Wheels & Waves 2017: Η μεγάλη γιορτή της μοτοσυκλέτας!

Οι custom έχουν την τιμητική τους

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

21/6/2017

Λίγοι στην Ελλάδα γνωρίζουν ότι συμβαίνει στην Γαλλία αυτές τις μέρες κάθε χρόνο μία μοτοσυκλετιστική συγκέντρωση με το όνομα Wheels and Waves, κι αυτοί δεν χρειάζονται καμία επεξήγηση, ή αναφορά στην ταυτότητα του φεστιβάλ. Όποιος έχει ακουστά το Wheels and Waves ξέρει ακριβώς γιατί συγκεντρώνονται κάθε χρόνο τόσες χιλιάδες μοτοσυκλετιστών στο ίδιο μέρος, όπως και γιατί υποστηρίζεται από τις εταιρίες –επίσημα σε κεντρικό επίπεδο- και γιατί μεγαλώνει με τεράστιο ρυθμό κάθε χρόνο!

Για την πλειοψηφία λοιπόν, το Wheels and Waves με το επεξηγηματικό του όνομα, συγκεντρώνει σε ένα θέρετρο των σέρφερ, -που όπως οι ίδιοι θέλουν να λένε είναι αντίστοιχο της Καλιφόρνια, συμπεριλαμβανομένου του ρυθμού ζωής- ένα πλήθος custom μοτοσυκλετών. Custom μοτοσυκλέτες, παραλία, κύματα, σανίδες σερφ και skateboard. Θα προλάβω τους συνειρμούς που αυτή την στιγμή ίσως να συμβαίνουν αυτόματα στο μυαλό, για να εξαιρέσουμε τον όρο hipster και τα ελληνιστί παράγωγά του. Το Wheels and Waves δεν μπορεί να μπει στα στενά πλαίσια τέτοιων όρων γιατί πολύ απλά δεν γίνεται να ομαδοποιήσεις μερικές χιλιάδες επισκεπτών, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων κρατούσε πάντα την ίδια στάση απέναντι στην μοτοσυκλέτα, ντυνόταν πάντα το ίδιο και συμπεριφερόταν το ίδιο, χρόνια πριν την εμφάνιση τέτοιων ορισμών και συγκεκριμένης μόδας. Ανεξάρτητα από το αν αρέσουν σε κάποιον οι custom μοτοσυκλέτες, αν εγκρίνει ή όχι κάποιες από τις κατασκευές που βλέπει ή και ολόκληρες κατηγορίες παρκαρισμένες στα ασφυκτικά γεμάτα πεζοδρόμια, θα πρέπει να δει το Wheels and Waves ως μία γιορτή της μοτοσυκλέτας, γυμνή από όλα τα μειονεκτήματα που ως λαός περιμένουμε να υπάρχουν, όταν ακούμε σε μία πρόταση μαζί, τις λέξεις γιορτή και μοτοσυκλέτα!

Το Χωριό του Wheels and Waves βρίσκεται μπροστά σε μία διαμορφωμένη παραλία που βρέχει ο Ατλαντικός με μεγάλα κύματα, μόλις είκοσι χιλιόμετρα από τα σύνορα της Γαλλίας με την Ισπανία, ή καλύτερα στην χώρα των Βάσκων, αφού δεν συμφωνούν όλοι οι κάτοικοι της περιοχής με τον παγκόσμιο χάρτη. Το Χωριό αποτελείται στη συντριπτική του πλειοψηφία από μεγάλες στρατιωτικές σκηνές που τοποθετεί η διοργάνωση για κάθε εταιρία ή κατάστημα, κατασκευές με κοντέινερ, καντίνες, βαγονάκια, τρόλεϊ και αχυρόμπαλες. Όλα τους τακτοποιημένα, όλα στο βαθμό του τόσο-όσο, χωρίς το μάτι σου να κουράζεται από ένα σκηνικό που τα έχει όλα, εκτός από πολυφωνία! Το χακί των σκηνών δένει με το πράσινο στο παχύ, καλοταϊσμένο από τις βροχές γρασίδι, που πατάς σε όλο το μήκος και πλάτος του χωριού, με τις σκηνές να μην ξεχωρίζουν από μακριά ποια εταιρία φιλοξενούν.

