Η Ελληνική σημαία στην 18η θέση του πίνακα EJC - WSBK (ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ)

Από τον

Μπάμπη Μέντη

26/10/2016

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε βρήκε τον Νίκο και τον Δημήτρη στην Ισπανία για να λάβουν μέρος στους δύο τελευταίους αγώνες του European Junior Cup που έγιναν στη πίστα της Jerez της Ανδαλουσίας. Η έντονη βροχή τη Τετάρτη που έφτασαν δεν τους χάλασε την διάθεση και την Πέμπτη που περπάτησαν τη πίστα ο καιρός ήταν βελτιωμένος. Τα δύο αδέρφια εκτός από τις συμβουλές που άκουσαν από τον Kyle Smith, κατάφεραν και έκαναν μερικούς ακόμα γύρους στη πίστα με ποδήλατο για προσομοίωση.

Με αλλαγμένο το πρόγραμμα αυτή τη φορά λόγω του διπλού αγώνα (για τον αγώνα που δεν έγινε στην Monza) η ομάδα ήταν πολύ απασχολημένη να ετοιμάσει τις δύο μοτοσυκλέτες. Έτσι τη Παρασκευή ο Γιώργος μαζί με τον Δημήτρη και τον Νίκο μελέτησαν το σχεδιάγραμμα της πίστας και τους περσινούς χρόνους και αποφάσισαν για το γρανάζωμα των μοτοσυκλετών όπως και τις ρυθμίσεις που ήθελε το κάθε παιδί. Ακολούθησαν δύο ελεύθερα 30λεπτα με τα δύο αδέρφια να προσπαθούν να κάνουν γρήγορους χρόνους.

Το Σάββατο το πρωί έγινε το 30λεπτο χρονομετρημένο και οι θέσεις εκκίνησης και για τους δύο αγώνες ήταν 22ος για τον Δημήτρη και 25ος για τον Νίκο στους 33 αναβάτες. Η πίεση και η ένταση ήταν μεγάλη σε όλους τους αγωνιζόμενους ειδικά σε αυτούς που ήθελαν βαθμούς ή κυνήγαγαν την νίκη. Στον αγώνα του Σαββάτου που έγινε με πολύ ζέστη το μεσημέρι, ο Δημήτρης τερμάτισε 19ος με σκοπό να προσπαθήσει περισσότερο στον αγώνα της Κυριακής. Ο Νίκος τερμάτισε 23ος με μεγάλη βελτίωση στο χρόνο του και ευχαριστημένος με το σετάρισμα της μοτοσυκλέτας του. Πριν το κλείσιμο της ημέρα ο Δημήτρης βρέθηκε στο paddock show και μίλησε για την απόδοσή του αλλά και τα μελλοντικά του σχέδια.

Την Κυριακή το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε ο τελευταίος αγώνας του EJC. Όλοι οι αναβάτες με ανάμεικτα συναισθήματα στήθηκαν στη γραμμή εκκίνησης και χάρηκαν τον αγώνα. Ο Δημήτρης τερμάτισε 16ος, μία ανάσα από τους βαθμούς που ήθελε, αλλά ευχαριστημένος που κατά τη διάρκεια του αγώνα υπήρξαν μάχες και προσπεράσεις. Ο Νίκος τερμάτισε 23ος έχοντας έντονο συναγωνισμό με συναθλητές του αν και δεν έκανε καλή εκκίνηση και άργησε να βρει τον ρυθμό του.

Με τον διπλό αγώνα στην πίστα της Jerez στην Ισπανία τελείωσε το European Junior Cup - World Superbike για το 2016 αλλά και σαν θεσμός αφού του χρόνου δημιουργείτε μία καινούρια κατηγορία για νέους αναβάτες η SUPERSPORT 300. Ο Δημήτρης και ο Νίκος κατάφεραν τη φετινή χρονιά να αυξήσουν τις εμπειρίες τους και να γράψουν πολλά χιλιόμετρα σε ευρωπαϊκές πίστες. Η βελτίωση τους ήταν εμφανής σε κάθε αγώνα και η απόδοσή τους έδειξε ότι η δουλειά και η προσπάθεια που έκαναν όλη τη χρονιά άξιζε όλο τον κόπο και τις θυσίες. Η συναναστροφή τους με αγωνιζόμενους όλων των κατηγοριών του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος ήταν σημαντικές για το μέλλον τους αλλά και για την δημιουργία φιλικών σχέσεων με συναθλητές από όλο τον κόσμο. Σημαντική ήταν επίσης και η συμμετοχή τους πολλές φορές στο paddock show με οικοδεσπότη τον Michael Hill, υπεύθυνο δημοσίων σχέσεω της DORNA που για δεύτερη φορά έδειξε την συμπάθειά του στους Έλληνες αναβάτες αλλά και στους γονείς τους.

Με τους βαθμούς που κέρδισε ο Δημήτρης κατατάχθηκε 18ος στους 30 βαθμολογούμενους αναβάτες από τους 47 συμμετέχοντες και η Ελληνική σημαία βρέθηκε και φέτος στον πίνακα της επίσημης ιστοσελίδας του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος SUPERBIKE. Ο Νίκος αν και πλησίασε τους βαθμούς δεν απογοητεύτηκε αλλά χάρηκε την συμμετοχή του και τις εμπειρίες που αποκόμισε. Το μέλλον ανήκει στα νέα παιδιά και ελπίζουμε να τους δοθούν οι κατάλληλες ευκαιρίες να ξανακάνουν περήφανη την Ελλάδα συμμετέχοντας σε διεθνείς αγώνες.

Δημήτρης : Χαρά και συγκίνηση για μια σεζόν γεμάτη εμπειρίες, φιλίες, και πολλές αναμνήσεις ! Ευχαριστώ τους γονείς μου για την ευκαιρία που μου έδωσε να ζήσω το ονειρό μου και τους χορηγούς μου που στάθηκαν δίπλα μας !

Νίκος: Ο θεσμός του European Junior Cup τελείωσε! Έχοντας αυτήν την ευκαιρία για δεύτερη φορά θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς που με υποστηρίξετε αυτά τα χρόνια με τα "like" σας, τα θετικά σας σχόλια και μηνύματα, τους φίλους μου και ανθρώπους που πιστέψανε σε εμένα και ειδικά την οικογένεια-ομάδα μου που μου έδωσε αυτήν την δυνατότητα για άλλη μια φορά! Και τέλος τους χορηγούς μου. Βλέψεις για το 2017...

Χορηγοί της Ελληνικής Συμμετοχής στο EJC / WSBK

ΑΦΟΙ ΣΑΡΑΚΑΚΗ HONDA GREECE

MOTO MONKEY

PIRELLI INTRAMOTO

CASTROL GREECE

TZORTZOPOULOS SHOEI IXS SIDI

PERISTERAS TIRES

CALIFORNIA SUPERBIKE SCHOOL

ERMAX GEORGOPOULOS

EXTRA PRODUCKTS TASOULIS

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους εσάς που σε αυτή τη διαδρομή σταθήκατε δίπλα μας, μας δώσατε κουράγιο και θετική ενέργεια, και πιστέψατε στις ικανότητες του Δημήτρη και του Νίκου.

Να ευχαριστήσουμε επίσης τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ηλεκτρονικά - γραπτά - και τηλεοπτικά που ακολούθησαν την πορεία μας.

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!