Μετατροπή του αέρα σε καύσιμο!

Ένα βήμα πιο κοντά στην ριζοσπαστική λύση
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

20/5/2020

Η μετατροπή του αέρα που μας περιβάλλει σε ένα αποτελεσματικό καύσιμο, είναι ένα ζήτημα που απασχολεί την επιστημονική κοινότητα εδώ και πολλές δεκαετίες. Η πρώτη εφαρμογή της τεχνολογίας έγινε την δεκαετία του '50, αλλά το απαγορευτικά υψηλό κόστος της διαδικασίας που απαιτούνταν, μοιραία έκανε τα σχέδια για ευρεία διάδοση της τεχνολογίας, ένα άπιαστο όνειρο.

Τουλάχιστον έτσι ήταν μέχρι την στιγμή που η ομάδα της Carbon Engineering εξέλιξε ένα σύστημα, το οποίο ονομάζεται "Direct Air Capture" και το όραμα για μετατροπή του ατμοσφαιρικού αέρα καύσιμο, ήρθε αν βήμα πιο κοντά.

Ας δούμε όμως πώς δουλεύει το συγκεκριμένο σύστημα. Η διαδικασία αναφέρεται ως "air to fuel" (αέρας σε καύσιμο δηλαδή, με συντομογραφία το "Α2F") και αποτελείται από τρία βασικά στάδια. Αρχικά, το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) από τον αέρα που υπάρχει στο περιβάλλον, συλλέγεται από έναν συνδυασμό ανεμιστήρων και κυψελοειδών κατασκευών που εγκλωβίζουν τα μόρια –κάτι σαν την κατασκευή περίπου των καταλυτών. Στη συνέχεια, χρησιμοποιείται η ηλεκτρόλυση για τον διαχωρισμό υδρογόνου και οξυγόνου από το νερό, και στο τελικό στάδιο το διοξείδιο του άνθρακα αναμιγνύεται με το υδρογόνο με το μείγμα να συνθέτει μια μορφή καυσίμου.

Σύμφωνα με τον CEO της Carbon Engineering, Steve Oldham, το καύσιμο που παράγεται μέσω αυτής της μεθόδου είναι ανώτερης ποιότητας από τα αντίστοιχα που προκύπτουν από την κατεργασία του πετρελαίου. Μάλιστα, επεκτείνει το σκεπτικό του λέγοντας ότι όχι μόνο έχουν πιο "καθαρή" καύση (άρα μολύνουν λιγότερο, από τι στιγμή που δεν περιέχουν και ίχνη θείου), αλλά κάνουν τους κινητήρες πιο αποδοτικούς με περισσότερη δύναμη σε σχέση με τα συμβατικά καύσιμα.

Ένας αποτρεπτικός παράγοντας του συστήματος όμως, είναι το ποσοστό της ενέργειας που απαιτείται για την δημιουργία τέτοιων καυσίμων, καθώς η παραγωγή του υδρογόνου μέσω της ηλεκτρόλυσης των μορίων του νερού είναι πολύπλοκη και χρησιμοποιεί πολλή ηλεκτρική ενέργεια. Πάντως ένα από τα οφέλη του είναι ότι θα μπορεί κάποιος να καίει συμβατικά καύσιμα και απλώς στη συνέχεια να… ανακυκλώνει τα καυσαέρια, αν και κάτι τέτοιο μάλλον ξεφεύγει από την θεωρία της λιγότερης ρύπανσης και της απεξάρτησης από το πετρέλαιο…

Δημοπρατείται Piaggio Vespa 150 Super με Sidecar του 1966!

Η τιμή της αναμένεται να φτάσει τα 17.000 ευρώ
150
Από τον

Παύλο Καρατζά

18/12/2025

Το τρίκυκλο σκούτερ της Piaggio με την πολύ ιδιαίτερη εμφάνιση φέρει δίχρονο αερόψυκτο κινητήρα και τετρατάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων, ενώ έχει επίσης διπλή σέλα και δύο ρεζέρβες.

Η Piaggio ανέπτυξε το σκούτερ Vespa για να προσφέρει φθηνή και ανθεκτική μεταφορά στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Για το έργο αυτό, η εταιρεία, η οποία είχε κατασκευάσει στρατιωτικά αεροσκάφη κατά τη διάρκεια του πολέμου, χρησιμοποίησε μονοκόκ κατασκευή και ενσωμάτωσε αεροδυναμικά στοιχεία σχεδιασμού που σε συνδυασμό με το ιταλικό στυλ, μετέτρεψαν το δίτροχο σε κάτι αρκετά κομψό.

150

Το όνομά της βγήκε από τον ήχο που έκανε ο κινητήρας της και έμοιαζε με εκείνον της σφήκας, αφού vespa σημαίνει σφήκα στα ιταλικά. Το μοντέλο 150 Super παρουσιάστηκε το 1960. Αυτά τα μοντέλα τροφοδοτούνταν από έναν μονοκύλινδρο δίχρονο αερόψυκτο κινητήρα 145,5 κυβικών εκατοστών, σε συνδυασμό με ένα τετρατάχυτο κιβώτιο ταχυτήτων, με την ισχύ του κινητήρα να είναι πάνω από 7 ίππους.

Η δίχρωμη βαφή του μοντέλου που δημοπρατείται σε κόκκινο και λευκό χρώμα της Vespa δίνει στο σκούτερ μια εμφάνιση που ταιριάζει στην εποχή, ενώ το Sidecar σε συνδυασμό με την διπλή σέλα, μπορεί να μετακινήσεις τρία άτομα στο σύνολο!

150

Το σκούτερ έχει αναβαθμιστεί με μεγαλύτερους τροχούς 10 ιντσών και έχει επίσης εξοπλιστεί με ντουλαπάκι, δύο ρεζέρβες και κάγκελα προστασίας, με τον κινητήρα του να έχει υπερκυβιστεί σε 177 κυβικά (από 145,5).

Η Piaggio Vespa 150 Super με Sidecar λοιπόν θα δημοπρατηθεί το 2026 στην Αριζόνα της Αμερικής και η τιμή της αναμένεται να φτάσει τα 17.000 ευρώ, (περισσότερα εδώ).