MRCG - Ρεπορτάζ από την 3η Συνάντηση

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

25/4/2016

Η τρίτη συνάντηση του Facebook group – MRCG (Motorcycle Restoring and Customizing Greece) έγινε το Σάββατο 23 Απριλίου στον Ωρωπό, όπου παραβρέθηκαν πάρα πολλά μέλη και τελικά εξελίχθηκε σε μία από τις καλύτερες μοτοσυκλετιστικές συγκεντρώσεις που έχουν γίνει εδώ και πολύ καιρό. Προσωπικά θα την θεωρήσω καλύτερη και από πανελλήνια συγκέντρωση, την στιγμή που έχω πάει στις τελευταίες δεκαέξι ή δεκαεπτά, αν συγκρίνω απλά και μόνο το κλίμα που επικρατούσε, αφού διαφέρουν σ’ ένα σωρό πράγματα με πρώτο και καλύτερο την διάρκεια διεξαγωγής.

Η ωραιότερη απορία διατυπώθηκε, ως συνήθως, από άνθρωπο που δεν έχει σχέση ούτε με μοτοσυκλέτες, ούτε φυσικά και με το group και είναι το καλύτερο έναυσμα για μία μικρή εισαγωγή: «Καλά και τι θα κάνετε εκεί, γιατί να μαζευτείτε;»

Απορίες βέβαια είχαν και οι κάτοικοι, καθώς με το που φτάνω, γίνεται ο παρακάτω διάλογος από οδηγό αυτοκινήτου που ξαφνικά είδε εκατοντάδες μοτοσυκλέτες να έχουν στενέψει τον παραλιακό δρόμο και κάτι ηχεία και κιθάρες στην παραλία:

«Τι συναυλία έχει, ποιος θα τραγουδήσει;»

«Τα μηχανάκια» του λέω με χαμόγελο, αλλά δεν…

«Ναι τα βλέπω τα μηχανάκια, αλλά ποιος θα έρθει; Ροκάς;»

«Τα μηχανάκια θα τραγουδήσουν, για αυτά γίνεται η εκδήλωση, είναι δύσκολο να το καταλάβεις όμως ό,τι βλέπεις είναι ουσιαστικά μία παρέα, μπες και στο MRCG…» αλλά είχε ήδη φύγει έχοντας μία γκριμάτσα απορίας.. Χωρίς συναυλία τι θέλουν όλοι αυτοί!

Το MRCG είναι μία παρέα που αυξάνεται σε μέγεθος μ’ έναν από τους ταχύτερους ρυθμούς για τα ελληνικά δεδομένα και καθημερινά τα μέλη αυτής της παρέας συναντιούνται και ανταλλάσσουν απόψεις στο Facebook. Παίρνουν ιδέες και βρίσκουν λύσεις για όλα όσα θέλουν να κάνουν στις μοτοσυκλέτες τους και συχνά γίνεται κάτι μαγικό: Χαρίζουν ο ένας στον άλλο όσα χρειάζονται.. ενίοτε και μοτοσυκλέτες ολόκληρες! Με αυτό τον τρόπο έχει φτιαχτεί μία κοινότητα, μία παρέα ανθρώπων με κοινά γούστα και εικόνες, όπου κυριαρχεί το «φτιάξ’το μόνος σου» και «να πεθάνουν τα σκούτερ». Εμπνευστής και ψυχή της παρέας αυτής είναι ο Λάζαρος Αλεξάκης, ο άνθρωπος που υπογράφει την τελευταία σελίδα του MOTO μία δεκαετία τώρα, και θωρεί τις παλιότερες μοτοσυκλέτες, όπως ο γλύπτης ένα κομμάτι μάρμαρο.. Θέλοντας να βρει περισσότερους με την ίδια ιδεολογία, δημιούργησε την ομάδα στο Facebook - και ευτυχώς έθεσε τις κατευθυντήριες γραμμές από πολύ νωρίς, καθώς σύντομα το πράγμα αυτό μεγάλωσε με ρυθμό που κανείς δεν περίμενε.

