MOTO Test Ride Event 2017 – Τρίτη συνεχή χρονιά!

Το μεγαλύτερο Test Ride της Ευρώπης για τους φίλους του MOTO!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

10/5/2017

Το Σαββατοκύριακο 6 & 7 Μαΐου, πραγματοποιήθηκε το MOTO Test Ride Event 2017, ένας θεσμός που ξεκίνησε το 2015 ως το μεγαλύτερο Test Ride της Ευρώπης και παραμένει ακριβώς έτσι, καταφέρνοντας φέτος να συγκεντρώσουμε 86 μοτοσυκλέτες και σκούτερ!

Το πρώτο Test Ride Event ήταν το μεγάλο στοίχημα, καθώς για πρώτη φορά δοκιμάζαμε μία διαδικασία τελείως διαφορετική από εκείνη που κάποιος είχε στο μυαλό του όταν άκουγε Test Ride, την στιγμή που αναλαμβάναμε ένα τεράστιο ρίσκο κλείνοντας για ένα Σαββατοκύριακο την πίστα, κάνοντας τεράστια έξοδα σε μία πολύ κρίσιμη περίοδο. Τα νούμερα δεν τα περιμέναμε ούτε κι εμείς οι ίδιοι, όταν το ’15 πραγματοποιήθηκαν στην πίστα των Μεγάρων 7.400 δοκιμές, πράγμα που σημαίνει - όπως μαρτυρούσαν και τα κοντέρ των μοτοσυκλετών- ότι δεν σταμάτησαν να γυρνούν στην πίστα! Καταφέρνοντας να διαχειριστούμε τον μεγάλο όγκο των επισκεπτών, εξηγώντας στον κόσμο που ερχόταν ότι συμμετέχει σε κάτι τελείως νέο και ξεχωριστό, που δεν γινόταν για πρώτη φορά.

Με τον κόσμο και τις εταιρίες να ζητούν να ξανά γίνει, το ’16 το Test Ride Event επέστρεψε με την μορφή του ετήσιου θεσμού πλέον, και την υπόσχεση να αποτελεί κάθε χρόνο ένα διήμερο event που θα συγκεντρώνει τα νέα μοντέλα και θα τα διαθέτει στους αναγνώστες του περιοδικού και του motomag.gr!

Φέτος για τρίτη συνεχή χρονιά, το Test Ride Event διοργανώθηκε συγκεντρώνοντας ακόμα περισσότερο κόσμο, με μία αύξηση περίπου 10% στις συμμετοχές και πάρα πολλούς επισκέπτες για μία ακόμη φορά! Φέτος ήταν επίσης η φορά που η διαδικασία του Test Ride Event είχε γίνει γνωστή και δεν δεχτήκαμε παρά μονάχα τρία αρνητικά σχόλια, από ανθρώπους που περίμεναν ότι θα έρθουν και θα επιλέξουν κατευθείαν την μοτοσυκλέτα που θέλουν.. Έχοντας γράψει άρθρα ολόκληρα για την επιλογή μας αυτή, θα συνοψίσουμε μονάχα σε δύο-τρεις προτάσεις την διαδικασία επιλογής: Δεν γίνεται χίλια άτομα να οδηγήσουν επιλέγοντας συγκεκριμένες μοτοσυκλέτες, ακόμα κι αν ανεβοκατεβαίνουν από αυτές όπως άλλαζαν τα άλογα οι ταχυδρόμοι του Pony Express ή καλύτερα όπως αλλάζει ο Marquez μοτοσυκλέτες σε Flag to Flag αγώνες! Και δεν γίνεται να διατηρηθεί ο δωρεάν χαρακτήρας της εκδήλωσης αυτής χωρίς πολλούς συμμετέχοντες, σε ένα μέρος με τόσο ακριβό ενοίκιο όπως η πίστα. Πόσο μάλλον όταν η συγκεκριμένη κοστίζει λες και είναι το Mugello. Αν το επόμενο Test Ride Event δεν γίνει σε πίστα ή σε χώρο που απαιτεί τόσο υψηλό ενοίκιο, τότε θα επιστρέψει στην μορφή που είχε όταν το κάναμε στο Λουτράκι, για παράδειγμα, που ο καθένας οδηγούσε εκείνο που ήθελε, δηλώνοντας συμμετοχή μέσω internet, σε μία εποχή μάλιστα που όλα αυτά είχαν μεγαλύτερο κόστος υλοποίησης συγκριτικά με τώρα. Το κόστος της τοποθεσίας όμως, δικαιολογείται μονάχα από την υψηλή συμμετοχή. Μετρημένα κουκιά, που λέει και ο σοφός λαός. Μετρημένα τα είχαμε κι εμείς, όταν από τον Ιανουάριο κλείναμε την πίστα δίνοντας προκαταβολή, ώστε να έχουμε τόσο την κανονική, όσο και την πίστα των καρτ, για να φτάσουμε τελευταία στιγμή να μας πουν ότι… δεν το είχαν καταλάβει πολύ σωστά και το Σάββατο δεν θα την είχαμε διαθέσιμη! Ξεπερνώντας όμως όλα τα εμπόδια, και στήνοντας με ευλάβεια ένα μικρό χωριό από τέντες που άντεχαν στον δυνατό αέρα, ακριβώς στις 09:00 το πρωί ξεκινούσε το πρώτο γκρουπ!

Από εκείνη την ώρα και μέχρι τις 18:00, με ένα διάλειμμα το Σάββατο στις 14:00 για να ανεφοδιαστούν οι μοτοσυκλέτες και να ελεγχθούν, τα γκρουπ γέμιζαν ασταμάτητα και κάτω από τις τέντες δημιουργούνταν πηγαδάκια που σχολίαζαν τις μοτοσυκλέτες! Βλέπαμε κόσμο, μέχρι εκείνη την στιγμή άγνωστο μεταξύ τους, να συνεννοείται στην πρώτη σειρά για το που θα ανέβει ο καθένας, όμορφα και αλληλέγγυα με έναν τρόπο που σε τίποτα δεν θύμιζε το ελληνικό στοιχείο. Φυσικά υπήρχαν και εκείνοι που θα ήταν ευτυχισμένοι αν εξαφανίζονταν όλοι για να μείνουν μόνοι τους, ή ο φίλος μας που τραβούσε φωτογραφίες όποιον φορούσε αθλητικό παπούτσι για να μας πει ότι κακώς επιμένουμε για τα μποτάκια, μονάχα που φέτος – περισσότερο από άλλες χρονιές- τα παπούτσια άλλαζαν με μεγαλύτερη ευκολία. Όσοι ήταν στην ουρά με αθλητικά, ήταν εκεί για να αλλάξουν μποτάκια με κάποιον… Δεν πιστεύουμε πως αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ομάδα, πέρα των μοτοσυκλετιστών. Ποιος άλλος βγάζει τα παπούτσια του, να τα δώσει σε έναν άγνωστο για να οδηγήσει; Φέτος οι ανταλλαγές πήγαιναν λες και είμασταν σε εμπορικό κέντρο σε εκπτώσεις, έτσι άλλαζαν πόδια τα παπούτσια…

Με 10% συνολική άνοδο συμμετοχών και το Σάββατο να έχει περισσότερο κόσμο από την Κυριακή, κάτι παραδοσιακό πλέον για το Test Ride Event που πάντα το πρωί του Σαββάτου συγκεντρώνει περισσότερο κόσμο, την στιγμή που οι υπεύθυνοι της πίστας δεν μας έδωσαν και την μικρή για τα καρτ, η αναμονή μεγάλωσε στην ουρά, παρόλο που τρέχαμε να γεμίσουμε τα γκρουπ το ένα πίσω από το άλλο.

