Μ. Βρετανία: "ΟΧΙ" στις λεωφορειολωρίδες για τις μοτοσυκλέτες

Στηρίζει έμμεσα την πώληση αυτοκινήτων η βρετανική κυβέρνηση
Λεωφορειολωρίδες Μ.Βρετανία όχι στις μοτοσυκλέτες 2025
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

27/11/2024

Το βρετανικό Υπουργείο Μεταφορών δεν έδωσε τελικά την έγκρισή του για να μπορούν οι μοτοσυκλετιστές να χρησιμοποιούν τις λωρίδες των λεωφορείων για τις μετακινήσεις του.

Μια απόφαση που εξέπληξε την συντριπτική πλειοψηφία των εμπλεκόμενων μερών και του κοινού είναι αυτή που πήρε το Υπουργείο Μεταφορών της Μ.Βρετανίας αναφορικά με τη χρήση των λεωφορειολωρίδων από τα μηχανοκίνητα δίκυκλα.

Με λίγα λόγια το βρετανικό ΥΜΕ είπε "όχι" στο να θεωρείται δεδομένη η χρήση των λεωφορειολωρίδων από τις μοτοσυκλέτες σε εθνικό επίπεδο και πέταξε ξανά το γάντι στις τοπικές αρχές, οι οποίες μπορούν να ορίζουν αυτόβουλα και σύμφωνα με τις ανάγκες των περιοχών που διοικούν αν αυτό θα επιτρέπεται ή όχι.

Η πρόταση για πανεθνική χρήση των λεωφορειολωρίδων από τις μοτοσυκλέτες χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις βγήκε σε δημόσια διαβούλευση στα μέσα του περασμένου Μαρτίου έως και τα μέσα του περασμένου Ιουλίου και την άποψή τους για το μέτρο κατέθεσαν τοπικές αρχές, οργανισμοί, λέσχες αλλά και το κοινό, ενώ συμπληρώθηκε και ένα σχετικό ερωτηματολόγιο.

Λεωφορειολωρίδες Μ.Βρετανία όχι στις μοτοσυκλέτες 2025

Και ενώ όλα τα δεδομένα έδειχναν μια σαφή υποστήριξη στην εφαρμογή του μέτρου τελικά το υπουργείο αποφάσισε να παραμείνει στον ισχύοντα νόμο για τα μηχανοκίνητα δίκυκλα και τις λεωφορειολωρίδες, με τις αρμόδιες τοπικές αρχές να έχουν εκείνες την ευθύνη και την δύναμη να απαγορεύουν ή να επιτρέπουν τη χρήση τους από τους μοτοσυκλετιστές.

Η απόφαση ήρθε παρά το γεγονός ότι η βρετανική κυβέρνηση αναγνωρίζει τη συμβολή των μοτοσυκλετών στη μείωση της επιβάρυνσης του περιβάλλοντος, στη μείωση του μποτιλιαρίσματος και του κυκλοφοριακού φόρτου γενικότερα, αλλά και στη μείωση του χρόνου που χρειάζεται για να φτάσει κανείς από το ένα σημείο στο άλλο, ειδικά σε αστικό περιβάλλον.

Έτσι ο νόμος δεν θα αλλάξει με το υπουργείο να επικαλείται έλλειψη δεδομένων αναφορικά με τα... οφέλη στην οδική ασφάλεια που θα μπορούσε να έχει η εφαρμογή αυτού του μέτρου, αλλά και το κόστος που θα επιβαρύνει τον προϋπολογισμό για να αλλαχθούν όλες οι σχετικές πινακίδες.

Τουλάχιστον στη σχετική ανακοίνωση αναφέρεται ξεκάθαρα ο πραγματικός λόγος αφού το βρετανικό ΥΜΕ υπογραμμίζει ότι δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή πρόθεση από την κυβέρνηση να ενθαρρύνει περισσότερο τη χρήση των μοτοσυκλετών από το κοινό, κάτι που ήταν στην ατζέντα της προηγούμενης κυβέρνησης, ενώ αυτό φαίνεται να εξυπηρετεί και τα συμφέροντα της εγχώριας αυτοκινητοβιομηχανίας της χώρας, που αυτή τη στιγμή πνέει τα λοίσθια.

Η Μ. Βρετανία έχει βάλει φιλόδοξους κλιματικούς στόχους και στους κατασκευαστές αυτοκινήτου με στόχο να προωθήσει όσο περισσότερο γίνεται την αγορά ηλεκτρικού αυτοκινήτου. Παράδειγμα, για φέτος τα ηλεκτρικά θα πρέπει να αποτελούν τουλάχιστον το 22% των πωλήσεων της κάθε εταιρείας στη χώρα και το υπόλοιπο 78% να αποτελείται από συμβατικά. Κάτω από το 22% σημαίνει και πρόστιμο άνω των 15.000 ευρώ για κάθε αυτοκίνητο λιγότερο (!), με τον στόχο για το 2025 να ανεβαίνει στο 28% για να φτάσει στο 80% το 2030 και στο 100% το 2035.

Τα σχέδια της κυβέρνησης φρενάρει το ίδιο το κοινό της χώρας, όπως γίνεται και στην υπόλοιπη Ευρώπη με τις πωλήσεις των ηλεκτρικών να ανεβαίνουν με σημαντικά χαμηλότερο ρυθμό από τον επιθυμητό ή κινούνται πτωτικά στις χώρες που έχουν κόψει τις επιδοτήσεις. Οι υψηλότερες τιμές τους δεν αντιστοιχούν στα πορτοφόλια των οδηγών, ενώ οι κατασκευαστές πιέζονται να κάνουν μεγάλες εκπτώσεις για να κάνουν τα μοντέλα τους πιο ελκυστικά. 

Η εγχώρια αυτοκινητοβιομηχανία διανύει κρίση και ήδη ο όμιλος Stellantis (Peugeot, Citroen, Opel, Fiat, Alfa Romeo, Jeep, Lancia, Maserati, RAM, Chrysler, Dodge, DS Aytomobiles) ανακοίνωσε ότι θα κλείσει το εργοστάσιό της θυγατρικής Vauxhall στο Luton, ένα εργοστάσιο που λειτουργεί εδώ και 110 χρόνια. 

Παράλληλα, η Ford ετοιμάζεται να μειώσει το προσωπικό της στη χώρα κατά 800 άτομα και η κυβέρνηση βρίσκεται αυτή τη στιγμή με την πλάτη στον τοίχο και ήδη σκέφτεται να βάλει νερό στο κρασί της σχετικά με τους στόχους στις πωλήσεις. Προς το παρόν, για τη στήριξη της εγχώριας αγοράς αυτοκινήτου στη Βρετανία την πληρώνει έμμεσα και η μοτοσυκλέτα και σε ένα βαθμό και το κοινό στο οποίο δεν δίνεται ένας ακόμη λόγος για να αγοράσει μία.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.