Ρεκόρ ταχύτητας στο νερό: 104Km/h με Honda CRF 450 [VIDEO]

Εύκολη δουλειά για τον Colombo
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

8/7/2019

Με την υποστήριξη της Red Moto, ο καταξιωμένος μηχανικός και τελευταία, αναβάτης του νερού, ο Ιταλός Luca Colombo, έθεσε το ρεκόρ ταχύτητας σε γλυκό νερό για μοτοσυκλέτα με πλωτήρες. Ο Colombo είχε καλέσει το περασμένο Σάββατο τον κόσμο να δει από κοντά την απόπειρά του για νέο ρεκόρ ταχύτητας στα ήρεμα νερά της λίμνης Κόμο. Ο στόχος του ήταν να πάρει το ρεκόρ από τα χέρια του Madisson που πίσω στο 2017 και στα πλαίσια της στροφής του προς παραπλήσιες ενέργειες όπως το Pipe Dream, είχε καταφέρει να φτάσει τα 93,3 Km/h.

Αυτή την φορά ο Colombo κατάφερε να ανέβει σε τριψήφιο αριθμό, φτάνοντας τα 104Km/h και ολοκληρώνοντας την προσπάθειά του, όχι όμως απροβλημάτιστα. Μόλις έφτασε στα 64Km/h το σωσίβιο της μοτοσυκλέτας ενεργοποιήθηκε, και ενώ δεν του έκοψε ταχύτητα, τον ανάγκασε να οδηγεί αγκαλιά με έναν τεράστιο όγκο. Ο ίδιος φορούσε στο χέρι ένα «Kingii Wearable» ένα μικρό σωσίβιο που ευτυχώς δεν ενεργοποιήθηκε γιατί θα του τραβούσε με δύναμη το χέρι πίσω και σίγουρα θα τον δυσκόλευε περισσότερο από το αρκετά μεγαλύτερο της μοτοσυκλέτας, που πήρε ξαφνικά στην αγκαλιά του.

Πριν από δύο χρόνια ο Colombo πραγματοποίησε την διάσχιση της λίμνης με ένα Suzuki RMZ και φέτος έβαλε στόχο να καταρρίψει το άτυπο ρεκόρ, μιας και δεν υπάρχει πραγματικός ανταγωνισμός.

Συνηθίζεται σε κάθε είδηση μοτοσυκλέτας σε νερό, να αναφέρουμε και τον Έλληνα που ασχολείται με το εγχείρημα, τον Παναγιώτη Ντεντάκη από την Κρήτη, αν και πάντα θα υπάρχει εκείνος ο ένας που δεν θα σχολιάσει χωρίς να έχει διαβάσει το κείμενο, σχετικά με το γεγονός πως υπάρχει κάποιος στην Ελλάδα που ασχολείται με την οδήγηση μοτοσυκλέτας σε νερό…

Έπρεπε να ασχοληθεί ο Robbie Madisson για να βρει αυτό το πράγμα μιμητές και να ανέβει επίπεδο. Διαφορετικά οι ρίζες του είναι πολύ παλιότερες και κρατούν στο “pod skiiming” που γινόταν με κανονικές μοτοσυκλέτες χωρίς πλωτήρες. Σε αυτοσχέδιες πίστες και σε διάφορες κόντρες με motocross μοτοσυκλέτες που δίπλα υπήρχε κάποια από τις πολλές λιμνούλες – ταμιευτήρες νερού, που συναντάς παντού στις ΗΠΑ, η μόδα εξελίχθηκε στην ένταξη του πλαναρίσματος στην επιφάνειά τους σε συνηθισμένη πρακτική. Ο Pastrana έχει αμέτρητες φωτογραφίες και video.

Ο Madisson πήγε το ζήτημα αυτό ένα βήμα, ή μάλλον πολλά βήματα πιο κάτω, όταν έφτασε σε σημείο να σερφάρει στην Χαβάη, ενώ ακόμη περιμένουμε τα αποτελέσματα από το πρόσφατο γύρισμα που είχε στην Μύκονο.

Τώρα το ρεκόρ ταχύτητας το έχει πλέον ο Colombo ενώ θα είναι πιο δύσκολο για κάποιον να το καταρρίψει αν δεν έχει ήρεμα γλυκά νερά στην διαθέσή του. Αυτό σημαίνει πως σε μία αντίστοιχη προσπάθεια ο Ντεντάκης θα είχε πολύ δυσκολότερη δουλειά, μιας και είναι δύσκολο να βρεις στην Ελλάδα μία φυσική λίμνη, δίχως ρεύματα από φράγματα κτλ, με αρκετά μήκος για να κάνεις κάτι τέτοιο. Εκτός κι αν διαχωρίσουμε τα ρεκόρ σε γλυκού νερού και ανοικτής θαλάσσης…

Ετικέτες

Ο Wayne Rainey συγκέντρωσε 142.000 δολάρια για την ασφάλεια στις πίστες

Ο θρύλος του MotoGP συνεχίζει να εμπνέει και να συμβάλλει στην ασφάλεια όλων των αναβατών
Rainey's Ride
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

