Μειώσεις τιμών στα BMW R Nine T / Scrambler / Racer / Urbun GS / Pure

Όφελος έως 3.000 ευρώ μέχρι της 30 Σεπτεμβρίου
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

3/9/2018

Η BMW Motorrad Hellas ανακοίνωσε νέες μειωμένες τιμές σε όλα τα μοντέλα της  σειράς R Nine T. Το τελικό όφελος ξεκινά από τα 1.000 ευρώ για τα R9T και R9T Scrambler, στην έκδοση Pure γίνεται 1.500, ενώ στην έκδοση race το συνολικό όφελος είναι 3.000 ευρώ. Η συγκεκριμένη προσφορά συνδυάζεται με το χρηματοδοτικό πρόγραμμα Easy3 Ride, πράγμα που σημαίνει ότι αντίστοιχες μειώσεις υπάρχουν στις μηνιαίες δόσεις και στην προκαταβολή.

Για τους λάτρεις των neoretro μοτοσυκλετών της BMW που θέλουν να επωφεληθούν από την συγκεκριμένη προσφορά που θα ισχύει έως τις 30 Σεπτεμβρίου, έχουμε ετοιμάσει ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τα τεστ των μοντέλων των R9T που έχουμε δοκιμάσει στο ΜΟΤΟ και πιστεύουμε ότι θα σας βοηθήσουν να βρείτε ποια απ’ όλες είναι η κατάλληλη για εσάς:

 Τι είχαμε γράψει στο τεύχος 545 για την R9T:

“ Έχει όλα τα στοιχεία για να ξυπνήσει την νοσταλγία στους ώριμης ηλικίας μοτοσυκλετιστές, αλλά και εκείνα που θα προκαλέσουν τους νεότερους να ασχοληθούν μαζί της, δίνοντας τεράστια περιθώρια για δραματικές αλλαγές στην εμφάνιση.”

 

“Το R Nine T είναι σφιχτό, άκαμπτο, απρόσμενα ελαφρύ σε αίσθηση και έτοιμο να αλλάξει πορεία σε κάθε μικρή κίνηση των χεριών σου. Η χαρακτηριστική χροιά του αερόψυκτου boxer κινητήρα που βγαίνει αρκούντως μεγεθυμένη από τα δύο μεγάφωνα τιτανίου της Akrapovic, σε τσιγκλάει να ανοίξεις το γκάζι λίγο παραπάνω. Τα χιλιόμετρα στο αναλογικό κοντέρ αναβαίνουν σε τριψήφιους αριθμούς.”

“Απλοποιημένες επιφάνειες πλαστικών και μετάλλων, κρυμμένα καλώδια και φίσες, αλλά και προσεγμένο φινίρισμα σε όλες τις βίδες που βλέπει το μάτι, έχουν σαν αποτέλεσμα να βγάζουν μια εικόνα ποιότητας και πολυτέλειας.”

 

“Το R Nine T είναι η χαρά του customizing και για άλλον ένα βασικό λόγο: έχει ΑΕΡΟΨΥΚΤΟ κινητήρα. Η απλότητα του εξωτερικού σχεδιασμού των αερόψυκτων κινητήρων που δεν έχουν καλώδια, σωλήνες και ψυγεία γύρο τους, είναι η θεμελιώδης διαφορά.”

 

Τι είχαμε γράψει στο τεύχος 562 για την R9T Scrambler:

 

Με το δεύτερο μοντέλο της σειράς, φαίνεται πως κάνει μόνο μια στιλιστική άσκηση, αλλά τα φαινόμενα απατούν:  Το Scrambler είναι κάτι περισσότερο από αυτό.

Ψηλό, φαρδύ τιμόνι. Αερόψυκτος boxer. Εμπρός τροχός 19 ιντσών. Θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε BMW δεκαετίας ’70-’80, αλλά μόνο ο ήχος έρχεται από το παρελθόν. Απρόσμενα δυνατός, παρά τις προδιαγραφές Euro 4, από το στάνταρ τελικό της Akrapovic.”

Είναι ο πιο καλορυθμισμένος boxer μέχρι σήμερα, καλύτερος σ’ αυτό το θέμα κι από τον νέο ημι-υγρόψυκτο των GS. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως η κίνηση με αργές ταχύτητες είναι απολαυστική, καθώς η απόκριση στο γκάζι είναι μεν άμεση αλλά η δύναμη έρχεται ομαλά και είναι όση περιμένεις. Η ελαστικότητα επίσης είναι κορυφαία, δίνοντας μόνο και μόνο λόγω κινητήρα πολλούς πόντους στην καθημερινή χρήση και συμβίωση με το Scrambler.”

