Yamaha Tenere 700 Tour: Οδηγός αγοράς με βάση το ύψος!

Το οδηγήσαμε στην Ελλάδα σε τρεις διαφορετικές εκδόσεις ύψους
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

15/7/2019

Μετά την πρώτη και χορταστική διεθνή παρουσίαση του Yamaha Tenere 700 στην Ισπανία, ήρθε η στιγμή να πάρουμε μια μικρή γεύση επί ελληνικού εδάφους κατά την περιοδεία της νταλίκας της Yamaha Europe που οργανώνει το Tenere 700 Tour. Το γεγονός πως η χώρα μας είναι από τους πρώτους σταθμούς αυτού του γιγαντιαίου πανευρωπαϊκού test-ride προφανώς και δεν είναι τυχαία. Τόσο ο εορτασμός των 50 χρόνων της εμπορικής παρουσίας της ΜΟΤΟΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ως αντιπροσώπου της Yamaha στην Ελλάδα, όσο και oi σημαντικές πωλήσεις των on-off μοτοσυκλετών στη χώρα μας, έπαιξαν το ρόλο τους σε αυτή την απόφαση. Επιτυχία επίσης πως διοργανώθηκε και μία μικρή γνωριμία για τους δημοσιογράφους που δεν το είχαν οδηγήσει στην παρουσίασή του, και μαζί να το ξανά θυμηθούμε κι εμείς. Φυσικά θα το έχουμε στην διάθεσή μας για πλήρη δοκιμή, δυναμομέτρηση, μετρήσεις ακριβείας κι όλα όσα κάνουμε στο MOTO για τις μοτοσυκλέτες. Για όσα μάθαμε και ζήσαμε κατά την διεθνή παρουσίαση του Tenere 700 στην Ισπανία, μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά στο τεύχος 595 του ΜΟΤΟ και αν θέλετε να πάρετε μια σύντομη γεύση, πατήστε ΕΔΩ για το σχετικό άρθρο που δημοσιεύσαμε στο site μας τότε την πρώτη ημέρα της δοκιμής ή θυμηθείτε το video μας στο τέλος του άρθρου.
Όμως το Tenere 700 είναι ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο για τη Yamaha και την MOTOΔYNAMIKH, το οποίο έχει δημιουργήσει ήδη τεράστια προσμονή από τους φίλους (και όχι μόνο…) της ιαπωνικής εταιρείας στη χώρα μας. Έτσι το θέμα “Tenere 700” δεν εξαντλείται εύκολα και σε κάθε ευκαιρία που έχουμε να το οδηγήσουμε, μαθαίνουμε συνεχώς και καινούρια πράγματα. Αυτή τη φορά, είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε τις τρεις διαφορετικές εκδόσεις ύψους σέλας, που προσφέρει η Yamaha στους υποψήφιους αγοραστές του νέου Tenere 700. Έτσι, αντί να ξαναπάει ο (γίγαντόσωμος! - συγκριτικά) Θάνος με ύψος 1,83μ, πήγα εγώ που έχω ύψος 1,70μ. Ξεκίνησα με την “βασική” έκδοση που έχει απόσταση σέλας από το έδαφος στα 875mm. Η έκδοση αυτή δεν ήταν απαγορευτική για το δικό μου ύψος, όμως πάταγα με τις μύτες σε επίπεδο έδαφος και έπρεπε να υπολογίζω από ποια μεριά θα κατεβάσω το πόδι μου στην περίπτωση που σταματούσα σε κεκλιμένο επίπεδο. Η μοτοσυκλέτα είχε γεμάτο ρεζερβουάρ και ήθελε αρκετή δύναμη στα χέρια για να την σηκώσω από το πλαϊνό σταντ. Γενικά μου θύμισε αρκετά την Ducati Multistrada 950 σε αυτόν τον τομέα, που είναι πιο ψηλή από την 1260 και γι΄αυτό μοιάζει πιο βαριά τους επιτόπιους χειρισμούς, ενώ στην πραγματικότητα έχει το ίδιο βάρος.

