Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

O Chantra φεύγει από τα MotoGP – Συνεχίζει με Honda HRC στο WorldSBK στο πλευρό του Jake Dixon

Φαινόταν πριν από τον πρώτο αγώνα ότι δεν κάνει για εκεί
Chantra sign WSBK Honda HRC
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

30/9/2025

Η IDEMITSU Honda LCR επιβεβαίωσε ότι ο Somkiat Chantra δεν θα παραμείνει στην ομάδα για τη σεζόν 2026. Ο Ταϊλανδός αναβάτης, που πέρυσι έγινε ο πρώτος εκπρόσωπος της Ταϊλάνδης στα MotoGP και κατάφερε να συγκεντρώσει τους πρώτους του βαθμούς παρά τους τραυματισμούς του, ετοιμάζεται να ξεκινήσει ένα νέο κεφάλαιο στην καριέρα του, αυτή τη φορά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike, με την εργοστασιακή ομάδα Honda HRC

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Honda HRC, ο Chantra θα είναι ομόσταυλος του Jake Dixon, δημιουργώντας ένα ολοκαίνουργιο δίδυμο για την ομάδα στη σεζόν 2026. Ο  Chantra θα γίνει ο πρώτος Ταϊλανδός αναβάτης που θα συμμετάσχει κανονικά στο WorldSBK με εργοστασιακή μοτοσυκλέτα.

Το ταξίδι του Chantra προς το WorldSBK ξεκίνησε στο Asia Talent Cup, όπου σημείωσε νίκη το 2015 στο Buriram και κατέκτησε τον τίτλο το 2016. Από την άλλη πλευρά, ο Dixon έχει μακρά εμπειρία, έχοντας ξεκινήσει από τα πρωταθλήματα BSB, στη συνέχεια περάσει στη Moto2, και πλέον στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Superbike με τη Honda.

Ο Lucio Cecchinello, διευθυντής της ομάδας LCR, δήλωσε ότι η πρώτη χρονιά του Chantra στο MotoGP δεν υπήρξε εύκολη λόγω τραυματισμών, όμως αναγνώρισε την αφοσίωσή του, τον αγωνιστικό του χαρακτήρα και το ιστορικό του επίτευγμα ως πρώτου Ταϊλανδού στην κορυφαία κατηγορία.

Η Honda HRC, από την πλευρά της, σχολίασε ότι αυτό το νέο δίδυμο, Chantra και Dixon, φέρνει στην ομάδα ταλέντο, εμπειρία και δυναμική για να ενισχύσει τη θέση της στα Superbike.

Όπως φαίνεται, στις μουσικές καρέκλες ο τελευταίος πάντα φεύγει και κανείς δεν μοιάζει να εκπλήσσεται από την εξέλιξη αυτή. Τα αποτελέσματα και οι τραυματισμοί του Ταϊλανδού φαινόντουσαν πώς θα τον οδηγούσαν στην έξοδο από την μεγάλη κατηγορία στο φινάλε της σεζόν του 2025.

Η θέση αυτή δεν μπορούσε να δεσμευτεί για τον Oliveira γιατί η Honda κράτα πάντα μια θέση για Ιάπωνα αναβάτη. Ο Chantra κατέλαβε την σέλα γιατί ο Ai Ogura επέλεξε το πιο ανταγωνιστικό σύνολο της Aprilia RS-GP στην δορυφορική Aprilia Trackhouse, ανοίγοντας έτσι την θέση, που προσφέρθηκε σε Ασιάτη. Μένει να δούμε τώρα τι θα κάνει η Honda για να πλαισιώσει τον Johann Zarco στην δορυφορική της ομάδα LCR.

Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας