαίνοντες.

Honda – Συνεχίζει την εξέλιξη για σύστημα αερόσακου

Η Honda έχει από το 2007 εξοπλίσει τα Gold Wing με αερόσακο, αντίστοιχης φιλοσοφίας με των αυτοκινήτων. Για την ώρα η Honda δεν έχει υιοθετήσει κάποια αντίστοιχη λύση στις υπόλοιπες μοτοσυκλέτες της. Πέρυσι, είδαμε τις πρώτες πατέντες της εταιρείας, όπου γινόταν λόγος για έναν αερόακο νέου είδους, ο οποίος θα αποκολλάται και θα τυλίγει τον αναβάτη. Τώρα, ο Ιάπωνας κατασκευαστής κατέθεσε πιο λεπτομερή έγγραφα, τα οποία αφορούν το ίδιο σύστημα, δείχνοντας μας ότι η εξέλιξη συνεχίζεται, με στόχο την πιθανή ένταξή του στην παραγωγή.

Ο αερόσακος αυτός δεν θα είναι ορατός, ούτε να απαιτεί κάποια ενέργεια από τον αναβάτη όσο δεν χρειάζεται η συνδρομή του. Όταν ενεργοποιηθεί, έρχεται και αγκαλιάζει τον αναβάτη, αντίθετα από ότι συμβαίνει με την αντίστοιχη λειτουργία στο Gold Wing. Όπως βλέπουμε στα σχέδια, ο αερόσακος είναι τοποθετημένος στο πίσω μέρος του ρεζερβουάρ, κάτω από ένα κάλυμμα. Για την ενεργοποίησή του χρησιμοποιούνται αισθητήρες επιτάχυνσης, οι οποίοι μπορούν να ανιχνεύσουν πότε γίνεται σύγκρουση.

Honda – Συνεχίζει την εξέλιξη για σύστημα αερόσακου

Μέχρι αυτό το σημείο, όλα θυμίζουν τα συστήματα αερόσακων που έχουμε συνηθίσει στα αυτοκίνητα. Υπάρχουν, ωστόσο, δύο σημαντικές διαφορές. Η πρώτη είναι το σχήμα του αερόσακου, ο οποίος δεν μοιάζει με μπαλόνι, όπως αυτός των αυτοκινήτων. Αντιθέτως έχει διαμορφωθεί σε μορφή “W”, με τα εξωτερικά τμήματα να εκτείνονται κάτω από χέρια του αναβάτη, και το κεντρικό κομμάτι να καλύπτει το στήθος του. Όταν φουσκώνει έρχεται και αγκαλιάζει τον αναβάτη, κρατώντας τον όπως ένα σωσίβιο.

Honda – Συνεχίζει την εξέλιξη για σύστημα αερόσακου

Η δεύτερη διαφορά είναι ότι, άπαξ και φουσκώσει, ο αερόσακος αποκολλάται από την μοτοσυκλέτα, και οι δύο τρόμπες που χρησιμοποιεί σφραγίζουν αυτόματα, ώστε να διατηρηθεί η πίεση στο εσωτερικό του. Όλα συμβαίνουν σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο, από την στιγμή που θα ανιχνευθεί η σύγκρουση, πριν ο αναβάτης φύγει από την θέση του. Οπότε, αν και όταν εκτοξευτεί από την μοτοσυκλέτα, ο αερόσακος παραμένει τυλιγμένος πάνω του και όχι στο όχημα. Θεωρητικά, το αποτέλεσμα είναι σαν να σου φορούν ένα γιλέκο με αερόσακο με... μαγικό τρόπο, ακριβώς πριν το ατύχημα, ενώ σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση το γιλέκο παραμένει αόρατο.

Η πιο πρόσφατη πατέντα της Honda γύρω από αυτό το σύστημα, ασχολείται με την περιπλοκότητα και τα ζητήματα που δημιουργεί η αποκόλληση του αερόσακου από τη μοτοσυκλέτα. Όπως βλέπουμε στα σχέδια, για να φύγει ο αερόσακος από την μοτοσυκλέτα, θα πρέπει η πίεση στο εσωτερικό του να είναι ίδια με αυτή στις δύο τρόμπες. Μην ξεχνάμε ότι το σχέδιο και η κατασκευή του θα πρέπει να έχουν σχετικά απλή μορφή, όχι μόνο για να παραμείνει το κόστος χαμηλά, αλλά και για να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία του συστήματος. Τα πολλά κινούμενα μέρη και ηλεκτρονικά, με τον χρόνο φθείρονται και ενέχουν κίνδυνο, ιδιαίτερα αν ο αερόσακος παραμείνει για πολλά χρόνια ανενεργός, να δημιουργήσουν ζητήματα ενεργοποίησής του.

Honda – Συνεχίζει την εξέλιξη για σύστημα αερόσακου

Όπως συμβαίνει συνήθως με τις πατέντες που περιλαμβάνουν τεχνικά θέματα, δεν μπορείς να μαντέψεις πόσο κοντά είναι μία ιδέα στην παραγωγή, όμως η Honda μετρά ήδη αρκετές που περιλαμβάνουν το συγκεκριμένο σύστημα. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ασχολείται σοβαρά με την εξέλιξη του συστήματος. Τα πιθανά οφέλη στη μείωση τραυματισμών και θανάτων σε τροχαία ατυχήματα από μία τέτοια εφαρμογή θα είναι μεγάλα, βοηθώντας ταυτόχρονα το όραμα της Honda, η οποία έχει δηλώσει ότι θέλει να εξαλείψει τα θανατηφόρα ατυχήματα με αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες της μέχρι και το 2050. Μην ξεχνάμε όμως και τα εμπορικά οφέλη, που μπορούν επίσης να προκύψουν. Μία μοτοσυκλέτα που θα είναι πιο ασφαλής από τον ανταγωνισμό, θα έχει μεγάλη απήχηση στους αναβάτες που νοιάζονται για τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια τους.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.