Claudio Domenicali: “Kάνει εχθρούς ο Lorenzo”

Πέντε αναβάτες για μία θέση στην εργοστασιακή ομάδα
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

5/6/2019

Όπως όλοι είδαμε στον πρόσφατο αγώνα του Mugello, o Claudio Domenicali είναι από τους ελάχιστους προέδρους εταιρειών που δεν έχει κανένα πρόβλημα να πέσει στα γόνατα και να πανηγυρίζει ουρλιάζοντας μπροστά στις κάμερες της τηλεόρασης. Όπως επίσης δεν έχει κανένα πρόβλημα να πει ξεκάθαρα την άποψή του, ακόμα και στις περιπτώσεις που θα είχε συμφέρον να μην πει τίποτα. Αυτό ακριβώς έκανε και στην συνέντευξή του στην ισπανική Marca, όπου μίλησε με ευθύτητα, τόσο για το μέλλον του Petrucci, όσο και για τον πρώην αναβάτη της Ducati, τον Jorge Lorenzo, ο οποίος δείχνει να ξαναπερνά τα ίδια προβλήματα στη Honda, που είχε και με τους Ιταλούς.

Σε ό,τι αφορά τον Petrucci και το μέλλον του ως εργοστασιακός αναβάτης της Ducati (έχει μονοετές συμβόλαιο), ο Domenicali δεν έκρυψε πως αυτή τη στιγμή εξετάζονται οι περιπτώσεις πέντε αναβατών! Γνωρίζουμε πως η Ducati σκέφτεται σοβαρά να δώσει μία θέση στον Alex Marquez στην δορυφορική Pramac την επόμενη χρονιά. Επίσης ξέρουμε πως η μεταγραφή του Bagnaia έχει ορίζοντα τριετίας και πως κρυφός πόθος της Ducati είναι να ετοιμάσει τον μαθητή του Rossi για να πάρει τη θέση του Dovisiozo στο άμεσο μέλλον. Αν συμβούν αυτά στην Pramac το 2020, τότε ο Jack Miller και ο Petrucci θα πρέπει να κερδίσουν τη μία και μοναδική θέση που απομένει στην εργοστασιακή ομάδα.

Όπως έχουμε καταλάβει, ο Dovisiozo θέλει δίπλα του τον Petrucci, όμως η Ducati δεν θέλει να γίνουν σιγά-σιγά τα box της οικογενειακή ταβέρνα και δεν έχει αποφασίσει ακόμα τι θα κάνει με τη δεύτερη εργοστασιακή μοτοσυκλέτα για το 2020. Μάλιστα ο Domenicali ξεκαθάρισε, πως ούτε μετά τον αγώνα της Βαρκελώνης δεν πρόκειται να αποφασίσουν οριστικά. Επίσης η αναφορά του σε πέντε αναβάτες, ουσιαστικά επιβεβαιώνει τις φήμες για τον Alex Marquez. Προφανώς η νίκη του Petrucci στο Mugello απέδειξε πως ο Ιταλός αναβάτης έχει την ταχύτητα που απαιτείται για να κάθεται σε σέλα εργοστασιακής μοτοσυκλέτας, όμως ο Domenicali έδειξε να εκτιμά περισσότερο την συμπεριφορά του Petrucci στον αγώνα του Le Mans (είχε την ευκαιρία να περάσει τον Dovisiozo και να του πάρει 5 βαθμούς), χαρακτηρίζοντάς την “έξυπνη”. Σε αυτό το σημείο τον ρώτησε ο Ισπανός δημοσιογράφος της Marca να πει την άποψή του για τον Jorge Lorenzo.

Ο Domenicali ξεκίνησε λέγοντας πως ο γάμος της Ducati με τον Jorge δεν εξελίχθηκε όπως θα θέλανε οι δύο πλευρές, κυρίως λόγω του γεγονότος πως τα καλά αποτελέσματα ήρθαν όταν πλέον είχαν παρθεί οι αποφάσεις. Χαρακτήρισε ως “καλό παιδί” τον Jorge και συμπλήρωσε πως τον στεναχωρεί που αυτή τη στιγμή δείχνει να έχει μείνει μόνος του. Βέβαια συμπλήρωσε πως ο ίδιος ο Jorge φροντίζει να δημιουργεί μόνος του εχθρούς και αναφέρθηκε συγκεκριμένα στο σύνθημα που είχε στο κράνος του και έγραφε: “Δεν είμαι ένας πολύ καλός αναβάτης. Είμαι Πρωταθλητής”. Η αυτοπεποίθηση και ο ναρκισσισμός δεν είχαν ποτέ διακριτά όρια… ιδιαίτερα στην εποχή της εύκολης κριτικής στα κοινωνικά δίκτυα, όπου ο κόσμος δεν ακολουθεί τους ίδιους κανόνες με την κατά πρόσωπο επικοινωνία...

Αυτή την στιγμή βέβαια, ο Lorenzo βρίσκεται στην Ιαπωνία, όπου ο στόχος είναι να βρεθεί λύση στα προβλήματα προσαρμογής που αντιμετωπίζει

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.