 

Ως ένα από τα πρώτα μέλη της ομάδας, έχω παρευρεθεί στις συναντήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι στιγμής, ώστε να μπορώ να πω με βεβαιότητα, πως από εδώ και πέρα χάνεται η έννοια του ραντεβού της παρέας και πλέον ισχύουν τα μεγέθη μίας συγκέντρωσης. Επειδή δεν κόβονται εισιτήρια και δεν υπάρχει είσοδος και άλλα τέτοια γραφικά και ωραία, που δεν έχουν χώρο σε μία παρέα αλλά σε κάτι τελείως διαφορετικό, δεν είναι και εύκολο να υπολογίσει κανείς πόσοι ήταν στην πραγματικότητα αυτοί που παρευρέθηκαν. Με βάση ένα ρεαλιστικό νούμερο όμως, μιλάμε για 800 – 1000 μοτοσυκλέτες που από το απόγευμα έρχονταν και έφευγαν, κάνοντας τους κατοίκους του Ωρωπού να απορούν μέχρι αργά το βράδυ, για το ποιος θα τραγουδήσει στα μηχανήματα που έβλεπε στημένα στην παραλία.

Ευγενική χορηγία συγκεκριμένων μελών, όλα όσα στήθηκαν και κουβαλήθηκαν. Ένα τεράστιο πανό είχε τυπωθεί στην Θεσσαλονίκη μπροστά στο οποίο ένας φωτογράφος, επίσης αφιλοκερδώς, φωτογράφιζε όσους ήθελαν να έχουν ένα αναμνηστικό και μάλιστα με άψογο αποτέλεσμα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι όλοι όσοι ήρθαν, το έπραξαν έχοντας λίγο-πολύ την ίδια οπτική κι αυτό βοήθησε ώστε να υπάρχει ένα υπέροχο κλίμα, που σπάνια συναντάς.

 

 

Όπως ακριβώς γίνεται την πρώτη φορά που ένας φίλος σε καλεί για μία μπύρα το βράδυ, για να γνωρίσεις μία νέα παρέα με τύπους που έχουν τα ίδια μ’ εσένα μυαλά, με την ίδια ακριβώς όρεξη ήρθαν και τα μέλη του MRCG στην τρίτη τους συνάντηση. Ήταν η ευκαιρία να δουν από κοντά ανθρώπους με τους οποίος συνομιλούν γραπτώς και να ζωντανέψουν ορισμένες από τις φωτογραφίες που έβλεπαν τόσο καιρό, ακούγοντας και πολλές φορές… μυρίζοντας τα μηχανάκια! Τι περισσότερο να ζητήσει κανείς και πόσο δύσκολο να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν ξέρει, την αξία αυτής της συνάντησης. Είδα να δημιουργούνται πολλά πηγαδάκια και να εξελίσσονται παράλληλες ιστορίες. Μέχρι και διαφορές λύθηκαν επί τόπου: «θυμάσαι εκείνο που είχες πει;» «έχεις δίκιο, άλλη φορά θα βάζω ένα εμοτζι να μην παρεξηγούμαστε»!

Από την κυρία που καπνίστηκε με διχρονίλα, μέχρι την συμφωνία αγοραπωλησίας που παραλίγο να κλείσει επί τόπου, η συγκέντρωση του MRCG είχε τόσα πολλά που στο τέλος ο καθένας, για διαφορετικούς λόγους, πέρασε εκπληκτικά. Και όλοι μαζί για τον ίδιο, γιατί είναι όλοι τους μία τεράστια παρέα.

Υπήρχε επίσης και μία ακόμη πρωτοπορία για την συγκέντρωση αυτή. Μαζεύτηκαν τόσες πολλές μοτοσυκλέτες χωρίς να υπάρχει κανένα –απολύτως- ευτράπελο. Στο επίκεντρο ήταν οι μοτοσυκλέτες, η δουλειά που είχε κάνει ο καθένας στην δική του νιώθοντας περήφανος, και όχι η επίδειξη ικανοτήτων. Παραδειγματισμένοι από το ζωικό βασίλειο, δύο τοπικοί ήρωες ένιωσαν την υποχρέωση να προστατεύσουν την περιοχή τους κάνοντας λίγη φασαρία, καθώς χωρίς να το περιμένουν είδαν μπροστά τους όλο αυτόν τον κόσμο, και κάποιος από την παρέα μπήκε στον κόπο να απαντήσει. Μαζί μ’ ένα μικρό burnout αργά το βράδυ, αυτά ήταν όλα κι όλα όσα συνέβησαν και ουδεμία σχέση έχουν με τα περιστατικά που υπάρχουν, όταν συγκεντρώνονται πολλές μοτοσυκλέτες και μπόλικος εγωισμός, σε ένα στενό χώρο…

