MOTO-MOTUL στο Sachsenring!

Από τον

Βασίλη Καραχάλιο

29/8/2014

Ξεκινώντας με τον καλύτερο τρόπο την νέα της εποχή στην Ελλάδα, η ΜΟΤUL παρέα με το ΜΟΤΟ διοργάνωσε μια αποστολή στο MotoGP του Sachsenring. Μαζί με τον Στέλιο και τον Βασίλη, τους τυχερούς αναγνώστες του ΜΟΤΟ, ζήσαμε από κοντά την μοναδική ατμόσφαιρα του Sachsenring, φιλοξενούμενοι της MOTUL

ρεπορτάζ: Βασίλης Καραχάλιος

φωτό: Ηλίας Ντέβελι (motorsite.gr)

Πλαισιωμένοι από τους οικοδεσπότες μας της MOTUL, Χρήστο Μιλτσακάκη (αριστερά) και Θοδωρή Τσέλιο (δεξιά), οι τυχεροί αναγνώστες του ΜΟΤΟ Βασίλης Κώνστας και Στέλιος Καραμάνος, με κάποιον που φοράει μπλουζάκι MAMOUNI KILLER στη μέση... motul.gr

Χαμός στο hospitality της MOTUL, με εκατοντάδες καλεσμένους από όλη την Ευρώπη facebook.com/motul.greece

Χαμός και στην κερκίδα της MOTUL motul.gr

To πιο φοβερό team στο ΜotoGP του Sachsenring ήταν το ελληνικό, το δικό μας!

Ήρεμη δύναμη ο Στέλιος, αλλά όταν περνάει από μπροστά του ο Rossi κάτι παθαίνει

Ο Στέλιος είναι ψηλό και γεροδεμένο παιδί... εδώ με κάτι φίλες του από το δημοτικό

ΜΟΝΟ πίσω από τα φορτηγά της ομάδας του Rossi υπήρχε πάντα κόσμος που περίμενε να τον δει, σε κανένα άλλο...

Ακούσαμε και τον στενό V6 του Horex να δουλεύει. Ωραίος ήχος, παχουλό μηχανάκι

"Γκύρος μπάι Σπύρος", τέσσερα ευρώ. Πίτα μόνο με τζατζίκι, 1,5!

Μεσημέρι λίγο πριν τον αγώνα MotoGP. Νεαροί Γερμανοί αναίσθητοι από μπύρες (!) κείτονται στην άσφαλτο

Ο steliosVR αφηγείται

Όλα ξεκίνησαν από ένα μήνυμα στο facebook. Ανοίγω και ο Λάζαρος Μαυράκης μου ανακοινώνει (αφού μου λέει να κάτσω), ότι είμαι ο νικητής! Πάει να μου φύγει το κινητό από τα χέρια... Λέω χωρίς σκέψη "ναι!", αφού ήταν πάντα ένα όνειρο. Η ημέρα έφτασε και ξεκινάω για Ελ Βενιζέλος, συνάντηση 5 το πρωί. Γνωρίζω τα παιδιά από την MOTUL, και όλοι μου λένε "εσύ είσαι ο πρώτος κωλόφαρδος", γέλια! Μετά γνωρίζω τα παιδιά από το MOTO, τον Βασίλη και τον Ηλία, μαζί με τον δεύτερο κωλόφαρδο, τον Βασίλη. Αφού τα λέμε, όλη η ομάδα είναι έτοιμη για να πετάξει για Γερμανία. Μετά από ώρες φτάνουμε Φρανκφούρτη, αφού έχουμε αναλύσει ιστορίες από το MOTO που έχω διαβάσει, και μετά πετάμε για Δρέσδη. Εκεί μας περιμένει πουλμανάκι και φεύγουμε για το ξενοδοχείο στο Βurgstadt. Το απόγευμα στο ξενοδοχείο είχε η ΜΟΤUL barbecue αφού φάγαμε, ήπιαμε μπύρες και γνωριστήκαμε ακόμα καλύτερα, ήμασταν έτοιμοι για την επόμενη μεγάλη μέρα στην πίστα.

