Από την ώρα που ο Robbie Maddison έκανε το ανυπολόγιστο, καβάλησε τα κύματα στη Χαβάη με μοτοσυκλέτα, το επιχείρημα αυτό έχει πάει σε άλλο επίπεδο. Μέχρι τότε περιοριζόταν στην διάσχιση κάποιου ορισμένου όγκου νερού, όχι την ανοικτή θάλασσα και σίγουρα όχι παιχνίδι με τα κύματα. Φυσικά ο Madisson, όπως φαίνεται και στην σειρά των video με τα γυρίσματα της προσπάθειας, δεν βρέθηκε στην ανοικτή θάλασσα, οδηγώντας από την παραλία.
Αυτό το κάνει με ευκολία ο Έλληνας Παναγιώτης Ντεντάκης που αναστατώνει κατά καιρούς την Κρήτη φεύγοντας από την παραλία καβαλώντας με κατεύθυνση… το πέλαγος! Η θάλασσα του Αιγαίου βοηθά αρκετά σε αυτό και για αυτό άλλωστε ο ίδιος ο Madisson έκανε την κίνηση και ήρθε φέτος στην χώρα μας και συγκεκριμένα στην Μύκονο όπου και συνεχίζει την πορεία του με τα video στο νερό…
Αναμένοντας το νέο εγχείρημα, και όπως και στην Ελλάδα, έτσι και στην Ιταλία, υπάρχει εκείνος που με πολύ λιγότερα χρήματα από τον Madisson και λιγότερο θεαματικά φυσικά, προσπαθεί να ξεχωρίσει με την δική του προσπάθεια οδήγησης στο νερό.
Αυτή την φορά, ο Luca Colombo από το Μιλάνο που πριν δύο χρόνια είχε προκαλέσει όταν κατάφερε να διασχίσει την λίμνη Κόμο με μοτοσυκλέτα, θα προσπαθήσει να καταρρίψει το ρεκόρ ταχύτητας στο νερό, που αυτή την στιγμή κατέχει ο Madisson με 93.3Km/h
Δεν είναι καθόλου εύκολο να έχεις αυτή την ταχύτητα στο νερό, πόσο μάλιστα με μία μοτοσυκλέτα! Ο Luca Colombo δεν πηγαίνει βέβαια στο άγνωστο ωσάν τον Κολόμβο… εξαιρετικός μηχανικός για μία σειρά από αναβάτες παγκοσμίου, ο Luca έχει κάνει ορισμένες τροποποιήσεις στους πλευστήρες που υπολογίζει πως θα του δώσουν την ευκαιρία να ξεπεράσει το προηγούμενο ρεκόρ.
Σε κάθε περίπτωση ο Luca δεν πρέπει να κατέβει κάτω από τους 30 κόμβους δηλαδή να μείνει πάνω από τα 55Km/h, για να καταφέρει απλώς να επιπλεύσει. Μέχρι στιγμής έχει με ευκολία κρατήσει τα 75km, τώρα πρέπει να δει πώς θα διαχειριστεί τα παραπάνω. Η πορεία του δεν είναι απεριόριστου μήκους, αλλά θα πρέπει να ολοκληρωθεί εντός 2 χιλιομέτρων.
Το Σάββατο 6 Ιουλίου, ο Luca προσκαλεί οποιονδήποτε θα είναι στην λίμνη Κόμο, στις 11:00 να παρακολουθήσει από κοντά την προσπάθειά του να θέσει παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας στο νερό με μοτοσυκλέτα!
Second Ride: Η γερμανική εταιρεία που δίνει μια δεύτερη, ηλεκτρική ζωή σε παλιές μοτοσυκλέτες
Μια διαφορετική προσέγγιση στην ηλεκτρική τεχνολογία των δικύκλων υπόσχεται να δώσει λύσεις
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
17/3/2026
Με open-source φιλοσοφία, επισκευάσιμες μπαταρίες και έμφαση στην κοινότητα, η Second Ride επιχειρεί να φέρει τα ηλεκτρικά πιο κοντά στους αναβάτες.
Η μετάβαση στα ηλεκτρικά δίκυκλα δεν είναι τόσο απλή όσο θα ήθελαν οι κατασκευαστές. Κόστος, αυτονομία, διάρκεια ζωής μπαταριών και ίσως πιο σημαντικό, η έλλειψη δυνατότητας επισκευής αποτελούν βασικά εμπόδια. H γερμανική εταιρεία Second Ride δείχνει να κατανοεί βαθιά αυτά τα προβλήματα και ευελπιστεί να τα αντιμετωπίσει στη ρίζα τους.
Αντί να δημιουργεί απλώς kit μετατροπής για εξηλεκτρισμό παλαιότερων μοτοσυκλετών, η Second Ride επαναπροσδιορίζει συνολικά το πώς θα μπορούσε να είναι η ιδιοκτησία ενός ηλεκτρικού δικύκλου, ειδικά για όσους αγαπούν τις κλασικές μοτοσυκλέτες και το μαστόρεμα.