Στήθηκε κάτι χωρίς οργάνωση, χωρίς υπευθύνους, κι αυτό είναι από μόνο του υπέροχο και ταυτόχρονα σπάνιο για την Ελλάδα. Κι όπως ακριβώς συμβαίνει με τα όμορφα πράγματα σ’ αυτό τον τόπο, κάποιος βρέθηκε να προσπαθήσει να υποβιβάσει την αξία μίας συνάντησης που γίνεται μόνη της, από τον κόσμο τον ίδιο. Υπάρχουν λέσχες μοτοσυκλέτας που έχουν πολύ καιρό να δουν μία συγκέντρωση με αυτό το μέγεθος και αντιδρούν με άκομψο τρόπο, μόλις βλέπουν ότι κάτι μπορεί να γίνει μόνο του, χωρίς κανείς να βγάλει λεφτά. Πολλές φορές, αυτός ήταν ο βασικός λόγος για να γίνει μία εκδήλωση… Έχω περάσει από τουλάχιστον πέντε λέσχες πανελλαδικά ως ενεργό μέλος, κι άλλες τόσες ως σποραδικός επισκέπτης και είμαι μάρτυρας σε κάθε μία από αυτές για την ύπαρξη τουλάχιστον μίας δικαστικής διαμάχης. Κοινός παρονομαστής; Τα χρήματα που έβγαιναν από εκδηλώσεις και δραστηριότητες. Δεν είναι δύσκολο λοιπόν να κατανοήσει κανείς, την καχυποψία με την οποία αντέδρασαν μέλη άλλης λέσχης, όταν είδαν να οργανώνεται μία συγκέντρωση χωρίς κανείς να βάζει χρήμα στην τσέπη. Θεώρησαν βέβαιο πως ο «διοργανωτής» είχε όφελος, χωρίς όμως να έχουν καμία εικόνα, μονάχα όσα προφανώς θεωρούν δεδομένα, από προσωπική εμπειρία… Πώς αντέδρασε η παρέα του MRCG σε αυτό και στην περίπτωση που κάποιος αναζητούσε έναν υπεύθυνο; Με το χιούμορ που την διακρίνει. Αστειεύτηκαν ότι υπεύθυνος της συγκέντρωσης είναι ο «Βασίλης» και αρκετοί από αυτούς εμφανίστηκαν με μπλούζες που έγραφαν «Εγώ είμαι ο Βασίλης». Άντε μετά να βρεις την άκρη…

 

φωτογραφίες: MRCG

Υ.Γ: Κανείς τελικά δεν ξέρει τι έγινε με "πέρκερ" (κωδική ονομασία της ομάδας για τα burger) πόσο κόστιζαν - κατά μέσο όρο- και που εξαφανίζονταν οι παραγγελίες, αν και η εσωτερική έρευνα στοχοποιεί συγκεκριμένα μέλη...

Ετικέτες

ETSC: Με την όπισθεν η EE στην οδική ασφάλεια - Αλλάζουν νόμους προς όφελος των κατασκευαστών

"Το σπίτι έχει πάρει φωτιά και δεν καλούμε την Πυροσβεστική", λέει το συμβούλιο - Τι θέλει για τις μοτοσυκλέτες και το ΚΤΕΟ
ETSC για την Ασφάλεια 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

24/2/2026

Βήματα εμπρός αλλά και προς τα πίσω κάνει στην οδική ασφάλεια η Ευρωπαϊκή Ένωση για να εξυπηρετήσει συμφέροντα της αυτοκινητοβιομηχανίας, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ασφάλειας Μεταφορών (ETSC).  