Το συναίσθημα μοναδικό, μηχανάκια σχεδόν από όλη την Ευρώπη, κόσμος πολύς, μικροί μεγάλοι με μπλουζάκια και καπέλα από όλους τους οδηγούς και όλες τις εταιρίες, ξεκινάμε και πάμε στο τεράστιο και οργανωμένο hospitality της ΜΟΤUL. Αφού μας μάζεψε ο κύριος Χρήστος και μας χώρισε σε δυο γκρουπ ήμασταν έτοιμοι με τα VIP καρτελάκια μας να μπούμε στα ενδότερα του ΜotoGP. Σε λίγα λεπτά ήμασταν στα paddocks, η τρέλα η ίδια! Ό,τι έβλεπες από την τηλεόραση τα είχες όλα μπροστά στα μάτια σου, η εργοστασιακή ομάδα του Rossi, κορίτσια με ομπρέλες, μηχανάκια της Moto 2, Μoto 3 να βγαίνουν, να μπαίνουν, ένας χαμός... Μοναδικοί ήχοι, λάστιχα να πηγαίνουν και να έρχονται, μηχανάκια πάνω σε φορτηγάκια κουμπωμένα από τα δοκιμαστικά, αναβάτες πάνω σε σκούτερ, μοναδικές εικόνες! Και μέσα σε όλα αυτά να μας κυνηγάει ο κύριος Χρήστος γιατί συνέχεια εμείς κυνηγούσαμε τα κορίτσια για φωτό, σε λίγο έπρεπε να βγούμε για να μπουν οι άλλοι, ξεχυθήκαμε μετά στα περίπτερα που είχε ότι μπορείς να φανταστείς. Αφού πήγαμε πάνω-κάτω πόσες και πόσες φορές, είπαμε να δούμε και λίγο δοκιμαστικά, τα μικρά είχαν πλάκα, οι ήχοι που βγάζαν ήταν λες και περνούσαν μικρά μαχητικά, μέχρι που βγήκαν οι μεγάλοι... Όταν πέρασε από μπροστά μου ο Rossi άρχισα να φωνάζω και ‘γω δεν ξέρω τι (*), τόσα χρόνια τον παρακολουθώ και ξαφνικά περνάει από μπροστά μου, μοναδικό συναίσθημα! Στο ξενοδοχείο είχε στηθεί πάλι barbecue, αυτή τη φορά με γερμανικό τεράστιο γουρουνόπουλο να γυρνάει στην σούβλα. Αφού φάγαμε και ήπιαμε μπύρες άρχισε να βγαίνει η κούραση της ημέρας και πήγαμε σιγά σιγα όλοι για ύπνο γιατί πάλι είχε πρωινό ξύπνημα. Η μεγάλη μέρα είχε έρθει, και πρωί-πρωί φύγαμε για την πίστα μια και θα είχε περισσότερο κόσμο απο την προηγούμενη. Με λίγο ταλαιπωρία λόγω κόσμου φτάσαμε, πλέον ξέραμε τα μέρη και αφού κάποιοι πήγαν για ψώνια στα περίπτερα μαζευτήκαμε στο hospitality της MOTUL για αναμνηστικές φωτό όλοι μαζί. Χωριστήκαμε πάλι σε δυο γκρούπ για να μπούμε στα paddocks μήπως εγώ τουλάχιστον πετύχω τον Rossi! Αφού πήγαμε και είδαμε παλι τον μαγικό κόσμο των MotoGP μας περίμενε μια έκπληξη: O κύριος Xρήστος μας είπε ότι θα βλέπαμε την εργοστασιακή ομάδα Υamaha Τech 3, χωρίς σκέψη πήγαμε και αφού περιμέναμε λίγο μπήκαμε στα ενδότερα της ομάδας και τα είδαμε όλα, λάστιχα μηχανάκια, ανταλλακτικά ήταν όλα εκεί στην εντέλεια, και φάση χειρουργείου. Μας εξήγησαν τεχνικά χαρακτηριστικά για τα μηχανάκια και μας άφησαν να αγγίξουμε κάποια κομμάτια. Αφού δεν είδα τον Rossi, αποχαιρετίσαμε την ομάδα και όλο των χώρο τον paddocks και πήγαμε στην εξέδρα να δούμε τον αγώνα Moto 2 και φυσικά την μεγάλη κατηγορία. Τα συναισθήματα ήταν μοναδικά, εικόνες που θα μείνουν χαραγμένες για πάντα στο μυαλό και ιστορίες που θα λέω μέχρι να πάω πάλι.

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο MOTO και στην MOTUL (www.motul.gr) που μας έδωσαν την ευκαιρία να τα ζήσουμε όλα αυτά από κοντά! Όλη η ομάδα της MOTUL (δείτε μας εδώ) και τα παιδιά του περιοδικού ήταν φοβεροί και μορφές μοναδικές ...