O εξηλεκτρισμός των κλασικών… σε άλλο σκεπτικό
Η ιδέα της μετατροπής μιας κλασικής μοτοσυκλέτας σε ηλεκτρική δεν είναι καινούργια. Σίγουρα μεγάλο κομμάτι της γοητείας της “κλασσικής μοτοσυκλέτας” χάνεται, χωρίς την οσμή, τον θόρυβο και τη δόνηση της “καρδιάς” της, αλλά για πολλούς αποτελεί έναν τρόπο να διατηρήσουν ζωντανά αγαπημένα μοντέλα, ειδικά όταν η εύρεση ή πόσο μάλλον η δημιουργία ανταλλακτικών γίνεται δύσκολη ή ακριβή. Παράλληλα, τα ηλεκτρικά σύνολα ισχύος προσφέρουν άμεση ροπή και πιο φιλική λειτουργία.
Ωστόσο, το κόστος μετατροπής παραμένει υψηλό, ενώ υπάρχουν και σοβαρά ερωτήματα γύρω από τη διάρκεια ζωής και τη συντήρηση των μπαταριών. Εδώ ακριβώς έρχεται η προσέγγιση της Second Ride να διαφοροποιηθεί.
Μπαταρίες που… επισκευάζονται
Ένα από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία της φιλοσοφίας της εταιρείας αφορά τον σχεδιασμό των μπαταριών. Σήμερα, τα περισσότερα battery packs αποτελούνται από κυψέλες συγκολλημένες μεταξύ τους, κάτι που δυσκολεύει, έως καθιστά αδύνατη, την επισκευή.
Η Second Ride προτείνει μια διαφορετική αρχιτεκτονική: κυψέλες που τοποθετούνται με σύστημα πίεσης, αντίστοιχο με αυτό που γνωρίζουμε από απλές μπαταρίες καθημερινών συσκευών. Αυτό σημαίνει ότι, θεωρητικά, ο χρήστης θα μπορεί να εντοπίζει τις φθαρμένες κυψέλες και να τις αντικαθιστά εύκολα, χωρίς να αλλάζει ολόκληρο το πακέτο.
Τα οφέλη είναι πολλαπλά. Μειώνεται σημαντικά το κόστος συντήρησης, περιορίζονται τα απόβλητα και αυξάνεται η διάρκεια ζωής του οχήματος. Ταυτόχρονα ενισχύεται η εμπιστοσύνη των χρηστών προς την ηλεκτρική τεχνολογία, που μέχρι σήμερα συχνά θεωρείται εξειδικευμένη και μη επισκευάσιμη.
Open-source και δικαίωμα στην επισκευή
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η απόφαση της Second Ride να υιοθετήσει μια open-source φιλοσοφία. Παρότι η εταιρεία συνεχίζει να πουλά τα kit και τις υπηρεσίες της, δεν επιδιώκει να κλειδώσει τη λογική της.
Αντίθετα, ενθαρρύνει τρίτους να αναπτύσσουν εξαρτήματα, βελτιώσεις και εφαρμογές πάνω στις δικές της πλατφόρμες. Με άλλα λόγια, δεν κρατά την τεχνολογία αποκλειστικά για τον εαυτό της, αλλά επιδιώκει τη διάχυση γνώσης και την εξέλιξη μέσα από την κοινότητα.
Η λογική αυτή συνδέεται άμεσα με το λεγόμενο δικαίωμα στην επισκευή, ένα κίνημα που κερδίζει συνεχώς έδαφος, ειδικά σε μια εποχή όπου πολλά σύγχρονα οχήματα και ιδιαίτερα τα ηλεκτρικά είναι δύσκολα έως αδύνατο να επισκευαστούν εκτός εξουσιοδοτημένων δικτύων.
Η Second Ride δεν σταματά στις μπαταρίες και τα kit. Σχεδιάζει επίσης μια ανοιχτή βάση δεδομένων για οχήματα και μετατροπές. Εκεί, οι χρήστες θα μπορούν να μοιράζονται πληροφορίες, εμπειρίες και τεχνικές λύσεις.
Η πρωτοβουλία αυτή μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο όχι μόνο για την ίδια την εταιρεία, αλλά και για ανεξάρτητους μηχανικούς, κατασκευαστές και ερασιτέχνες που θέλουν να πειραματιστούν με ηλεκτρικές μετατροπές.
Περισσότερο από τεχνολογία
Πέρα από την τεχνική πλευρά, η προσέγγιση της Second Ride αγγίζει και κάτι βαθύτερο τη σχέση του αναβάτη με τη μοτοσυκλέτα του. Σε μια εποχή όπου πολλά οχήματα μετατρέπονται σε “μαύρα κουτιά”, χωρίς δυνατότητα παρέμβασης, η επιστροφή στη λογική του φτιάχνω και καταλαβαίνω έχει ιδιαίτερη σημασία.
Για πολλούς, η μοτοσυκλέτα δεν είναι απλώς ένα μέσο μετακίνησης, αλλά ένα πεδίο έκφρασης, μάθησης και δημιουργίας. Το εάν η εταιρεία κατορθώσει να κερδίσει μια ίσως πιο σκληροπυρηνική ομάδα αναβατών και να την γεφυρώσει με την ηλεκτρική τεχνολογία μένει να φανεί, παρότι μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο. Η δυνατότητα να ασχοληθείς ο ίδιος με τη συντήρηση ή την εξέλιξη του δικύκλου σου πάντως ενισχύει τη σύνδεση.
Η Second Ride φαίνεται να το καταλαβαίνει και να ποντάρει σε αυτό. Και ίσως τελικά, πέρα από την ίδια την ηλεκτροκίνηση, αυτός να είναι ο σημαντικότερος λόγος που αξίζει να την παρακολουθούμε.