Η ανακοίνωση του European Transport Safety Council (ETSC), του ανεξάρτητου φορέα υποστήριξης της ασφάλειας των μεταφορών στην ΕΈ, έρχεται μετά την ενδιάμεση έκθεση (mid-point progress report) της Κομισιόν προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την πρόοδο που έχει γίνει σχετικά με την εφαρμογή του πλαισίου πολιτικής της Ένωσης για την οδική ασφάλεια που έχει σαν στόχο τα μηδενικά ή σχεδόν μηδενικά θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα έως το 2050.

Το ETSC, αναγνωρίζει την πρόοδο που έχει γίνει σε κρίσιμους τομείς όπως είναι η εφαρμογή των αυστηρότερων κανονισμών για τις υποδομές και τα ηλεκτρονικά συστήματα υποβοήθησης των οχημάτων το 2022 και 2024. Χαιρετίζει επίσης τη βελτίωση στον τρόπο που συλλέγονται πλέον δεδομένα που αφορούν την οδική ασφάλεια και τη χάραξη πολιτικής προς τον στόχο "Vision Zero". 

Ωστόσο, το Συμβούλιο ισχυρίζεται ότι τα επιτεύγματα σε επίπεδο νομοθεσίας "ανήκουν σε προηγούμενη πολιτική εποχή" και ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει στασιμότητα στη βελτίωση της οδικής ασφάλειας όπου "ανθρώπινες ζωές ανταλλάζονται με ευκολίες προς την αυτοκινητοβιομηχανία και το εμπόριο", σύμφωνα με τον Antonio Avenoso, εκτελεστικό διευθυντή του ETSC.

Ο Avenoso αναφέρει επίσης ότι σύμφωνα με την έκθεση της Κομισιόν είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη για τη δημιουργία μιας υπηρεσίας στην ΕΕ, η οποία θα ασχολείται αποκλειστικά με την βελτίωση της οδικής ασφάλειας. "Ζητούμε εδώ και χρόνια να γίνει κάτι τέτοιο. Όμως το να παραδέχεσαι ότι το σπίτι έχει πιάσει φωτιά και εσύ να αρνείσαι να καλέσεις την Πυροσβεστική δεν είναι στρατηγική.", πρόσθεσε ο εκτελεστικός διευθυντής του Συμβουλίου στη σχετική ανακοίνωση του ETSC.

Το ETSC αναφέρει και πέντε τομείς κρίσιμης σημασίας για τους οποίους ισχυρίζεται πως τον τελευταίο καιρό οι αλλαγές που έχουν γίνει -ή πρόκειται να γίνουν- στη σχετική νομοθεσία υπονομεύουν την οδική ασφάλεια.

Ο πρώτος αφορά το επίπεδο ενεργητικής ασφάλειας της νέας κατηγορίας μικρών, προσιτών ηλεκτρικών αυτοκινήτων για αστική χρήση (Small Electric Vehicle -M1E), η οποία ενσωματώθηκε στην κύρια κατηγορία (M1) των επιβατικών αυτοκινήτων με μία όμως σημαντική εξαίρεση. Η εξαίρεση αφορά την απαλλαγή αυτών των προσιτών ηλεκτρικών αυτοκινήτων για μία ολόκληρη 10ετία από το να εξοπλίζονται με ίδιας τεχνολογίας συστήματα υποβοήθησης για τον οδηγό τους με αυτά που φέρουν και τα επιβατικά της κύριας κατηγορίας ! 

Από τη μία, και τα μοντέλα αυτής της νέας κατηγορίας θα πρέπει να πληρούν τις ίδιες προδιαγραφές ασφαλείας με τα επιβατικά της Μ1 και αυτό είναι κάτι πραγματικά καλό, έχοντας ως δεδομένη την πρόοδο συστημάτων που έχουν σημειώσει μέχρι σήμερα συστήματα όπως είναι το Αυτοματοποιημένο Σύστημα Πέδησης Έκτακτης Ανάγκης (Automated emergency braking system -AEB), το οποίο σε ταχύτητες πόλης αναγνωρίζει τους ευάλωτους χρήστες του δρόμους (μοτοσυκλετιστές, ποδηλάτες και πεζοί) και στην περίπτωση που κάποιος βρεθεί "ξαφνικά" μπροστά στο όχημα, τότε το σύστημα ενεργοποιεί τα φρένα και έτσι αποτρέπει ή έστω μειώνει σημαντικά τον αντίκτυπο από την επαφή του μοτοσυκλετιστή με το αυτοκίνητο.