Η σύνδεση του ύψους με την αίσθηση του βάρους, επιβεβαιώθηκε καβαλώντας την πιο χαμηλή έκδοση του Tenere 700. Σε αυτή την έκδοση, πάταγα με σιγουριά στο έδαφος τα πόδια μου και αυτό με τη σειρά του μου έδινε τη δυνατότητα  να σηκώνω πολύ πιο εύκολα τη μοτοσυκλέτα από το πλάγιο σταντ. Η μείωση του ύψους επιτυγχάνεται χάρη σε ένα διαφορετικό μοχλικό για το πίσω αμορτισέρ (το αγοράζεις ως προαιρετικό εξοπλισμό από τον κατάλογο των αξεσουάρ) και στο κατέβασμα του πιρουνιού από τις πλάκες κατά 20mm. Αυτό σημαίνει πως η μείωση του ύψους της μοτοσυκλέτας δεν αλλάζει την ωφέλιμη διαδρομή των αναρτήσεων! Οπότε οι δυνατότητες για οδήγηση στο χώμα παραμένουν αμετάβλητες στα 210mm για το πιρούνι και στα 200mm για την πίσω ανάρτηση. Η μείωση της απόστασης των κάρτερ από το έδαφος που προκύπτει δεν είναι σημαντική, καθώς το νέο Tenere 700 έχει άφθονη και επιπλέον υπάρχει μια μεγάλη γεροδεμένη αλουμινένια προστατευτική ποδιά για όποιον σκοπεύει να περνάει πάνω από κροκάλες τέρμα γκάζι.

Η πιο ψηλή έκδοση μάλλον θα ικανοποιήσει όσους είναι πάνω από 1, 85m καθώς προσφέρει μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ μαρσπιέ και σέλας, άρα και μικρότερη γωνία για τα πόδια όταν οδηγείς καθιστός στη σέλα. Η αύξηση του ύψους προκύπτει από την ίσια “αγωνιστική” σέλα και όχι από την αύξηση των διαδρομών των αναρτήσεων. Για το δικό μου σωματικό ύψος ήταν απαγορευτικά ψηλή, όμως λόγω της αλλαγής της εργονομίας της θέσης οδήγησης, θεωρώ πως είναι η πιο κατάλληλη για επιθετική οδήγηση στο χώμα, ακόμα κι αν είσαι κοντός.

Μαζί με τις επιλογές για το ύψος της σέλας, η Yamaha έχει ετοιμάσει και δύο πακέτα εξοπλισμού. Το πακέτο Touring είναι φυσικά για όσους θέλουν ασφαλείς αποθηκευτικούς χώρους για να βάζουν μέσα την ταξιδιωτική πραμάτεια τους. Δύο σκληροτράχηλες αλουμινένιες βαλίτσες  υπόσχονται ότι θα καλύψουν τις μεταφορικές ανάγκες δύο ατόμων.

Το δεύτερο πακέτο εξοπλισμού έχει στόχο τους σκληροπυρηνικούς χωματερούς εξερευνητές, με την εξάτμιση της Akrapovic και την αλουμινένια ποδιά να δίνουν το κάτι παραπάνω στον κινητήρα σε γκάζι και προστασία.

Παρά το γεγονός πως το νέο Tenere 700 ήρθε στο τέλος της εμπορικής χρονιάς και έχει χάσει τους πρώτους έξι μήνες του 2019, που συνήθως γίνοται πάνω από το 55% των πωλήσεων στην Ελλάδα, η ΜΟΤΟΔΥΝΑΜΙΚΗ έχει κάνει sold out τα πρώτα Tenere 700 και ελπίζει το εργοστάσιο της Yamaha να έχει τη δυνατότητα παραγωγής για να της διαθέσει περισσότερα έως το τέλος του χρόνου.