Πολύ μικρές ξύλινες ταμπέλες στο κέντρο κάθε σκηνής σε ενημερώνουν τι υπάρχει μέσα, αν δεν το έχεις ήδη καταλάβει από τις μοτοσυκλέτες μπροστά τους δημιουργώντας έτσι ένα απόλυτα ομοιόμορφο σκηνικό, την στιγμή που οι καντίνες καλύπτουν οτιδήποτε αποθηκεύεται εκτός, με αντίστοιχο χακί παραπέτασμα. Με τον τρόπο αυτό συνυπάρχουν όλοι, αλλά το μοναδικό που ξεχωρίζει πραγματικά είναι οι μοτοσυκλέτες! Μέσα στο Χωριό του Wheels and Waves θα δεις μερικά από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα του customizing και σίγουρα κάθε μία από τις πιο ακριβές μοτοσυκλέτες που ίσως έχεις δει να συζητιούνται στα social media ή ακόμη καλύτερα έχεις προσέξει στους δρόμους στην ευρύτερη περιοχή της Biarritz.

Στον παράπλευρο με το χωριό δρόμο, εκατοντάδες μοτοσυκλέτες επισκεπτών θα αποτελούν μία κανονική έκθεση και την στιγμή που το ίδιο ακριβώς συμβαίνει στα πεζοδρόμια όλων των χωριών και των πόλεων της περιοχής, εκατέρωθεν των συνόρων μέχρι και μέσα στην Ισπανία! Εδώ κρύβεται το πραγματικό νόημα της ύπαρξης του φεστιβάλ, που με την σειρά του δεν περικλείεται σε κανόνες και ορισμούς:

Είτε έρθεις μόνος, είτε με παρέα μοτοσυκλετιστών, είτε σαν ζευγάρι απολαμβάνοντας ο καθένας την δική του θέα, το Wheels and Waves αφορά όλα όσα θα κάνεις στην διάρκεια των ημερών αυτών, όλα όσα θα ζήσεις, κι όχι απλά τις μοτοσυκλέτες έξω από τις τέντες, τα ακριβά μπλουζάκια και αξεσουάρ στα μαγαζιά, το γελοίως ακριβό φαγητό και την ζεστή μπύρα με τρία ευρώ το ποτήρι. Δεν θα πας στο Wheels and Waves μόνο για τις στρατιωτικές σκηνές και τις τέντες, ούτε και για τις ομολογουμένως εκπληκτικές συναυλίες τα βράδια, με την άψογη ηχητική εγκατάσταση. Είναι μεγάλο το ταξίδι για εμάς από την Ελλάδα μόνο για αυτό τον σκοπό. Στο φεστιβάλ αυτό που συγκεντρώνεται ο μοτοσυκλετισμός από ολόκληρη την Ευρώπη, θα πας με αφορμή τα παραπάνω και σκοπό να γίνεις μέρος μία μεγάλης γιορτής. Τον τρόπο που θα γίνεις τμήμα του Wheels and Waves θα πρέπει να τον βρεις ο ίδιος, γιατί είναι πραγματικά ένας ανάμεσα σε εκατοντάδες!

Το πιο ωραίο και συνάμα ανάμεσα στις σίγουρες επιλογές κάθε επισκέπτη, είναι να κάνει βόλτες μέσα στο χωριό, στον κάθετο προς την θάλασσα, παράπλευρο δρόμο, και έξω από όλα τα μαγαζιά της περιοχής, χαζεύοντας μοτοσυκλέτες, την δουλειά που έχουν για να φτάσουν στο σημείο που έχουν, ή και την προχειρότητα που εκπέμπουν, να πάρεις θετικά αλλά και αρνητικά, -προς φυγή- παραδείγματα. Σαν διαφορετικά, ζωντανά κανάλια του Youtube που για κάθε δεκάλεπτο που παρακολουθείς, ανεβαίνουν ώρες ολόκληρες από νέο υλικό, δεν γίνεται να παρατηρήσεις κάθε μία μοτοσυκλέτα επισταμένα. Σαν τον αρκούδο μπροστά σε λίμνη γεμάτη με μέλι, που έχει συνηθίσει μονάχα σε μικρές δόσεις λιχουδιάς κρυμμένες στο δάσος, θα τσαλαβουτάς δεξιά και αριστερά με γουρλωμένα μάτια χωρίς να ξέρεις που θα πρωτο-κοιτάξεις. Για τους πραγματικούς λάτρεις του customizing δεν χρειάζεται και ούτε υπάρχει χρόνος για κάτι περισσότερο.

Όμως το Wheels and Waves είπαμε πως είναι για όλους κι έχει τόσα πράγματα να κάνει κανείς με αφορμή τις μοτοσυκλέτες! Από τα κύματα του Ατλαντικού στην παρακείμενη άψογα διαμορφωμένη παραλία - και τις διπλανές της, νοικιάζοντας σανίδες του σερφ για μία ακόμη, ή την πρώτη εμπειρία με το άθλημα, μέχρι την εξερεύνηση της ακτογραμμής της πανέμορφης –τακτοποιημένης- παραλιακής πόλης και τα κρυφά πάρτι έχεις πολλά να κάνεις πριν από το δεύτερο καλύτερο μετά το οφθαλμόλουτρο. Ατέλειωτες βόλτες στα γραφικά Πυρηναία, οδηγώντας στην εκπληκτική άσφαλτο σε μία περίοδο που συντρέχουν δύο μοναδικές συγκυρίες: Οι τουρίστες δεν έχουν ακόμη κατακλύσει το μέρος και η αστυνομία κατεβάζει το απόλυτο σημείο συναγερμού που διατηρεί στους δημόσιους δρόμους, κάνοντας τα στραβά μάτια και τα κλειστά αυτιά, σε δυνατές εξατμίσεις και στο άνοιγμα του γκαζιού. Η περιοχή είναι από τις ομορφότερες της Γαλλίας, κι αν η βόλτα σου σε οδηγήσει μέσα σε ισπανικό έδαφος, τότε θα συνεχίσεις στην ίδια ομορφιά τοπίου, αλλά σε λιγότερο όμορφες πόλεις, έως και αρκετά λιγότερο. Το πιθανότερο είναι να μην προσέξετε την ταμπέλα που ενημερώνει πως τα σύνορα έχουν αλλάξει, οπότε η εμφάνιση σπιτιών και δρόμων, είναι το καλύτερο στοιχείο.

Αμέτρητοι λόγοι να επισκεφτείς το Wheels and Waves, όμως τι θα πρέπει να περιμένει όποιος πηγαίνει εκεί;

Παρασκευή και Σάββατο είναι οι μέρες που συγκεντρώνεται η δράση στο χωριό, με τον κόσμο κυριολεκτικά να το πλημμυρίζει το Σάββατο, ξενυχτώντας έπειτα σε κάποιο από τα πάρτι της ευρύτερης περιοχής. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η Κυριακή να είναι η πιο ήσυχη μέρα, ενώ μετά τις 18:00 τα πάντα ξεστήνονται και το μόνο που μαρτυρά τι είχε προηγηθεί, είναι το πατημένο γρασίδι.

Σε αυτό το φεστιβάλ δεν πηγαίνεις για να θαυμάσεις τις σκηνές των εταιριών, αλλά για να γίνεις μέρος μία μεγάλης γιορτής. Τον τρόπο που θα γίνεις τμήμα του Wheels and Waves θα πρέπει να τον βρεις ο ίδιος, γιατί είναι πραγματικά ένας ανάμεσα σε εκατοντάδες επιλογές!

Στο Wheels and Waves όμως, δεν συγκεντρώνονται μερικές χιλιάδες μοτοσυκλετιστών για να γυρνάνε δύο μέρες ανάμεσα στις σκηνές εκστρατείας, αλλά είναι η αφορμή όπως είπαμε για βόλτες πολλών χιλιομέτρων και για την συμμετοχή σε όλες τις δράσεις. Η έκθεση στον San Sebastian και ο «αγώνας» / «οργανωμένη κόντρα», το Punks Peak είναι δύο από αυτές τις δράσεις που συμβαίνουν μακριά από το Wheels and Waves στο έδαφος της Ισπανίας, και συγκεντρώνουν χιλιάδες μοτοσυκλέτες! Η Έκθεση στην Ισπανική πόλη αξίζει οπωσδήποτε την επίσκεψη, με την δωρεάν είσοδο σε αυτή να εξασφαλίζει το ειδικό βραχιολάκι για το Χωριό. Μοναδικές Custom μοτοσυκλέτες, που δεν θα είναι όλες τους στο Χωριό, αποτελούν την δικαιολογία και μόνο για την οδήγηση μέχρι εκεί μέσα από πανέμορφες διαδρομές. Την Παρασκευή δεσπόζει στο πρόγραμμα το Punks Peak, επίσης σε Ισπανικό έδαφος, σχετικά κοντά στο San Sebastian, σε μία μαγική τοποθεσία πάνω στο βουνό που ο δρόμος κλείνει για να γίνει η κόντρα.

Για να φτάσει κανείς στην εκκίνηση, θα πρέπει να περπατήσει υπερβολικά, καθώς οι μοτοσυκλέτες και τα αυτοκίνητα παρκάρουν κατά μήκος του δρόμου, σχηματίζοντας μία ουρά μεγαλύτερη των δύο χιλιομέτρων. Χωρισμένες σε κατηγορίες, μερικές από τις πιο όμορφες μοτοσυκλέτες του φεστιβάλ διαγωνίζονται στην εκκίνηση του Punks Peak με το πρώτο συνθετικό της ονομασίας του να δικαιολογείται από την εμφάνιση των συμμετοχών στην κατηγορία των 50αριών και εκείνη των κριτών. Αμφότεροι ντυμένοι με στολές, όλες αυτοσχέδιες, όλες τους αστείες, δίνουν την εκκίνηση του Punks Peak. Φέτος η Yamaha είχε εμπλακεί ενεργά στον αγώνα του Wheels and Waves, δημιουργώντας μία κατηγορία για όλες τις Yardbuilt μοτοσυκλέτες που αγωνίστηκαν η μία απέναντι στην άλλη. Μέχρι νωρίς το απόγευμα που ολοκληρώνεται ο αγώνας και ανοίγει ο δρόμος, το βουνό σείεται από τους ήχους των εξατμίσεων, ενώ φέτος έλαμψε μία πρωτότυπη ηλεκτρική μοτοσυκλέτα και μία custom Indian Scout με νίτρο στην τροφοδοσία και αναβάτη την Katja Poensgen, την πρώτη γυναίκα που μπήκε στα 250GP και με τεράστιες αγωνιστικές περγαμηνές. Ήξερε λοιπόν πολύ καλά πώς να επικρατήσει στην τεθλασμένη ευθεία των τετρακοσίων μέτρων!

Από το απόγευμα της Παρασκευής και μετά, η δράση επιστρέφει στο Χωριό με δυνατές συναυλίες, ενώ ο πραγματικός πανικός επικρατεί την επόμενη μέρα, το Σάββατο. Είναι η πιο κατάλληλη μέρα για να θαυμάσεις αμέτρητες custom μοτοσυκλέτες που καταλαμβάνουν κάθε γωνιά έξω από το Χωριό του Wheels and Waves, να προσπαθήσεις να προσέξεις λεπτομέρειες σε όσες από αυτές προλάβεις –πράγμα αδύνατο- και φυσικά είναι η καταλληλότερη μέρα για να στριμωχτείς στον χώρο του Wheels and Waves που είναι ασφυκτικά γεμάτος. Την Κυριακή είναι η μέρα με τον λιγότερο κόσμο, η ημέρα που μπορείς να παζαρέψεις την τιμή στα ακριβά T-Shirt, και να φωτογραφίσεις με μεγαλύτερη άνεση τις καλύτερες των custom μοτοσυκλετών, μέχρι νωρίς το απόγευμα που το Χωριό ξεστήνεται…

Στο φετινό Wheels and Waves κυριάρχησε η Yamaha που μετέφερε τον διαγωνισμό Yardbuilt στους κόλπους του φεστιβάλ, αναλαμβάνοντας μάλιστα να χορηγήσει και το Punks Peak. Η BMW που πέρσι είχε δείξει αποκλειστικά εκεί δύο πρωτότυπα, φέτος αποφάσισε να φέρει το «ιστορικό» της τμήμα, κουβαλώντας μερικές πανάκριβες και σπάνιες μοτοσυκλέτες, όπως και μοναδικά roadster. Η Ducati παρουσίασε δύο μοναδικά Scrambler που πήγαν οδικώς από την Ιταλία, μία έκδοση Mach 2.0 και νέα γραφικά της Full Throttle, ενώ παράλληλα είχε μερικές μοναδικές custom από συνεργάτες της.

Η Honda είχε τρεις μοναδικές custom, με τις εντυπώσεις να κλέβει η εξακύλινδρη CBX και έπειτα να ξεχωρίζουν τα CX500 και CB500. Η Royal Enfield, η Harley Davidson και η Indian είχαν τον περισσότερο χώρο και την καλύτερη προβολή στο φεστιβάλ, με την Royal Enfield να έχει απίστευτες custom μοτοσυκλέτες, πλήρως αγνώριστες σε σημείο που ακόμα και το εκπαιδευμένο μάτι θα δυσκολευόταν να ξεχωρίσει την μάρκα, αν δεν γραφόταν με μεγάλα γράμματα σε κάθε μία από αυτές. Η Indian έκλεβε την παράσταση, έχοντας πολλαπλή παρουσία, τόσο σε σκηνές όπως οι Ducati, Honda, Yamaha, BMW, όσο και με μία τεράστια κατασκευή με τον γύρο του θανάτου, που έφερνε το όνομά τους. Το υπέροχο της υπόθεσης, είναι πως στις παλιές Indian που έπαιρναν μέρος στον Γύρο του Θανάτου, είχαν ένα πολύ έξυπνα τοποθετημένο kill switch, που φρόντιζαν να το πατούν ανά τακτά χρονικά διαστήματα κάνοντας δυνατά σκασίματα στην εξάτμιση, με τον κόσμο να ζητωκραυγάζει θεωρώντας πως η μοτοσυκλέτα θα σβήσει από στιγμή σε στιγμή. Κυριαρχώντας και στο Punks Peak με την «νιτραρισμένη» Scout που είχε ετοιμάσει ο Σουηδός αντιπρόσωπος και οδηγούσε η Γερμανίδα Poensgen, όπως είπαμε παραπάνω, η Indian είχε μία τεράστια παρουσία στο Wheels and Waves.

 

Φυσικά για την Ελλάδα το πιο σημαντικό ήταν συμμετοχή στον διαγωνισμό Yardbuilt με μία μοτοσυκλέτα εξολοκλήρου κατασκευασμένη εδώ, από την Jigsaw Customs του Πέτρου Χατζηροδέλη με την υποστήριξη του MOTO και της Yamaha Μοτοδυναμικής. Ήταν τόσο μεγάλος ο αντίκτυπος στο Wheels and Waves που φτάσαμε στο σημείο να έρχεται μόνος του ο Randy Mamola, ζητώντας μας την μοτοσυκλέτα για τις ανάγκες ενός διαφημιστικού με την Alpinestars! Η αποθέωση του “The Slider” ήταν μία μικρή έκπληξη καθώς ξεπερνούσε κάθε προσδοκία μας!

 

 

 

Το Wheels and Waves επισκέπτονται λίγοι Έλληνες και ελπίζουμε πως στο μέλλον θα βλέπουμε και περισσότερους. Διότι αποτελεί μίας πρώτης τάξης παράδειγμα για το πώς μπορούν να συνυπάρχουν ετερόκλητοι αναβάτες σε πλήρη αρμονία. Φεύγοντας από την φετινή Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσυκλετιστών, ο κεντρικός δρόμος ήταν γεμάτος με σημάδια από λάστιχα, κηλίδες αίματος από τα σοβαρά ατυχήματα που συνέβησαν εκεί και τεράστιους όγκους σκουπιδιών εκατέρωθεν. Φεύγοντας από το Punks Peak στην κορυφή του βουνού, κι ενώ τους περίμενε ένας ποδαρόδρομος περίπου δύο χιλιομέτρων μέχρι τις μοτοσυκλέτες τους, οι θεατές μάζευαν κάθε σκουπίδι από το λιβάδι που καθόντουσαν. Δύο απλά παραδείγματα που φανερώνουν την τεράστια διαφορά πολιτισμού που μας διακρίνει, πριν ακόμα συζητηθεί το παραμικρό περί μοτοσυκλετιστικής κουλτούρας…

φεύγοντας όλοι μάζευαν κάθε μικρό και μεγάλο σκουπίδι, αφήνοντας το λιβάδι κατά πράσινο όπως το βρήκαν, σε αντίθεση με την ελληνική παράδοση

 

Δείτε το Wheels and Waves μέσα από μία μεγάλη έκθεση φωτογραφιών:

 

Ετικέτες

Διαμαρτυρία από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ: Κόβουν εδαφική κάλυψη και τους βάζουν σε ζεύγη!

Οι υπεύθυνοι παίρνουν αποφάσεις που φέρνουν αναστάτωση στο προσωπικό
1
Από τον

Παύλο Καρατζά

29/1/2026

Μία ξαφνική απόφαση ζητά από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ να κινούνται σε ζεύγη μόνο στην Αθήνα, βασιζόμενη σε αστείες προφάσεις και χωρίς προηγούμενη συζήτηση με τους ίδιους τους εργαζόμενους!

Οι λόγοι που επικαλούνται οι υπεύθυνοι είναι πως πρόκειται για θέμα ασφαλείας των αναβατών-διασωστών. Το πρόβλημα είναι πως δεν διπλασιάζουν τον αριθμό των διασωστών αλλά κόβουν τις περιοχές που αυτοί καλύπτουν και έπειτα φτιάχνουν ένα δαιδαλώδες δίκτυο κανόνων σε περίπτωση αδειών ή πολλαπλών περιστατικών, φορτώνοντας όχι μόνο με ευθύνη αλλά και με ηθικά διλήμματα το κέντρο αποφάσεων!

Οι ίδιοι οι διασώστες διαμαρτύρονται για αυτές τις αλλαγές, λέγοντας πως τις εμπνεύστικαν δίχως να τους έχουν ρωτήσει ή να έχει γίνει καταγραφή των αναγκών. Όπως τονίζουν και οι ίδιοι ζήτημα ασφαλείας υπάρχει και όταν οδηγούν δύο διασώστες ο ένας πίσω από τον άλλο χωρίς να έχει γίνει διαχωρισμός στα ζεύγη με βάση τον ρυθμό που κινούνται οι αναβάτες και να έχει προηγηθεί φυσικά και η κατάλληλη εκπαίδευση. Ζήτημα ασφάλειας τονίζουν πως είναι και το να αλληλοκαλύπτονται οι σειρήνες οδηγώντας ανάμεσα στους στοίχους των αυτοκινήτων, ενώ τρέχουν να καλύψουν τα μισά περιστατικά από αυτό που κάνουν τώρα.

Μάλιστα, το νέο αυτό πρωτόκολλο θα ακολουθείται μόνο στην Αττική, όμως όχι κατά τους καλοκαιρινούς μήνες – που θα παίρνει άδειες το προσωπικό, ενώ ο τηλεφωνητής – συντονιστής θα μπορεί να αποφασίζει αν μπορούν να κινηθούν οι διασώστες και μόνοι τους κατά περίπτωση. Δηλαδή, η απόφαση πάρθηκε για θέματα ασφαλείας αναγνωρίζοντας χωρίς να αναφέρεται πως αυτά τα θέματα είναι εποχιακά και υφίστανται μόνο στην Αττική!

Πρόσφατα είχαμε τον θανατηφόρο τραυματισμό ενός μοτοσυκλετιστή - διασώστη με τις συνθήκες του δυστυχήματος να περιγράφουν ξεκάθαρα πως με τον τρόπο που έγινε το τρακάρισμα με τον ηλικιωμένο οδηγό του αυτοκινήτου που έκοψε κάθετα μία λεωφόρο με δύο ρεύματα κυκλοφορίας, ενδεχομένως να είχαμε και δεύτερο θύμα αν κινούνταν ανά ζεύγη οι διασώστες! Κι αυτό γιατί δεν υπήρχε χρόνος αντίδρασης στην συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε ακόμη και 30-40 μέτρα απόσταση να είχαν μεταξύ τους, ένα μεγάλο νούμερο μέσα στην πόλη, πάλι δεν θα υπήρχε αρκετός χρόνος αντίδρασης για τον δεύτερο!

Στην προκειμένη περίπτωση οι διασώστες εκφράζουν την κοινή λογική, που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας πάει περίπατο, υποβαθμίζοντας ένα κρίσιμο τομέα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ενώ φαίνεται πως οι υπεύθυνοι ανοίγουν έτσι την πόρτα στους ιδιώτες και στον τομέα αυτόν. Ας δούμε όμως και τι λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι:

EKAV_MOTOMAG

Η Δημοσίευση από την πλευρά των μοτοσυκλετιστών-διασωστών:

“Πώς να διαλύσετε την «αιχμή του δόρατος» του ΕΚΑΒ από την άνεση του γραφείου σας

Αν κάτι λειτουργεί σωστά στο ΕΚΑΒ, αυτό είναι το τμήμα των μηχανών άμεσης επέμβασης. Ή μάλλον λειτουργούσε σωστά, γιατί βρήκαμε τον τρόπο να το σαμποτάρουμε εκ των έσω.

Οι μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, δεν είναι απλώς ένα ακόμη εργαλείο. Είναι, κατά γενική ομολογία, η αιχμή του δόρατος. Λειτουργώντας κατά μόνας (ένας διασώστης με μία μηχανή), καλύπτουν πολλούς τομείς, φτάνουν πρώτες, αποσυμφορούν το σύστημα, σώζουν χρόνο — και ο χρόνος στην επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα είναι ζωή.

Αν κάτι λειτουργεί καλά, τι κάνεις; Το ενισχύεις; Διευκολύνεις τη λειτουργία του;

Στην Ελλάδα, του κόβεις τα πόδια!

Εν μία νυκτί αποφασίστηκε οι μηχανές να κινούνται πλέον ως ζεύγη. Δύο μηχανές για ένα περιστατικό. Γιατί; Γιατί έτσι λέει ένα «πρωτόκολλο» που εμπνεύστηκαν άνθρωποι μέσα από τα γραφεία τους. Έτσι αποφάσισαν να μειώσουν στο μισό τη δυναμική του τμήματος των μηχανών του ΕΚΑΒ, αλλά και να δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα σε ένα τμήμα που δούλευε «ρολόι». Το οξύμωρο είναι ότι κανείς δεν έχει δει ή αναγνώσει αυτό το «πρωτόκολλο», που μάλλον κινείται στη σφαίρα της φαντασίας αυτών που το εμπνεύστηκαν.

Αυτά όλα ισχύουν για τις μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, καθώς το «φανταστικό» αυτό πρωτόκολλο δεν θα εφαρμοστεί στη Θεσσαλονίκη και στα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδας όπου υπάρχουν μηχανές. Άλλο ΕΚΑΒ στην Αθήνα και άλλο στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Πάμε να δούμε τι σημαίνουν αυτές οι αποφάσεις πρακτικά.

Αν οι μηχανές του ΕΚΑΒ κάλυπταν 14 τομείς, τώρα θα καλύπτουν τους μισούς ή και λιγότερους. Οι μισοί τομείς θα έχουν δύο μηχανές-διασώστες και οι άλλοι μισοί κανέναν. «Καλύτερα ένας παρά κανένας», θα έλεγε κάποιος, αλλά αυτά μάλλον είναι ψιλά γράμματα.

Ας μιλήσουμε όμως και για την ασφάλεια, ένα θέμα που καίει πραγματικά τους διασώστες των μοτοσυκλετών. Όταν δύο μηχανές του ΕΚΑΒ κινούνται με φάρους και σειρήνες, ο μέσος οδηγός στην Αθήνα αντιλαμβάνεται την πρώτη. Μόλις αυτή περάσει, θεωρεί ότι ο δρόμος είναι ελεύθερος. Το δεύτερο δίκυκλο, που ακολουθεί με τις δικές του σειρήνες να «χάνονται» μέσα στον θόρυβο της πρώτης, είναι ένας κινούμενος στόχος. Οι διασώστες δεν είναι απλώς εκτεθειμένοι στον δρόμο· είναι πλέον θύματα ενός πειράματος που αγνοεί τους βασικούς νόμους της κυκλοφοριακής ψυχολογίας.

Πάμε τώρα και στο οξύμωρο του πρωτοκόλλου «λάστιχο».