Σήμερα, ως -λίγο- πιο προσιτή λύση για κίνηση στο αστικό περιβάλλον έχουμε τα ηλεκτρικά και μη microcars -κάποια ανήκουν στην κατηγορία των μοτοδοπηλάτων, οδηγούνται από 16χρονους και πιάνουν έως 45 χλμ./ώρα. Είναι αστικής φύσεως μοντέλα που πωλούνται αυτή τη στιγμή στις ευρωπαϊκές αγορές -και στην ελληνική- και δεν έχουν στον εξοπλισμό τους πολλά βασικά πλέον συστήματα που είναι υποχρεωτικά στα κανονικά αυτοκίνητα, όπως για παράδειγμα οι αερόσακοι και το ABS. Μάλιστα δύο από αυτά δοκιμάστηκαν από την DEKRA που ανέφερε ότι παρά τα μόλις 45 χλμ./ώρα της τελικής τους, με την οποία έγινε το crash test, οι οδηγοί θα σκοτώνονταν και στις δύο περιπτώσεις αφού δεν υπήρχε αερόσακος! Φυσικά αυτά τα μοντέλα δεν έφεραν ούτε πιο προηγμένα συστήματα όπως είναι το AEB αλλά και το σύστημα προειδοποίησης διερχόμενου οχήματος στους καθρέπτες Blind Spot Monitoring (BSM), καθώς και τα δύο απαιτούν την ύπαρξη ραντάρ για τη λειτουργία τους.

Η ΕΕ θέλει να δημιουργήσει μια κατηγορία, η οποία θα είναι λογικά πάνω από αυτά τα μοντέλα, που θα είναι αμιγώς ηλεκτρική και πιο προσιτή στο ευρύ κοινό από τα κανονικά αυτοκίνητα, ώστε αυτή η κατηγορία να εμπορική απήχηση και να συμβάλλει έτσι στη μείωση των εκπεμπόμενων ρύπων στα αστικά κέντρα. Όμως όπως έχουμε δει μέχρι τώρα ηλεκτρικό και προσιτό δεν πάνε μαζί -ειδικά χωρίς επιδοτήσεις- και με τις τιμές στα αυτοκίνητα, (άσχετα αν είναι με ηλεκτρικό ή κινητήρα εσωτερικής καύσης) να έχουν ανέβει 20-30% από την πανδημία του Covid και μετά. 

Ας γυρίσουμε όμως στο θέμα μας με την ΕΕ να υποκύπτει στην πίεση των κατασκευαστών σύμφωνα με το ETSC και για να μειώσει το κόστος επιτρέπει το "πάγωμα" στις τεχνολογίες των συστημάτων ασφάλειας που θα φέρουν αυτά τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία θα κινούνται στο 99% της ζωής τους στο αστικό περιβάλλον. Θα αγοράζει δηλαδή κάποιος για παράδειγμα αυτοκίνητο αυτής της κατηγορίας το 2032 και αυτό θα έχει πάνω συστήματα του 2026 για να κυκλοφορεί στην πόλη. Εκεί που γίνονται και τα περισσότερα τροχαία ατυχήματα συνολικά και φυσικά η πλειοψηφία των ατυχημάτων με μοτοσυκλετιστές, ποδηλάτες και πεζούς.

Επόμενο σημείο είναι η νομοθεσία που σχετίζεται με τα "longer and heavier vehicles -LHVs", τα λεγόμενα και megatrucks, φορτηγά που μεταφέρουν αγαθά και κινούνται μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών έχοντας μήκος που ξεπερνά τα 25 μέτρα και βάρος στους 60 τόνους. Το συμβούλιο αναφέρει ότι είναι πάρα πολλοί οι δρόμοι, τα τούνελ και οι γέφυρες στην Ευρώπη που δεν σχεδιάστηκαν ποτέ για τόσο βαριά οχήματα. 