Το MOTO έχει μία τεράστια ιστορία και ήταν πάντα ανεξάρτητο, ήταν πάντα μία ομάδα, με διαφορετική σύνθεση φυσικά στα 31 αυτά χρόνια, αλλά μία ομάδα κάθε φορά, δυνατή και ανεξάρτητη. Δεν κρύβεται από πίσω κάποιος μεγάλος εκδότης, ή μία μεγάλη εταιρία. Όλη η ομάδα του MOTO, από τον λογιστή μας, μέχρι την γραμματεία και από τις πωλήσεις μέχρι τους δημοσιογράφους, είμαστε πίσω από την διοργάνωση, την υποδοχή και την εξυπηρέτηση των συμμετεχόντων. Τρέχοντας να εξυπηρετήσουμε έναν – έναν, τακτοποιώντας τις μοτοσυκλέτες, δείχνοντας πώς παίρνουν μπροστά, λύνοντας διαφορετικά προβλήματα, μονάχα το Σάββατο καταφέραμε τελικά να πραγματοποιήσουμε σχεδόν όσα Test Ride είχαν γίνει πέρσι μέχρι και κάποιες ώρες της Κυριακής!

Η κούραση μας έσβηνε από την ανταπόκριση του κόσμου, και έτσι στο τέλος δώσαμε και μισή ώρα παράταση με όσους είχαν μείνει εκείνη την ώρα, να ζητωκραυγάζουν με το απροσδόκητο δώρο! Φέτος για πρώτη φορά ζητήσαμε από τις εταιρίες να ετοιμάσουν μία λίστα με όσους υποψήφιους αγοραστές είχαν για τα μοντέλα που διέθεταν στο Test Ride, ώστε μετά την λήξη της εκδήλωσης, να οδηγήσουν ακριβώς εκείνες τις μοτοσυκλέτες που θέλουν, συγκρίνοντας και του ανταγωνισμού. Ήταν κάτι που οι εταιρίες ήξεραν μέρες πριν, ώστε να κανονίσουν με κάποιον πελάτη τους να έρθει την συγκεκριμένη ώρα, από την στιγμή που ήταν υποψήφιος αγοραστής. Βλέποντας ότι οι συμμετέχοντες είχαν τόσο ενθουσιασμό που αν βάζαμε φώτα στην πίστα θα έμεναν εκεί όλο το βράδυ να οδηγούν, καταφέραμε να δώσουμε μία μικρή παράταση αλλά και να εξυπηρετήσουμε τους υποψήφιους αγοραστές!

Την Κυριακή, με τα μαγαζιά να είναι ανοικτά και όλο το Athens Circuit δικό μας, ο κόσμος ερχόταν με καλύτερη ροή και μοιραζόταν στις δύο πίστες που άνοιξαν ταυτόχρονα, ακριβώς στις 09:00, για να μην σταματήσουν μέχρι και τις 14:45! Ήταν ένας μαραθώνιος που τόσο εμείς, όσο και οι πλοηγοί του California Superbike School, τράβηξαν αδιαμαρτύρητα για να ευχαριστηθούν όσες περισσότερες δοκιμές γινόταν, ο κόσμος που είχε έρθει. Το bonus ήταν το μεσημεριανό διάλειμμα, που μαζευτήκαμε όλοι στην γραμματεία για να παρακολουθήσουμε το MotoGP έχοντας τον αγώνα στην οθόνη και ταυτόχρονα την κάμερα από το ελικόπτερο σε projector για μην χαθεί καμία στιγμή, από τον επεισοδιακό αγώνα!

 

Φέτος, στο μικρό χωριό από τέντες, στην πλατεία του ακριβώς στο κέντρο, είχε στήσει το μοναδικό του σόου ο Λευτέρης Πίππος, που έχει πολυδιάστατη σχέση με την μοτοσυκλέτα. Παρόλο που αγωνίζεται στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ταχύτητας, ο Λευτέρης είναι και ο μόνος τόσο καλά εξοπλισμένος αναβάτης για Trial σόου, με ένα ολοκαίνουριο Trial της BETA που τον βοηθά να πραγματοποιήσει όλα τα απίθανα άλματα και τα περάσματα από τα εμπόδια. Το Σάββατο πάλεψε με τον δυνατό αέρα, έχοντας μόλις επιστρέψει από το μνημόσυνο του μηχανικού του, και τον ευχαριστούμε που έκανε αυτή την τόσο μεγάλη προσπάθεια για να είναι μαζί μας.