25/9/2025

Η φιλανθρωπική εκδήλωση στη Laguna Seca στηρίζει την τοποθέτηση αεροφραχτών και μαλακών προστατευτικών που συμβάλουν τα μέγιστα, στην προστασία της ζωή, σε περίπτωση ατυχήματος

Ο τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στα 500cc Wayne Rainey δεν χρειάζεται συστάσεις, είναι ένας από τους αναβάτες που έγραψαν ιστορία στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90, μονομαχώντας με ονόματα όπως οι Eddie Lawson και Kevin Schwantz σε μια εποχή που οι αγώνες Grand Prix ήταν αρκετά πιο ωμοί και πολύ πιο επικίνδυνοι.

Rainey's Ride

Η καριέρα του, όμως, τερματίστηκε απότομα το 1993, όταν ένα βίαιο highside στο Misano τον άφησε παράλυτο από το στήθος και κάτω. Για τους περισσότερους, εκεί θα τελείωνε η ιστορία. Όχι όμως για τον Rainey, που συνέχισε να στηρίζει το άθλημα από άλλη θέση, βοηθώντας στη δημιουργία του MotoAmerica, καθοδηγώντας νέους αναβάτες και προωθώντας την ασφάλεια στις πίστες. Αυτή η ανθεκτικότητα είναι που τον καθιστά κάτι παραπάνω από θρύλο, κάνοντας τον πηγή έμπνευσης για όλους, μέσα κι έξω από τον κόσμο της μοτοσυκλέτας.

Αυτή η φιλοσοφία βρίσκεται στην καρδιά του “Rainey’s Ride To The Races”, της φιλανθρωπικής βόλτας που πραγματοποιείται για πέμπτη χρονιά και συνδυάζει μια ομαδική διαδρομή μέσα από τις ακτογραμμές της California με το αγωνιστικό τριήμερο του MotoAmerica στη θρυλική πίστα Laguna Seca. Οι αναβάτες ξεκινούν από το Baja Cantina στο Carmel, με συνοδεία της τροχαίας της California, και τερματίζουν στην πίστα, γιορτάζοντας τους αγώνες και παράλληλα ενισχύοντας έναν σκοπό που αφορά όλους, την ασφάλεια.

Rainey's Ride

Η φετινή διοργάνωση συγκέντρωσε 142.000 δολάρια για το Roadracing World Action Fund, ανεβάζοντας τη συνολική προσφορά του event σε πάνω από 650.000 δολάρια. Τα χρήματα επενδύονται σε αεροφράχτες και μαλακά προστατευτικά για τις μπαριέρες, τα φουσκωτά προστατευτικά που βλέπουμε στις γρήγορες στροφές και στις ζώνες φρεναρίσματος των πιστών. Και δεν προστατεύουν μόνο τους επαγγελματίες, παραμένουν εκεί για όσους συμμετέχουν σε track days, σχολές αγώνων ή ερασιτεχνικούς θεσμούς.

Φέτος, η στιγμή έγινε ακόμα πιο προσωπική για τον ίδιο τον Rainey. Για πρώτη φορά μετά από 34 χρόνια, γύρισε ξανά γύρους στη Laguna Seca, καβαλώντας μια Yamaha XSR900GP με ειδικά διαμορφωμένα χειριστήρια. Μαζί του βρέθηκαν στην πίστα οι Kenny Roberts, Freddie Spencer, Bubba Shobert, Rick Johnson, Doug Chandler και Ben Spies, μετατρέποντας τη βόλτα σε μια μοναδική επανένωση πρωταθλητών και ζωντανή γιορτή της ιστορίας των αγώνων.Rainey's Ride

Ο ίδιος το είπε απλά “Αυτό που ξεκίνησε πριν πέντε χρόνια έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι φανταζόμουν. Η βόλτα έχει αποκτήσει δική της ζωή, κι αυτό οφείλεται σε όλους όσους τη στηρίζουν κάθε χρόνο”.

Οι μοτοσυκλέτες θα έχουν πάντα ρίσκο, κι αυτό είναι κομμάτι της μαγείας τους. Όμως η κοινότητα μπορεί να κάνει βήματα ώστε το άθλημα να είναι πιο ασφαλές χωρίς να χάσει την έντασή του. Ένα απλό προστατευτικό ίσως να μην ακούγεται σπουδαίο, αλλά αν σώσει έστω κι έναν αναβάτη, τότε αξίζει κάθε δολάριο.

Rainey's Ride

To “Rainey’s Ride” μας θυμίζει ότι οι θρύλοι δείχνουν τον δρόμο με το παράδειγμά τους. Και ότι η ασφάλεια δεν είναι υπόθεση μόνο των επαγγελματιών, αλλά όλων μας. Γιατί στο τέλος, αυτό που όλοι θέλουμε είναι το ίδιο, να μπορούμε να ξανακαβαλήσουμε και να συνεχίσουμε να οδηγούμε για όσο περισσότερο γίνεται.

Rainey's Ride