To ETSC προειδοποιεί παράλληλα ότι χωρίς αυστηρή νομοθεσία και έλεγχο για την καταλληλόλητα όλων των δρόμων που θα επιτρέπεται να κινούνται αυτά τα φορτηγά, η εξάπλωσή τους θα γίνει χωρίς έλεγχο προς όφελος της πιο αποδοτικής μεταφοράς των αγαθών και εις βάρος των υπόλοιπων χρηστών των δρόμων. Το ETSC τονίζει ότι δεν θα πρέπει να ξεκινήσει καν διάλογος για την εξάπλωσή των LHVs αν δεν γίνει πρώτα αυτή η μελέτη για την καταλληλότητα των δρόμων. Εμείς να συμπληρώσουμε σε αυτό το σημείο και το νομοθετικό πλαίσιο που θα πρέπει να υπάρχει και να ορίζει τις προδιαγραφές και τα συστήματα που αυτών των οχημάτων των 60 τόνων, ώστε να μην μπορεί οποιοδήποτε φορτηγό που μπορεί να διαχειριστεί αυτό το φορτίο να παίζει αυτόν τον ρόλο.

Επόμενο σημείο που θίγει το ETSC είναι η εμπορική συμφωνία που έχουν πρόθεση να συνάψουν ΕΕ-ΗΠΑ με την οποία θα υπάρξει "αλληλοσεβασμός" και αμοιβαία αναγνώριση στα στάνταρ ασφάλειας με τα οποία η καθεμιά κατασκευάζει αυτοκίνητα! Αυτό σημαίνει ότι αν εγκριθεί θα ξεκινήσουν να εισάγονται στην Ευρώπη αυτοκίνητα που έχουν σχεδιαστεί για τις ΗΠΑ, όπως είναι για παράδειγμα τα τεράστια "αγροτικά" και SUVs που έχουν στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, τα οποία παράλληλα στερούνται συστημάτων που έχουν τα ευρωπαϊκά -όπως το AEB που προαναφέραμε!

Τελευταίος τομέας για τον οποίο προειδοποιεί το ETSC είναι οι περιοδικοί έλεγχοι στα δίκυκλα κάτω των 125 κ.εκ. Τα δίκυκλα αντιστοιχούν σε ένα στα πέντε θανατηφόρα τροχαία στην ΕΕ. Με το 70% του στόλου να είναι κάτω από 125 κ.εκ., το συμβούλιο θέλει να γίνουν υποχρεωτικοί οι έλεγχοι σε αυτούς τους κυβισμούς και μάλιστα ετήσιοι. Το συμβούλιο επικαλείται μελέτες που έχουν γίνει οι οποίες δείχνουν συχνές τροποποιήσεις από τους αναβάτες των μικρού κυβισμού μοτοποδηλάτων, σκούτερ και μοτοσυκλετών αλλά και συχνές αστοχίες στα φρένα και τα ελαστικά τους. 

Μέλος του ETSC είναι και η FIM που υποστηρίζει μαζί με τη FEMA το δικαίωμα κάθε κράτους-μέλους να επιλέγει το ίδιο αν οι μοτοσυκλέτες και τα λοιπά δίκυκλα που έχουν ταξινομηθεί στην επικράτειά του θα περνούν ή όχι από περιοδικό τεχνικό έλεγχο -ΚΤΕΟ. Μάλιστα έχουν συγκεντρώσει αποδεικτικά στοιχεία που δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των τροχαίων ατυχημάτων στους δρόμους της ΕΕ οφείλεται στις υποδομές και τη συμπεριφορά του αναβάτη και των υπόλοιπων χρηστών των δρόμων και σχεδόν ποτέ σε μηχανική αστοχία του δίκυκλου. Οπότε να προτείνουμε στο συμβούλιο να ζητήσει και την άποψη του πλέον εξιδεικευμένου μέλους του πριν συμπεριλάβει το ΚΤΕΟ στους κρίσιμους για την οδική ασφάλεια τομείς για τις μοτοσυκλέτες καθώς φαίνεται ότι υπάρχει μια ασυμφωνία απόψεων με κίνδυνο να επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο οικονομικά ο εκάστοτε αναβάτης χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος.