Suzuki Burgman: Το κύκνειο άσμα!

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

10/2/2020

Όπως δείχνουν τα πράγματα, φέτος θα είναι η τελευταία χρονιά ύπαρξης της οικογένειας Burgman, τουλάχιστον με αυτή την γκάμα που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, καθώς οι νέες αυστηρότερες προδιαγραφές Euro5 αναγκάζουν την Suzuki να διερευνήσει νέες επιλογές για την αστική μετακίνηση. Η γκάμα των Burgman, που πλέον δεν ανταποκρίνεται στις εμπορικές προσδοκίες των ανθρώπων του Hamamatsu, προφανώς θα αντικατασταθεί από καινούργια μοντέλα τα οποία θα παρουσιαστούν μέσα στους επόμενους μήνες, και θα προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα.

Ο ανταγωνισμός στην κατηγορία των scooters, τόσο από την Ασία με τα Honda PCX και Yamaha NMAX που κατέχουν μεγάλο μερίδιο αγοράς παγκοσμίως, όσο και από την Ευρώπη μέσω της γκάμας της Piaggio, είναι ιδιαίτερα σκληρός. Τώρα, που στους παράγοντες που κάνουν ακόμη πιο δύσκολο το έργο τους προστέθηκαν οι Euro5 προδιαγραφές, πολλά από τα λιγότερο εμπορικά μοντέλα τίθενται υπό το καθεστώς διακοπή της παραγωγής τους, καθώς το κόστος για την αναβάθμιση των κινητήρων τους δεν κρίνεται συμφέρον.

Αυτή είναι η μοίρα που περιμένει πολλά μέλη της οικογένειας των Burgman, σύμφωνα με τα όσα είπε ο Guillaume Vuillardot της Suzuki Γαλλίας σε συνέντευξή του στο γαλλικό "Moto Station", ο οποίος δήλωσε πως μόνο το Burgman 400 θα συνεχίσει την παραγωγή του έχοντας δεχθεί αναβαθμίσεις, ενώ η υπόλοιπη οικογένεια θα αντικατασταθεί από "άλλου τύπου οχήματα". Πιο συγκεκριμένα είπε πως "το μόνο που μπορώ να πω προς το παρόν είναι ότι η Suzuki θα αναθεωρήσει πλήρως την στρατηγική της σε ότι αφορά την αστική μετακίνηση. Σίγουρα κάποια μοντέλα θα σταματήσουν να παράγονται και κάποια νέα θα παρουσιαστούν. Το Burgman 400 θα συνεχίσει και θα προσαρμοστεί στις Euro5 προδιαγραφές. Η υπόλοιπη οικογένεια θα σταματήσει και θα αντικατασταθεί από άλλου είδους οχήματα."

Αυτή η τελευταία φράση αφήνει πολλά περιθώρια ερμηνείας σχετικά με το τι θεωρεί η Suzuki αστική μετακίνηση (commuting ελληνιστί…) και πώς θα αναθεωρήσει την στρατηγική της στον συγκεκριμένο τομέα. Τις περισσότερες πιθανότητες συγκεντρώνει η εξέλιξη ηλεκτρικών μοτοσυκλετών και scooters, αφού η παγκόσμια τάση δείχνει ξεκάθαρα προς αυτή την κατεύθυνση. Από την άλλη, θα περιμένουμε να δούμε και την αναβαθμισμένη μορφή του Burgman 400 και αν τελικά θα περιοριστεί σε αλλαγές στον κινητήρα, ή θα δούμε κάτι ριζικά ανανεωμένο.

https://bit.ly/MOTO_678

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

20/1/2026

Μία από τις πιο εμβληματικές τετρακύλινδρες μοτοσυκλέτες δρόμου της δεκαετίας του ’70 επιστρέφει στο προσκήνιο, σε κατάσταση που δύσκολα συναντάται.

Η MV Agusta 750S του 1972 που παρουσιάζεται στη δημοπρασία Motorcycles Online του οίκου Bohnams στις 13 με 23 Φεβρουαρίου 2026. Αποτελεί ένα πραγματικό κόσμημα για συλλέκτες. Πρόκειται για μοτοσυκλέτα που ανήκε στον Michel Noël Mavrogordato και παραδόθηκε καινούργια από την αντιπροσωπία του επίσης ιστορικού αγωνιζόμενου, Gus Kuhn, τον άνθρωπο που ταύτισε το όνομα του με την MV Agusta στη Μεγάλη Βρετανία.

Το κοντέρ δείχνει μόλις 477 μίλια, ένδειξη που από μόνη της την κατατάσσει σε σπάνια κατηγορία. Η 750S ήταν η “πολιτική” απόγονος των αγωνιστικών τετρακύλινδρων της MV, με εγκάρσιο τετρακύλινδρο κινητήρα, διπλούς εκκεντροφόρους και πλατίνες, με χαρακτηριστικό ήχο που πέρασε στην ιστορία. Ήταν η μοτοσυκλέτα που έφερε τον αέρα των GP στον δρόμο, σε μια εποχή που η ιταλική εταιρεία κυριαρχούσε στα Grand Prix, συνυφαίνοντας τον θρύλο της με τον, κατά πολλούς σπουδαιότερο αναβάτη αγώνων μοτοσυκλέτας, Giacomo Agostini.

Η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα φέρει αριθμό πλαισίου MV4C752140266 και αριθμό κινητήρα 214-0221*, ενώ συνοδεύεται από όλα τα απαραίτητα έγγραφα βρετανικής ταξινόμησης. Η συνολική του εικόνα παραπέμπει σε μοτοσυκλέτα που διατηρήθηκε περισσότερο ως συλλεκτικό αντικείμενο παρά ως μέσο μετακίνησης, κάτι που εξηγεί και τα ελάχιστα μίλια στο οδόμετρο.

Η εκτίμηση τιμής κυμαίνεται από 30.000 έως 50.000 λίρες (περίπου 35.000 – 58.000 ευρώ), ποσό που αντικατοπτρίζει όχι μόνο τη σπανιότητα της 750S, αλλά και την ιστορικότητα και γενική κατάσταση της μοτοσυκλέτας. Για τους λάτρεις της κλασικής ιταλικής σχολής, πρόκειται για μια “ευκαιρία” που δεν βλέπει κανείς συχνά διαθέσιμη.