Toni Elias - Αποσύρεται από τους αγώνες

Μετά από 23 χρόνια δράσης και Παγκόσμιους Τίτλους σε Moto2 και Superbike MotoAmerica
Ο Toni Elias αποσύρεται
Από το

motomag

13/6/2023

Μετά τον αγώνα Superbike του Πρωταθλήματος MotoAmerica την Κυριακή, 4 Ιουνίου, όπου εξασφάλισε την πέμπτη θέση, ο Toni Elias ανακοίνωσε σε ζωντανή μετάδοση ότι αποσύρεται από την ενεργό δράση, σε ηλικία 40 ετών.

Με την φράση “Σήμερα ήταν ο τελευταίος μου χορός, ο τελευταίος μου αγώνας”, ο Ισπανός αναβάτης έκανε γνωστό πως κλείνει έναν κύκλο που διήρκησε 23 ολόκληρα χρόνια, από το 2000 όπου σε ηλικία 17 ετών έκανε το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην κατηγορία των 125 κυβικών -μετέπειτα Moto3. Το 2001 στην πίστα του Assen, θα κατάφερνε την πρώτη από τις 17 συνολικά νίκες του στα GP, ενώ το 2002 ανέβηκε στην κατηγορία των 250 κυβικών (σήμερα Moto2), όπου τερμάτισε 4ος στην πρώτη του χρονιά.

Μετά από τρεις χρονιές, το 2005, ανεβαίνει στη μεγάλη κατηγορία, όπου το 2006 θα πετύχει την πρώτη του -και μοναδική στα MotoGP- νίκη, μπροστά από τον Valentino Rossi στην πίστα του Estoril. Ήταν και η τελευταία φορά που κάποια δορυφορική ομάδα (Gresini Honda) θα έπαιρνε πρωτιά μέχρι την παρθενική νίκη του Jack Miller το 2016 με την Estrella Galicia 0,0 Marc VDS Team στο ολλανδικό GP.

Toni Elias Moto2

Το 2010, ο Elias λαμβάνει μέρος στην νεοσύστατη για εκείνη την χρονιά Moto2 με την ομάδα του Gresini, κατακτώντας τον τίτλο της σεζόν, τρεις γύρους πριν την ολοκλήρωση του Πρωταθλήματος. Η επιτυχία του αυτή τον οδήγησε πίσω στη μεγάλη κατηγορία MotoGP με την LCR Honda, χωρίς όμως να καταφέρει κάτι καλύτερο από μια 15η θέση στο Πρωτάθλημα.

Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στη Moto2, με την Aspar Team, με την συνεργασία τους ωστόσο να τερματίζει πριν την ολοκλήρωση της σεζόν του 2012.

Toni Elias MotoAmerica

Το 2016, ο Elias επιστρέφει στην αγωνιστική δράση μέσω του MotoAmerica και της Yoshimura Suzuki Factory Racing, όπου ένα χρόνο μετά, το 2017 θα στεφθεί Πρωταθλητής σημειώνοντας 10 νίκες και 18 τερματισμούς σε βάθρο. Η τελευταία σεζόν που συμμετείχε ανελλιπώς ήταν το 2020, ενώ από τότε έκανε σποραδικές εμφανίσεις. Το 2023 υπέγραψε νέο συμβόλαιο με την Hammer/Vision Wheel M4 ECSTAR Suzuki.

Ο Toni Elias ευχαρίστησε τους Chris και John Urlich μαζί με την υπόλοιπη ομάδα του, όπως και όσους του στάθηκαν και τον βοήθησαν καθ’ όλη την διάρκεια της καριέρας του, ενώ όπως είπε τα πρόσφατα αποτελέσματά του δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες του γι’ αυτό και πήρε αυτή την απόφαση.

Toni Elias

Toni Elias: “Έχουν περάσει μόλις τρεις γύρους το 2023, αλλά νιώθω να υποφέρω. Δεν αισθάνομαι άνετα πουθενά, και ήρθε η ώρα να σταματήσω. Δεν είναι λόγω της μοτοσυκλέτας. Είναι το πώς νιώθεις, το μυαλό, η καρδιά, οι σκέψεις σου, το πόσο πιέζεις, το πώς φρενάρεις, πόσο ανοίγεις το γκάζι, πόσο επιθετικός είσαι. Δεν είμαι πλέον εκεί που θα ήθελα να είμαι. Είναι ώρα να αφήσω άλλους, νεότερους αναβάτες να πάρουν τη θέση μου και να πιέσουν.”

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.