Στέλιος Καραμάνος

(*) Eγώ άκουσα τι φώναζε κάθε φορά που πέρναγε ο Rossi, και τον δίνω στεγνά: "Έλα μωρή αρρώστια, δώσε!!!" Β.Κ.

www.motul.gr & facebook/motul.gr

Ετικέτες

MOTUL

Sachsenring

διαγωνισμός

https://bit.ly/MOTO_679

Επικαιρότητα

Πατέντα Kawasaki για τροφοδοσία με υγροποιημένο υδρογόνο - Ο πεντακύλινδρος κινητήρας του H2 HySE

Οι Ιάπωνες επιμένουν πως το υδρογόνο είναι προτιμότερη λύση από τις μπαταρίες

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

27/4/2026

Σε ένα από τα ισχυρότερα αναχώματα στην προτεινόμενη λαίλαπα της βεβιασμένης Ηλεκτροκίνησης εξελίσσεται η χρήση υδρογόνου ως καύσιμο στους κινητήρες εσωτερικής καύσης και οι Ιάπωνες πρωτοπορούν στο θέμα αυτό, έχοντας στήσει εδώ και μερικά χρόνια την κοινοπραξία HySE με συμμετοχή των περισσότερων κατασκευαστών μοτοσυκλετών και αυτοκινήτων της χώρας.

Η Kawasaki είναι μια από τις πιο δραστήριες εταιρείες στον τομέα αυτόν, όσον αφορά στη Μοτοσυκλέτα τουλάχιστον, έχοντας ήδη παρουσιάσει το λειτουργικό πρωτότυπο H2 HySE που έκανε γύρους επίδειξης στις πίστες των Le Mans και Suzuka στα περιθώρια των αγώνων Endurance σε Γαλλία και Ιαπωνία πέρυσι.

Αυτό το φουτουριστικό πρωτότυπο ωστόσο επιδεικνύει με μια ματιά το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η τεχνολογία υδρογόνου: την αποθήκευσή του. Οι γιγάντιες βαλίτσες του H2 HySE είναι απαραίτητες για να φιλοξενήσουν κάμποσα κάνιστρα υδρογόνου υπό πολύ υψηλή πίεση μα, ακόμη κι έτσι, η αυτονομία της μοτοσυκλέτας αυτής φέρεται να είναι ακόμη μη ανταγωνιστική συγκριτικά με μιας βενζινοκίνητης.

Η χρήση αερίου υδρογόνου έχει τα προβλήματά της, γι’ αυτό στο Akashi εξετάζουν ως λύση το υγροποιημένο υδρογόνο, καθώς έτσι θα μπορεί να χωρέσει περισσότερο στη μοτοσυκλέτα. Αυτό ακριβώς είναι και το αντικείμενο της πιο πρόσφατης ευρεσιτεχνίας που κατοχύρωσε η Kawasaki στην Ιαπωνία.

Στο σχέδιο βλέπουμε έναν κινητήρα που μοιάζει πεντακύλινδρος σε σειρά, ωστόσο στην πραγματικότητα είναι τετρακύλινδρος – ως ήταν εξαρχής ο κινητήρας του H2 HySE με τον υπερσυμπιεστή. Μόνο που ο ακριανός κύλινδρος στη δεξιά πλευρά του κινητήρα δεν λειτουργεί όπως οι υπόλοιποι τέσσερεις και αντί να ωθεί τον στρόφαλο, παίρνει κίνηση απ’ αυτόν για να αντλήσει καύσιμο.

Εξηγούμαι αναλυτικότερα, γιατί τα νούμερα που συνοδεύουν την πατέντα της Kawasaki έχουν ιδιαίτερο τεχνικό ενδιαφέρον.

Στα χαρτιά, το υδρογόνο έχει μεγαλύτερη ενεργειακή πυκνότητα από τη βενζίνη ανά μονάδα μάζας. Αυτό σημαίνει πως ένα κιλό υδρογόνου έχει περίπου τριπλάσια αποθηκευμένη ενέργεια από ένα κιλό βενζίνης. Αν όμως μιλήσουμε για ενέργεια ανά μονάδα όγκου, τότε η κατάσταση αντιστρέφεται ραγδαία, καθώς στον ίδιο όγκο η (υγρή) βενζίνη έχει ασύγκριτα περισσότερη ενέργεια από το (αέριο) υδρογόνο. Ενδεικτικά, αναφέρει πως ακόμη κι αν συμπιέσουμε το υδρογόνο στα 700 bar (πάνω από 10.000 psi), στο ίδιο όγκο η βενζίνη έχει εξαπλάσια ενέργεια αποθηκευμένη.

