Vespa - Όχι δεν κλείνει, όπως λανθασμένα αναφέρει μερίδα του τύπου

Συνήθης πρακτική του ιταλικού εργοστασίου με τους εποχικούς εργάτες μπέρδεψε τους αρθρογράφους
Vespa-Pontedera
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/12/2024

Όλα ξεκίνησαν με ένα ελαφρώς μπερδεμένο άρθρο της ιταλικής εφημερίδας Il Tirreno, που έχει έδρα το Livorno και καλύπτει νέα που αφορούν κυρίως την Τοσκάνη, στην οποία υπάγεται και το εργοστάσιο της Vespa στην Pontedera, και συνεχίστηκε με μερίδα του τύπου να πηγαίνει το θέμα ένα βήμα παραπέρα κάνοντας λόγο για κλείσιμο του εργοστασίου της ιταλικής εταιρείας.

Το άρθρο του Andreas Quirici στην Il Tirreno είχε τίτλο: “Piaggio, πάνω από χίλιοι εργαζόμενοι σε ‘απόλυση’ για τρεις εβδομάδες: η πτώση των πωλήσεων και οι ημερομηνίες επιστροφής”.

Τα εισαγωγικά στη λέξη “απόλυση” έχουν σημασία, καθώς πρόκειται για μια συνήθη πρακτική της Piaggio που προσλαμβάνει εποχικούς εργάτες στο εργοστάσιο της Vespa τους μήνες που η παραγωγή το απαιτεί, ενώ κατόπιν όταν η ζήτηση και η παραγωγή πέφτουν τους απολύει, και η ιστορία επαναλαμβάνεται από την αρχή. Μια ιστορία που έχουμε συνηθίσει και στην Ελλάδα κυρίως στις τουριστικές επιχειρήσεις, σε Δήμους, κ.α.

Τα τοπικά συνδικάτα (που εκπροσωπεί η συνδικαλιστική αντιπροσωπεία Rsu) απαιτούν -όπως συνηθίζεται και εδώ σε πολλές περιπτώσεις- τη μονιμοποίηση των παραπάνω 1.100 υπαλλήλων, με αποτέλεσμα να υπάρχει και ανάλογη στήριξη αυτών των αιτημάτων και από μερίδα του τύπου.

Ο αρθρογράφος του Il Tirreno μπλέκει το ζήτημα των εποχικών εργαζομένων, με την πτώση των πωλήσεων της Piaggio -για την οποία σας γράψαμε ΕΔΩ-, με αποτέλεσμα να σκιαγραφεί ένα ζοφερό μέλλον για τη Vespa, το οποίο όμως πέρα από τα οικονομικά νούμερα δεν έχει άλλη βάση.

Στο άρθρο της 28ης Νοεμβρίου αναφέρεται πως από τη Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου η παραγωγή θα σταματήσει “σε μεγάλο μέρος” του εργοστασίου της Vespa, ενώ τον Ιανουάριο έχει προγραμματιστεί συνάντηση για την ανακοίνωση της επαναλειτουργίας των θέσεων που σταματούν λόγω της μικρής εποχικής ζήτησης.

Οι εποχικοί εργαζόμενοι που απολύονται για να επαναπροσληφθούν αργότερα είναι 698 εργάτες, 306 μηχανικοί και 94 Vtl -αν καταλαβαίνουμε καλά αφορά εργαζόμενους από το εξωτερικό.

Το άρθρο αναφέρεται εκτενώς στα συνδικάτα και στο αριστερό κόμμα Pontedera a sinistra, στο επίδομα απόδοσης της Vespa, και στην κλιμακωτή επανέναρξη της πλήρους λειτουργίας του εργοστασίου, που υπαγορεύεται από τις παραδόσεις στους dealer και τα αποθέματα των αποθηκών, όλα με επίκεντρο τη ζητούμενη μονιμοποίηση των εποχικών εργαζομένων.

