Ετοιμάζει νέο πακέτο για την ΚΤΜ ο Pedrosa

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

28/6/2019

Το τι αναζητούσε ο Pol Espargaro για την φετινή χρονιά από την ΚΤΜ, το είχαμε γράψει ήδη από την κουβέντα που είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μαζί του και δημοσιεύσαμε αποκλειστικά στο ΜΟΤΟ, κατά την διάρκεια της παρουσίασης της ΚΤΜ στην EICMA του Μιλάνου. Είχε πει τότε ξεκάθαρα ότι αυτό που ήθελε ήταν μια μοτοσυκλέτα που να μοιάζει περισσότερο με το RCV της Honda, καθώς όπως είχε πει του ταιριάζει και το οδηγικό στιλ του Marquez. Για το συγκεκριμένο θέμα είχε μεγάλες προσδοκίες μετά και την πρόσληψη του Dani Pedrosa ως test rider της εργοστασιακής ομάδας. Δυστυχώς όμως για τον Espargaro, αλλά και για τον Zarco που είχε εκφράσει αντίστοιχη επιθυμία, ο Pedrosa τραυματίστηκε στην αρχή της χρονιάς και το project έμεινε αρκετά πίσω.
Τώρα όμως, κατά την διάρκεια των δοκιμών στην Catalunya, ο Espargaro είχε την ευκαιρία να παρατηρήσει τον Pedrosa επί τω έργω και αποκάλυψε ότι ο συμπατριώτης του έχει ήδη εστιάσει σε εξαρτήματα και πιθανές κατευθύνσεις που πρέπει να ακολυθήσει το εργοστάσιο για το "πακέτο" του 2020. Ο Pol είχε μια πτώση το πρωί της Δευτέρας και γι' αυτό το λόγο δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στις δοκιμές της Τετάρτης, όπου η ομάδα είχε εξασφαλίσει μια επιπλέον μέρα στην πίστα. Εκεί ήταν που ανέλαβε τα ηνία ο Pedrosa.
"Όσα δοκίμασε ο Dani ήταν πολύ σημαντικά για το μέλλον", δήλωσε ο Espargaro. "Νομίζω ότι βρίσκεται ακόμη στην διαδικασία που μαθαίνει την μοτοσυκλέτα. Είναι όμως πολύ καλό για εμένα να τον ακούω να εκφράζει τις απόψεις του, γιατί δίνει μια διαφορετική οπτική στους μηχανικούς μας, χάρη στην εμπειρία του."

Ο Espargaro δεν παρέλειψε να εκθειάσει τον Pedrosa, λέγοντας ότι μέσα στα 13 χρόνια που "θήτευσε" στην Respol Honda, τόσο ο Casey Stoner όσο και ο Marquez επωφελήθηκαν από την εμπειρία του βραχύσωμου Ισπανού, καθώς ο Pedrosa ήταν που έκανε την εξέλιξη της μοτοσυκλέτας, ενώ οι άλλοι δύο αναβάτες έβαλαν το ταλέντο τους στην οδήγηση. Για την δουλειά που κάνει αυτή την στιγμή στην ΚΤΜ, είπε πως ο Dani εστιάζει στις μοτοσυκλέτες του 2020 και ότι φτιάχνει ένα πακέτο με μια διαδικασία παρόμοια με αυτή που ακολουθεί η Honda. Δοκιμάζοντας δηλαδή την μοτοσυκλέτα στα μέσα της σεζόν και μετά πάλι στα τέλη της χρονιάς, ώστε να είναι έτοιμο το πακέτο στις πρώτες δοκιμές της επόμενης σεζόν στην Μαλαισία. Μάλιστα, δεν δίστασε να πει πως αυτά που δοκιμάζει ο Pedrosa, είναι το μέλλον της εταιρείας! Πιο συγκεκριμένα είπε: "Βγήκε στην πίστα με την μοτοσυκλέτα δοκιμάζοντας κάτι με το οποίο δεν μπορούσε να πάει γρήγορα, αλλά δήλωσε ότι αυτό είναι το μέλλον της εταιρείας. Ο Dani το είπε αυτό γιατί έχει την εμπειρία να το διακρίνει.

Εγώ δεν θα μπορούσα να το κάνω αυτό, ακόμη κι αν ήθελα. Επίσης, το οδηγικό του στιλ είναι πολύ ιδιαίτερο λόγω της σωματοδομής του και σηκώνει την μοτοσυκλέτα νωρίς στην έξοδο της στροφής. Είναι πολύ προσεκτικός στο αρχικό άνοιγμα του γκαζιού και το ανοίγει σχετικά νωρίς, χωρίς όμως να φτάνει στο τέρμα. Είναι διαφορετικό απ' ό,τι έχουμε συνηθίσει, αλλά είναι ωραίο να δοκιμάζουμε διαφορετικά στιλ."

https://bit.ly/MOTO_675

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!