Και το πρόβλημα στη μοτοσυκλέτα είναι πως ο δεσμευτικός παράγοντας δεν είναι τόσο το βάρος, όσο ο διαθέσιμος χώρος για αποθήκευση του υδρογόνου, δηλαδή ο όγκος.

Η ιδέα της Kawasaki είναι προφανέστατη: το υγροποιημένο υδρογόνο απαιτεί πολύ μικρότερο όγκο για την αποθήκευσή του, άρα θα μπορούμε να φορτώσουμε μεγαλύτερη ποσότητα στη μοτοσυκλέτα χωρίς να απαιτεί βαλίτσες σε μέγεθος μικρής καλύβας. Μόνο που δεν είναι τόσο απλό το θέμα.

Το υγροποιημένο υδρογόνο έχει τα δικά του προβλήματα. Πρώτον, πρέπει να διατηρείται σε εξαιρετικά χαμηλή θερμοκρασία για να μην εξαερωθεί, άρα το δοχείο αποθήκευσής του θα πρέπει να είναι άριστα μονωμένο για να διατηρεί το υδρογόνο σε υγρή φάση.

Μετά προκύπτει ένα θέμα με την πίεση που δεν θα έχουμε πλέον στο δοχείο του. Στα 700 και 1000 bar, μόλις ανοίξει δίοδος στο κύκλωμα τροφοδοσίας το αέριο θα εκτοξευτεί με μεγάλη πίεση. Δεν θα συμβεί το ίδιο με το υγρό όμως, οπότε τώρα χρειαζόμαστε τρόμπες για να δημιουργήσουν την απαιτούμενη πίεση στη γραμμή τροφοδοσίας.

Η προτεινόμενη λύση της Kawasaki στο θέμα είναι ένα δίδυμο από αντλίες, μια παραδοσιακή σαν αυτή που έχουν οι περισσότεροι κινητήρες της αγοράς ήδη για τη βενζίνη και μια δεύτερη την οποία στα σχέδια των Ιαπώνων υποδύεται το πέμπτο πιστόνι στον τετρακύλινδρο κινητήρα. Η Kawasaki λέει πως αυτός ο έξτρα κύλινδρος μπορεί να δημιουργήσει πίεση τουλάχιστον 1500 psi για να οδηγήσει το υγρό υδρογόνο στον θάλαμο καύσης.

Τα παραπάνω προφανώς και δεν λύνουν όλα τα ζητήματα της Υδρογονοκίνησης, αλλά αν μη τι άλλο δείχνουν πως οι Ιάπωνες επιμένουν πολύ ζεστά στο θέμα. Η Kawasaki μάλιστα δείχνει πολύ πρόθυμη να αναλάβει ρόλο πρωτοπόρου, καθώς εκτός από τη μοτοσυκλέτα κι ένα UTV που θα φορέσει τον ίδιο κινητήρα, έχει αναλάβει να εξελίξει ένα πλοίο ειδικά σχεδιασμένο για τη μεταφορά υγροποιημένου υδρογόνου, το οποίο υπολογίζεται να έχει ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2026.

Αυτή τη στιγμή πάντως δεν είμαστε ακόμη κοντά στο σημείο που το υδρογόνο μπορεί να αντικαταστήσει το πετρέλαιο και τη βενζίνη στις μεταφορές, ειδικά όταν βάλουμε στην εξίσωση και όλους τους χωροταξικούς περιορισμούς που ισχύουν στα δίκυκλα. Πλησιάζουμε όμως και η δουλειά που κάνει η κοινοπραξία HySE βρίσκεται στην πρώτη γραμμή τεχνολογικής καινοτομίας.

Μετά, θα απομένει το πιο δύσκολο βήμα απ’ όλα: το δίκτυο ανεφοδιασμού, το πρόβλημα που πια ξεφεύγει από τον έλεγχο των εργοστασίων και της επιστήμης για να κυλιστεί στη λάσπη πολιτικών και επιχειρηματικών λογικών.

Ετικέτες

https://bit.ly/MOTO_679