 

η εμπρός και η πίσω ανάρτηση απορροφούν μια χαρά τις μικρές ανωμαλίες, κι αφού η απόσταση από το έδαφος το επιτρέπει, το πέρασμα χωματόδρομων δεν θα παρουσιάζει δυσκολίες με το Scrambler.

 

Τι είχαμε γράψει στο τεύχος 570 για την R9T Racer:

“Κάποιες μοτοσυκλέτες δεν είναι απαραίτητο να τις οδηγήσεις για να τις απολαύσεις. Αρκεί να φτιάξεις ένα καφέ, να βάλεις την αγαπημένη σου μουσική, να κάτσεις αναπαυτικά σε μια καρέκλα και να τις κοιτάς με τις ώρες. Το R ΝineT Racer είναι σίγουρα μία από αυτές…”

 

“Σε κάθε φανάρι, σε κάθε ανεφοδιασμό σε βενζινάδικο και σε οποιαδήποτε στάση έκανα, τουλάχιστον ένας θα ερχόταν και θα μου έλεγε ακριβώς την ίδια φράση: “Ωραία Μπεμβέ!”.

“οι Γερμανοί πέτυχαν να ισορροπήσουν τέλεια ανάμεσα στο κλασσικό café racer στιλ, το neo-retro και το garage custom.”

 

“…μετά την οδήγησή του για επτά μέρες, αμφιβάλλω έντονα αν όντως το R NineT Racer έχει ανταγωνιστή. Όχι με την έννοια για το αν είναι καλύτερο ή χειρότερο από κάποια άλλη neo-retro μοτοσυκλέτα, αλλά ως προς την προσωπικότητά της συνολικά.”

 

 

“Ο κινητήρας έχει μπόλικο γκάζι και το Racer ήταν το δυνατότερο αερόψυκτο boxer που έχουμε δυναμομετρήσει…”

 

Τι είχαμε γράψει στο τεύχος 576 για την R9T Urban G/S:

 

“Κανένα R9Tδεν είναι ίδιο με το άλλο, και δεν αναφέρομαι στην εμφάνιση, ή στους εμπρός τροχούς 19” των Scrambler και Urban G/S και τα 140mm διαδρομής της πίσω ανάρτησής τους. Ψάχνοντας τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά της οικογένειας R9T, ανακάλυψα με έκπληξη πως είναι ΟΛΑ διαφορετικά!”

 

“Το UrbanG/Sστρίβει έως εντυπωσιακά, με σιγουριά στις μεγάλες κλίσεις και με το πλεονέκτημα του στροφάλου των boxerπου είναι προσανατολισμένος στον διαμήκη άξονα της μοτοσυκλέτας και κάνει τις εναλλαγές κλίσης σε διαδοχικές στροφές παιχνίδι.”

“Καλύτερη από του Scrambler, αν και μοιάζει ίδια, είναι και η σέλα, που μπορεί να μην αποτελεί υπόδειγμα πολύωρης άνεσης, αλλά έχει σωστά σφιχτό αφρώδες και δεν θα σου κάνει την ζωή δύσκολη. Ίσως η εξήγηση βρίσκεται στο ύψος της σέλας, που στο Scrambler ανακοινώνεται στα 820mm, ενώ του UrbanG/Sείναι στα 850, ενώ η διάμετρος των τροχών και οι διαδρομές των αναρτήσεων είναι ίδιες.”

 

“Όπως είναι προφανές, το UrbanG/S ξεφεύγει από τα μάλλον στενά πλαίσια μιας ρετρό εμφάνισης, και κρίνεται ως μια μοτοσυκλέτα που στέκει μια χαρά σε σύγκριση με τις “μοντέρνες”.

 

“Σε εμφάνιση είναι από ρετρό ως νοσταλγικό, στο δρόμο όμως πάει, στρίβει και φρενάρει απολύτως σύγχρονα, ό,τι χρειάζεται για τις πραγματικές συνθήκες των δρόμων.”

Η Ελβετία αίρει την απαγόρευση αγώνων ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες μετά από 71 χρόνια! [VIDEO]

Απαγόρευση που είχε θεσπιστεί μετά από το φρικιαστικό ατύχημα με 84 νεκρούς στο Le Mans 1955
Αρχίζουν ξανά οι αγώνες πίστας στην Ελβετία
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/1/2026

Μετά από 71 χρόνια, η Ελβετία δίνει ξανά το πράσινο φως στους αγώνες ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες. Η ομοσπονδιακή απαγόρευση, που είχε επιβληθεί το 1955 μετά την επική τραγωδία του εικοσιτετράωρου αγώνα αυτοκινήτων Le Mans του 1955 στη γαλλική πίστα Circuit de la Sarthe, καταργείται από την 1η Ιουνίου. Από εδώ και πέρα, η αρμοδιότητα για την έγκριση διοργανώσεων και εγκαταστάσεων περνά στα καντόνια.

Από την 1η Ιουνίου οι αγώνες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας θα μπορούν ξανά να διοργανωθούν σε ελβετικό έδαφος. Η απαγόρευση είχε θεσπιστεί το 1955, μετά το φρικτό δυστύχημα στις 24 Ώρες του Λε Μαν, όταν η Mercedes 300 SLR του Pierre Levegh εκτοξεύθηκε στις εξέδρες, σκοτώνοντας 84 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 120.

Το τρομερό ατύχημα συνέβει το απόγευμα της 11ης Ιουνίου 1955, στο τέλος του 35ου γύρου, τη στιγμή που αναμενόταν τα πρώτα pit-stop. Έχοντας λάβει εντολή από την ομάδα της Jaguar να μπει στα πιτ, ο Mike Hawthorn φρέναρε απότομα μπροστά από την Austin-Healey του Lance Macklin. Ο Macklin φρέναρε επίσης δυνατά, βγήκε προς το δεξί άκρο της πίστας σηκώνοντας σκόνη και στη συνέχεια το αυτοκίνητό του εκτινάχθηκε ξανά προς το κέντρο, ακριβώς στην πορεία της Mercedes-Benz του Pierre Levegh, που βρισκόταν στην 6η θέση, έναν γύρο πίσω. Κινούμενος με περίπου 240 χλμ, ο δεξιός εμπρός τροχός της Mercedes ανέβηκε πάνω στην αριστερή πίσω γωνία της Austin-Healey, εκτοξεύοντας το αυτοκίνητο του Levegh στον αέρα.

Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα ύψους περίπου 1,20 μ., το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα στους θεατές και την πίστα, και διαλύθηκε. Κινητήρας, ψυγείο, αναρτήσεις εκτοξεύονται μέσα στο πλήθος διανύοντας σχεδόν 100 μέτρα. Όσοι είχαν ανέβει σε σκάλες ή πρόχειρες εξέδρες για καλύτερη θέα βρέθηκαν ακριβώς στην πορεία των φονικών συντριμμιών. Το υπόλοιπο αυτοκίνητο, πάνω στο ανάχωμα, τυλίχθηκε στις φλόγες, με τη φωτιά να ενισχύεται από το μαγνήσιο του αμαξώματος -δεν μπορούσαν να το σβήσουν για μέρες. Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία.

Το απίστευτο τώρα είναι πως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν... να συνεχιστεί ο αγώνας, θεωρώντας ότι μια μαζική αποχώρηση του τεράστιου πλήθους θα μπλόκαρε τους δρόμους και θα εμπόδιζε την πρόσβαση των ιατρικών και σωστικών συνεργείων! 

Δεκατρία λεπτά αργότερα, η MG του Dick Jacobs έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της Maison Blanche, ανατράπηκε και κατέληξε ανάποδα, τυλιγμένη στις φλόγες. Ο Jacobs επέζησε, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. 

Αν και το πολύνεκρο δυστύχημα συνέβη στη Γαλλία, το σοκ ήταν τεράστιο σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελβετία πολιτικοί, εκκλησιαστικοί φορείς αλλά και η κοινή γνώμη ζήτησαν πλήρη διακοπή των αγώνων ταχύτητας στη χώρα. Μετά από τριετή συζήτηση, η κυβέρνηση επέβαλε ολική απαγόρευση το 1958. Εξαιρέθηκαν μόνο αγώνες όπως motocross, αναβάσεις και slalom, που θεωρούνταν λιγότερο επικίνδυνοι.

Η απόφαση για την κατάργηση της απαγόρευσης για μηχανοκίνητους αγώνες σε ασφάλτινες πίστες ελήφθη από το ελβετικό κοινοβούλιο το 2022, με ισχύ όμως από την 1η Ιουνίου 2026.

Με το τέλος της ομοσπονδιακής απαγόρευσης, η ευθύνη περνά πλέον στα καντόνια, τα οποία θα αποφασίζουν για την έγκριση διοργανώσεων αλλά και για την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων -ενδεχομένως και την αξιοποίηση του Circuit de Lignières.

Στην ιστορία του ελβετικού μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεχωρίζει η πίστα του Bremgarten, στενή γρήγορη και γεμάτη δέντρα, ενεργή από τη δεκαετία του ’30 έως τα ’50, στο Bethlehem, στα βόρεια της Βέρνης. Εκεί διεξήχθη το πρώτο Ελβετικό Grand Prix το 1934. Στο Bremgarten, την 1η Ιουλίου 1948, κατά τις δοκιμές για το Grand Prix εκείνης της χρονιάς -που αφορούσε τόσο μοτοσυκλέτες όσο και μονοθέσια- έχασαν τη ζωή τους στη στροφή Eymatt ο θρυλικός Omobono Tenni και ο μεγάλος Achille Varzi.

Ετικέτες