Το Tenere 700 Tour ολοκληρώθηκε με επιτυχία στην χώρα μας, προσφέροντας αρκετά χιλιόμετρα ασφάλτου και χώματος και μάλιστα έφτασε σε σημείο που μπορούσε να προβληματίσει τον μέσο όρο. Για αυτό και σημειώθηκαν αρκετές ανώδυνες πτώσεις. Ανώδυνες για τον αναβάτη τουλάχιστον, κι αυτό είναι που έχει σημασία.

Οι εγκαταστάσεις του Riding School γέμισαν μοτοσυκλέτες και δεν υπήρχε Tenere 700 που να κάθεται έστω κι ένα λεπτό! Πράγμα φυσιολογικό για μία τόσο πολυαναμενόμενη μοτοσυκλέτα…

Ετικέτες

BMW R 1300 R Superhooligan – Φόρος τιμής στις R 90 S που κατέκτησαν τη Daytona

Πλησιάζοντας στην επέτειο 50 ετών από μια ιστορική νίκη της BMW, οι Γερμανοί καστομάρουν ένα R 1300 R σε Superhooligan
BMW R 1300 R Superhooligan
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

3/3/2026

Βρισκόμαστε στην περίφημη πίστα Daytona International Speedway στην πολιτεία της Florida των ΗΠΑ. Το ημερολόγιο αναγράφει 6 Μαρτίου 1976 και είμαστε έτοιμοι για τον παρθενικό αγώνα της νεοσύστατης κατηγορίας Superbike στο αμερικανικό πρωτάθλημα της AMA, τον περίφημο Daytona 200.

Η BMW Motorrad έχει φέρει τρεις R 90 S με αναβάτες τους Steve McLaughlin, Reg Pridmore και Gary Fisher, οι οποίοι καταδυναστεύουν τον αγώνα. Αρχικά είναι ο Fisher αυτός που οδηγεί τη μάχη, πριν αντιμετωπίσει προβλήματα με το κιβώτιο ταχυτήτων του, ωστόσο οι άλλες δύο γερμανικές μοτοσυκλέτες είναι πίσω του και πλέον μετατρέπουν τον αγώνα σε μια μεταξύ τους μονομαχία που κρίθηκε στην καρό σημαία, με τον McLaughlin να επικρατεί οριακά του Pridmore.

Αν ο Fisher είχε παραμείνει στον αγώνα, η BMW θα είχε πανηγυρίσει πιθανότατα την πλήρη κατάληψη του βάθρου. Η συνέχεια της χρονιάς έφερε την πρώτη σεζόν του AMA Superbike Championship, προγόνου του WSBK ως το γνωρίζουμε σήμερα, στην οποία πρώτος πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Pridmore με BMW R 90 S.

BMW R 1300 R Superhooligan

Αυτήν την ιστορική επίδοση θέλει να τιμήσει φέτος η BMW στην επέτειο 50 ετών από εκείνον τον σημαδιακό αγώνα Daytona 200, το κάνει ωστόσο με μια αρκετά διαφορετική μοτοσυκλέτα. Αντί για τη σύγχρονη superbike της, S ή M 1000 RR, οι Γερμανοί επέλεξαν το roadster R 1300 R, το οποίο έχει το “προσόν” να διαθέτει boxer κινητήρα, όπως και το R 90 S που θέλει να τιμήσει. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει ανάγκη για 200 άλογα, καθώς και τα 145 του roadster είναι υπερδιπλάσια των σκάρτων 70 που απέδιδε τότε (σε στοκ μορφή) το R 90 S.

Η μετατροπή του R 1300 R σε Superhooligan ανατέθηκε σε μια μικρή ομάδα τεχνικών του BMW Motorrad Custom Speed Shop υπό την καθοδήγηση του Philipp Ludwig και το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς τους αναμενόμενα έπεσε στην εμφάνιση.

Το πορτοκαλί χρώμα είναι η αναπόφευκτη αναφορά στη θρυλική απόχρωση του R 90 S και φυσικά ο αριθμός 83 αναφέρεται απευθείας στην αγωνιστική μοτοσυκλέτα του McLaughlin.