 

 

Την Κυριακή ο δυνατός αέρας επέστρεψε αργά το απόγευμα, αλλά ήρθε αποφασισμένος να ισοπεδώσει τα πάντα, καθιστώντας αδύνατη την οδήγηση μοτοσυκλέτας στην ευθεία, αναγκάζοντάς μας να ολοκληρώσουμε το Test Ride Event είκοσι λεπτά νωρίτερα, με τους συμμετέχοντες να συμφωνούν απόλυτα αφού η οδήγηση είχε γίνει δύσκολη… Οι τέντες της E-Z UP που είχε την πλειοψηφία στο "χωριό" του Test Ride Event άντεξαν την σκληρή δοκιμασία του δυνατού αέρα, και πρέπει να ευχαριστούμε τον αντιπρόσωπο που ήρθε να υποστηρίξει τις εταιρίες, και να βοηθήσει τόσο πριν, όσο και μετά! Όπως φυσικά πρέπει να βοηθήσουμε και όλες τις εταιρίες που συμμετείχαν, φαίρνοντας τις μοτοσυκλέτες τους στα Μέγαρα και δείχνοντας εμπιστοσύνη τόσο στο MOTO, όσο και σε όλους εσάς, τους συμμετέχοντες! Εξυπηρετώντας 10% περισσότερο κόσμο από πέρσι, για άλλη μία φορά το Test Ride Event ολοκληρώθηκε με πρώτο μέλημα την ασφάλεια, χωρίς να γίνει κανένα ατύχημα. Χαιρόμασταν να βλέπουμε το ασθενοφόρο μας παρκαρισμένο και το άψογο προσωπικό της TMA ξεκούραστο!

 

Τα εύσημα για την απόλυτη ασφάλεια σε τόσο πολύ, ετερόκλητο κόσμο, πηγαίνουν στο California Superbike School. Φυσικά και δεν γίνεται να σταματήσεις κάποιον να κάνει μία σούζα ή να προσπεράσει, παρόλο που οι προσπεράσεις απαγορευόντουσαν αυστηρά. Ήταν όμως θέμα των πλοηγών που δεν άφηναν τίποτα απαρατήρητο, να σταματήσουν, να κατευθύνουν, να ελέγξουν κάθε διαφορετική κατάσταση και να προλάβουν τα χειρότερα. Η επιτυχία του Test Ride Event είναι αποτέλεσμα και του επαγγελματισμού του California Superbike School που αντιμετωπίζει κάθε γκρουπ μοτοσυκλετιστών ξεχωριστά, προσαρμόζοντας ταχύτητες, ελέγχοντας συμπεριφορές και πάνω απ’ όλα ακούραστα, δίχως σταματημό κάτω από τον ήλιο!

Δεν είναι εύκολο να ομογενοποιήσεις τόσους πολλούς διαφορετικούς αναβάτες, και το ότι συμβαίνει κάθε φορά εδώ και τρία χρόνια με απόλυτη ασφάλεια, είναι ένας τεράστιος άθλος που δεν γίνεται εύκολα αντιληπτός!

Η ομάδα του MOTO, οι φίλοι που βοήθησαν, το California Supebike School και οι χορηγοί της εκδήλωσης που καλύπτουν μέρος των υψηλών εξόδων, στήνουν το τεράστιο σε απαιτήσεις Test Ride Event, σε χρόνους παράλληλους με την κανονική ροή της δουλειάς τους, της δουλειάς μας, προσβλέποντας όλοι μας μονάχα σε μία ανταμοιβή, να δούμε τον κόσμο ευτυχισμένο, με χαμόγελα! Είναι δωρεάν και θα είναι για πάντα δωρεάν για τους φίλους της μοτοσυκλέτας, με μόνη ανταμοιβή το ευχαριστώ. Φέτος πληρωθήκαμε όσο καμία άλλη φορά, κι αυτό μας δίνει το κουράγιο να το ξανά κάνουμε,

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή λοιπόν!



Ετικέτες

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.