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Αυτοί που έλαβαν την απόφαση ισχυρίζονται ότι οι μηχανές πρέπει να είναι διπλές για να εφαρμόζουν καλύτερα το πρωτόκολλο πρώτων βοηθειών. Η απόφασή τους, όμως, προβλέπει ότι αν ο ασυρματιστής κρίνει πως πρέπει να κινηθούν κατά μόνας για κάποια περιστατικά, ή αν είναι καλοκαίρι και οι άδειες πιέζουν, τότε το πρωτόκολλο... θα κάνει φτερά! Οι μηχανές θα «σπάνε» και θα πηγαίνει μία σε κάθε περιστατικό. Πώς θα κρίνει ο ασυρματιστής ποιο περιστατικό θα διαχειριστεί μία μηχανή και ποιο δύο; Θα μετακυλιστεί η ευθύνη στους ασυρματιστές; Δεν έχουν ήδη αρκετές ΕΔΕ;

Επίσης, τον Ιούλιο στην Αθήνα των εκατομμυρίων τουριστών, η ασφάλεια και το πρωτόκολλο είναι δευτερεύοντα μπροστά στις άδειες; Αν ένας διασώστης μπορεί να σώσει μια ζωή μόνος του τον Αύγουστο, γιατί είναι «ανεπαρκής» τον Ιανουάριο; Ή το πρωτόκολλο είναι σοβαρό και απαράβατο, ή είναι απλώς μια φούσκα που θα σκάσει πάνω μας.

Πάμε, λοιπόν, και στην πλάνη των «δύο ατόμων» και του πρωτοκόλλου.

Αν το επιχείρημα είναι ότι δύο άτομα κάνουν καλύτερη δουλειά στο πεδίο, τότε ας κοιτάξουμε τα ασθενοφόρα. Εκεί το πλήρωμα είναι δύο άτομα. Όταν ο ένας οδηγεί προς το νοσοκομείο, ο άλλος μένει μόνος πίσω με τον ασθενή και παρέχει τις πρώτες βοήθειες. Με τη λογική της «διπλής μηχανής», θα έπρεπε τα ασθενοφόρα να έχουν τρία άτομα πλήρωμα για να τηρείται το πρωτόκολλο κατά τη μεταφορά: δύο πίσω στην καμπίνα και ένας να οδηγεί. Αλλά εκεί επικρατεί σιωπή. Εκεί ο ένας διασώστης αρκεί. Στις μηχανές όμως, όπου το ζητούμενο είναι η ταχύτητα και η διασπορά, προτιμάμε να δεσμεύουμε δύο μηχανές στο ίδιο σημείο, αφήνοντας άλλους τομείς ακάλυπτους.

Το απολύτως οξύμωρο, βέβαια, είναι ότι αυτό το πρωτόκολλο κανείς δεν γνωρίζει ποιο είναι, γιατί επί της ουσίας δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει καμία αιτιολόγηση και κανένα επίσημο έγγραφο που να αναλύει το σκεπτικό.

Οι πρωταγωνιστές στο περιθώριο;

Το πιο εξοργιστικό; Κανείς δεν ρώτησε τους ίδιους τους διασώστες των μηχανών· τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στον δρόμο, που γνωρίζουν την κίνηση, τους κινδύνους και τις πραγματικές συνθήκες. Αυτούς που ζουν τη δουλειά και δεν τη διαβάζουν σε υπηρεσιακά σημειώματα. Η απόφαση πάρθηκε ερήμην τους.

Αντί να ενισχύσουν τον Τομέα Μοτοσυκλετών, επιλέγουν να τον «ευνουχίσουν» επιχειρησιακά. Μετατρέπουν ένα ευέλικτο σώμα ταχείας ανταπόκρισης σε μια δυσκίνητη δομή, αυξάνοντας τον κίνδυνο ατυχήματος και μειώνοντας την αποτελεσματικότητα.

Για να μην υπάρχουν απορίες σχετικά με τη θέση των διασωστών (όχι πως τους ζητήθηκε), αυτή είναι συντριπτικά κατά του μέτρου των δύο μηχανών. Λέτε αυτοί να μην ξέρουν και να γνωρίζετε εσείς, από τα γραφεία σας, καλύτερα τη λειτουργία του τμήματος;

Η «ασφάλεια» δεν επιβάλλεται με φανταστικά πρωτόκολλα και αποφάσεις γραφείου που δημιουργούν νέους κινδύνους. Η ασφάλεια και η επιτυχία κερδίζονται στον δρόμο. Και στον δρόμο, αυτή τη στιγμή, το μόνο που καταφέρατε είναι να βάλετε τρικλοποδιά σε αυτούς που τρέχουν για να προλάβουν να σώσουν όσους πιο πολλούς μπορούν.”