 

BMW R 1300 R Superhooligan

Από κει και πέρα ωστόσο, το μπλε χρώμα δεν έχει κάποια σχέση με τη μοτοσυκλέτα-έμπνευση του Superhooligan, αλλά δένει οπτικά το μπλε πιρούνι της Wilbers που προστέθηκε στην custom μοτοσυκλέτα – όντας και 30 mm μακρύτερο του εργοστασιακού – με τις δαγκάνες των φρένων και το υποπλαίσιο. Μπλε άλλωστε είναι και το ελατήριο του πλήρως ρυθμιζόμενου αμορτισέρ της Wilbers που συναντάμε στο πίσω μέρος αυτού του μοναδικού R 1300 R.

Μια ακόμη αλλαγή που θα συναντήσουμε στο επετειακό αυτό custom είναι ο μπροστινός τροχός με ανθρακονημάτινη ζάντα που προέρχεται από τη λίστα εξοπλισμού του M 1000 RR, ενώ το κορμί του Superhooligan είναι διακοσμημένο με άφθονα carbon εξαρτήματα, τόσο από τη λίστα των γνήσιων αξεσουάρ της BMW Motorrad όσο και από τη σχετική λίστα της Ilmberger Carbon Parts.

Για το τελικό αποτέλεσμα προστέθηκαν ρυθμιζόμενες μανέτες της Advik, ρυθμιζόμενα μαρσπιέ της BMW Motorrad και φυσικά ένα ολόσωμο σύστημα εξάτμισης με τελικό από ανθρακόνημα της Akrapovič.

​    ​

Το R 1300 R Superhooligan θα εκτεθεί στον φετινό αγώνα Daytona 200, ο οποίος μάλιστα διοργανώνεται φέτος για 84η φορά και όλως τυχαίως πέφτει στις ίδιες ημερομηνίες με το 1976: 5 ως 7 Μαρτίου 2026! Εκεί η νέα custom θα εκτεθεί δίπλα στην αυθεντική R 90 S του McLaughlin, τιμώντας τόσο τη νίκη του στον συγκεκριμένο αγώνα, όσο και το παρθενικό πρωτάθλημα AMA Superbikes του Pridmore την ίδια χρονιά.

Επιπλέον, η BMW δεν επέλεξε τυχαία το όνομα Superhooligan, καθώς στο αμερικανικό πρωτάθλημα MotoAmerica υπάρχει κατηγορία Super Hooligan by Roland Sands που απαρτίζεται από έναν σκασμό μοτοσυκλέτες που δεν έχουν άμεση σχέση με πίστες και στην περιγραφή των κανονισμών προϋποτίθεται πως το αρχικό μοντέλο παραγωγής πρέπει να πωλείται με τιμόνι και όχι με κλιπόν.

Στον αγώνα της κατηγορίας Super Hooligan στον φετινό αγώνα MotoAmerica Daytona 200 λοιπόν ο πρεσβευτής της BMW Motorrad στις ΗΠΑ, Nate Kern, θα αγωνιστεί με ένα BMW R 1300 R Superhooligan, απέναντι στον συνήθη ανταγωνισμό της κλάσης αυτής που περιλαμβάνει Aprilia Tuono, Arch 2S-R, BMW R nineT (με αυτό αγωνίζεται κανονικά ο Kern), Ducati Monster SP, Energica Eva Ribelle RS, Harley-Davidson Pan America, Harley-Davidson XR1200, Indian FTR1200, KTM 990 Duke, KTM 890 Duke R, Suzuki SV1000, Triumph Street Triple 765 RS και Yamaha MT-09 SP.

Στον αγώνα αυτό, που έχει επετειακό χαρακτήρα για τη BMW Motorrad, θα δώσουν το παρόν οι Steve McLaughlin και Reg Pridmore, οι κόρες του Gary Fisher (που απεβίωσε το 2023), Heidi και Kimberly, καθώς και ο μηχανικός της ομάδας Butler & Smith των τριών παραπάνω αναβατών, Udo Gietl.