MBE 2020: Monster ΜΑΧ!

Ένα “ανίερο” ζευγάρωμα
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

16/1/2020

Οι μοτοσυκλέτες που παίρνουν μέρος στον διαγωνισμό, που παραδοσιακά γίνεται κάθε χρόνο στα πλαίσια της MBE, είναι εξ ορισμού εντυπωσιακές και ιδιαίτερες κατασκευές, οι οποίες κρύβουν ευφάνταστη δημιουργικότητα και αμέτρητες εργατοώρες πίσω από την κατασκευή τους. Ένα από τα δημιουργήματα που ξεχωρίζει όμως είναι το… νόθο παιδί του ζευγαρώματος ενός Yamaha TMAX κι ενός Ducati Monster S2R!

Ναι σωστά διαβάσατε, το mega scooter της Yamaha και το naked της Ducati έχουν δώσει ένα περίεργα γοητευτικό και καλοφτιαγμένο αποτέλεσμα, που αν δεν το δεις δύσκολα μπορείς να φανταστείς πως αυτά τα δύο ετερόκλητα στοιχεία μπορούν να συνδυαστούν. Ουσιαστικά πρόκειται για το πλαίσιο και τον κινητήρα του Monster «τυλιγμένο» στα πλαστικά του ΤΜΑΧ. Προφανώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, καθώς ο δικύλινδρος V-90 δεν μπαίνει έτσι απλά στο κοστούμι του mega scooter, ούτε καταλαμβάνει τον χώρο που πιάνει ο δικύλινδρος εν σειρά της Yamaha. Γι’ αυτό το carbon κομμάτι πίσω από την ποδιά (που ουσιαστικά γεμίζει τα κενά του χωροδικτυώματος) έχει το απαραίτητο κενό για να ξεπροβάλλει ο πίσω κύλινδρος του Ducati και οι δύο φιλτροχοάνες, ενώ σε κοινή θέα είναι και το χωροδικτύωμα που κατά ένα περίεργο τρόπο συνδυάζεται με την αρχιτεκτονική “boomerang” των πλαστικών του ΤΜΑΧ.

Και επειδή προφανώς ο δημιουργός του θεώρησε ότι δεν είναι ήδη αρκετά ιδιαίτερη κατασκευή, προσάρμοσε και δύο καθρέφτες από φορτηγάκι, χαμηλά εκατέρωθεν της ποδιάς, με τα λογότυπα της Ducati Corse να φιγουράρουν πάνω τους. Το ψαλίδι είναι μονόμπρατσο – φυσικά- και οι δύο εξατμίσεις βγαίνουν χαμηλά στο πλάι του πίσω τροχού.

Η όλη κατασκευή είναι σε πολύ καλό ποιοτικό επίπεδο, όπως και η βαφή, αν και οι δύο καθρέφτες από βαν είναι κάπως παράταιροι, ενώ τα όργανα δίνουν μια αγωνιστική νότα με τη λιτή επιλογή της μικρής ψηφιακής οθόνης  και του λευκού δείκτη θερμοκρασίας. Όπως και να έχει, το συγκεκριμένο Monster Max θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για διάκριση, όχι μόνο για το επίπεδο της κατασκευής του, αλλά και για το ότι δίνει κάτι εντελώς διαφορετικό στο σύμπαν των custom δημιουργιών.

 

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.