Η ανησυχία του αρθρογράφου λοιπόν εστιάζει στις κακές επιδόσεις του Piaggio Group οι οποίες δυσχεραίνουν περαιτέρω τις προσπάθειες για μονιμοποίηση των εποχικών εργαζομένων, και όχι στο κλείσιμο του εργοστασίου όπως ερμήνευσαν κάποιοι αρθρογράφοι.

Ετικέτες

Ξεμένουμε πάλι από πινακίδες κυκλοφορίας! Δυστυχώς επιβεβαιώνεται η πρόβλεψή μας

Εν μέσω Καλοκαιριού, της εποχής με την υψηλότερη ζήτηση στην αγορά Μοτοσυκλέτας, δεν υπάρχουν διαθέσιμες πινακίδες κυκλοφορίας. Ξανά
pinakides
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

15/7/2026

Μόλις τον περασμένο Απρίλιο είχε δοθεί ένα προσωρινό διέξοδο στην ασφυξία της αγοράς λόγω έλλειψης πινακίδων κυκλοφορίας για νέα οχήματα. Αποδείχθηκε λίγο, όπως περιμέναμε. Το πρόβλημα που αφορά τόσο σε μοτοσυκλέτες όσο και σε αυτοκίνητα δεν είναι νέο, έχοντας την πηγή του στην προφανή αδυναμία του υπουργείου Μεταφορών να διεξάγει έναν διαγωνισμό για την προμήθεια των πινακίδων.

Η αντιπαλότητα δύο υποψηφίων για τη συγκεκριμένη ανάθεση και οι προσφυγές που καταθέτουν κάθε φορά στην Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ) έχουν πρακτικά ακυρώσει κάθε προσπάθεια για διαγωνισμό και το αποτέλεσμα είναι οι συνεχείς ελλείψεις στην αγορά.

Ήδη από τον Μάρτιο ο Σύνδεσμος Εισαγωγέων Μοτοσυκλετών Ελλάδος (ΣΕΜΕ) προειδοποιούσε για τις ελλείψεις αυτές και τις τραγικές συνέπειες που θα έχουν στην αγορά, ωστόσο η μόνη απτή απάντηση που ήρθε από την κυβέρνηση ήταν άλλη μια απευθείας ανάθεση μικρού αριθμού πινακίδων που απλώς κουκούλωσε το πρόβλημα προσωρινά.

Τότε το γράφαμε πως η έλλειψη θα ξαναεμφανιζόταν και να που τρεις μήνες μετά η αγορά στερεύει εκ νέου από πινακίδες, με τους εμπόρους να βρίσκονται άθελά τους στην πρώτη γραμμή διαμαρτυριών, καθώς αυτοί έρχονται σε επαφή με τον πελάτη που έχει πληρώσει τη μοτοσυκλέτα του και περιμένει εβδομάδες και μήνες για να μπορέσει να την κυκλοφορήσει. Ευτυχώς ή δυστυχώς όμως, αυτοί δεν έχουν καμιά ευθύνη για το πρόβλημα, παρότι είναι οι αποδέκτες των παραπόνων και φυσικά οι χαμένοι της υπόθεσης αν μια πώληση ακυρωθεί από τον πελάτη πάνω στον εκνευρισμό του.

Τι να περιμένουμε αυτή τη φορά; Όχι και πολλά. Ένα γνωστό ρητό λέει πως ο ορισμός της ανοησίας είναι να επαναλαμβάνεις διαρκώς το ίδιο πείραμα χωρίς καμιά αλλαγή και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα.

Θα μπορούσαμε ίσως να διατηρήσουμε μια νότα αισιοδοξίας πως κάποια στιγμή κάποιος θα καταφέρει να κάνει αυτόν τον στοιχειωμένο διαγωνισμό – είναι και νέος στο πόστο του ο υπουργός Μεταφορών τώρα. Αλλά μετά θυμόμαστε την άλλη απέλπιδα προσπάθεια του υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης που έχει ήδη αποτύχει δύο φορές να κάνει τον διαγωνισμό για τις έξυπνες κάμερες και η αισιοδοξία μας πέφτει πιο γρήγορα κι από προδικαστική προσφυγή στην ΕΑΔΗΣΥ.