Χωρίζουν οι δρόμοι Jean-Michel Bayle και Johann Zarco
Απογοήτευση από τον προπονητή του αναβάτη της Prima Pramac Racing
Από τον
Κώστα Γκαζή
10/1/2023
Με ένα μήνυμα του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο θρύλος των αγώνων ΜΧ αλλά και δρόμου Jean-Michel Bayle, ανακοίνωσε πως δεν θα είναι προπονητής του Johann Zarco και το 2023, εκφράζοντας την απογοήτευση του για “τις συνήθειες που δύσκολα αλλάζουν”.
Παρά τη φυσική ταχύτητα και το ταλέντο του Johann Zarco, ο δυο φορές (2015-2016) Παγκόσμιος Πρωταθλητής Moto2, Johann Zarco, δεν έχει καταφέρει να κερδίσει ούτε έναν αγώνα MotoGP στα έξι χρόνια που συμμετέχει στη μεγάλη κατηγορία του Πρωταθλήματος. Ο Zarco έχει συλλέξει 10 δεύτερες θέσεις και 5 τρίτες στην μέχρι τώρα καριέρα του στο MotoGP, όμως σε ηλικία 32 ετών πρέπει να αποδείξει πως αξίζει τη θέση του. Εκεί βρισκόταν και η αιτία της συνεργασίας του με τον JMB 111, με τον πρώην Πρωταθλητή να προσπαθεί να προπονήσει, τόσο σωματικά αλλά -κυρίως- ψυχολογικά τον Zarco, ώστε να μπορέσει να ξεπεράσει ότι τον εμποδίζει, ώστε να ανέβει επιτέλους στο πρώτο σκαλί του βάθρου.
Η συνεργασία των δυο Γάλλων είχε ξεκινήσει το 2019, για να τερματιστεί άδοξα την ίδια χρονιά όταν ο Zarco αποχώρησε πρόωρα από την ομάδα της KTM Tech 3. Στη συνέχεια οι δυο τους τα ξαναβρήκαν, όμως οι νίκες συνέχισαν να μην έρχονται για τον Zarco. Κι έτσι φτάσαμε αισίως στον δεύτερο χωρισμό των τους, σε μια φάση που η καριέρα του πιλότου της Prima Pramac δείχνει να ισορροπεί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Το μήνυμα του JMB 111έχει ως εξής:
“Γεια σε όλους. Αυτό το μήνυμα είναι για να ανακοινώσω το τέλος της συνεργασίας μου με τον Johann Zarco. Είχα αναλύσει πολλά πράγματα για να δουλέψω τη σεζόν του 2022, και υπολόγιζα πολύ σε αυτόν τον χειμώνα για να τα βελτιώσω. Για διάφορους λόγους, είναι αδύνατο να διαμορφώσω το πρόγραμμα προπόνησης και τη στρατηγική μου για αυτή τη νέα σεζόν του 2023. Ήξερα πως οι συνήθειες δύσκολα αλλάζουν και με απογοήτευση και την αίσθηση μιας ημιτελούς πρόκλησης τελειώνει αυτή η περιπέτεια. Τα λέμε σύντομα για νέες προκλήσεις και νέες περιπέτειες.”
Αναμένουμε τώρα να δούμε αν ο Zarco θα προσλάβει κάποιον νέο προπονητή, αν θα μεσολαβήσει η Prima Pramac με κάποιον δικό της άνθρωπο, ή αν θα συνεχίσει μόνος του το 2023, προσπαθώντας να “μειώσει το άγχος του” -όπως έχει ο ίδιος αναφέρει, και να αποκτήσει επιτέλους την ψυχολογία του νικητή που του λείπει.
MotoGP: Στα 850 κυβικά η κυριαρχία των V4 θα αμφισβητηθεί ξανά, όπως παλιά!
Αντίθετα με την εξέλιξη έως σήμερα όπου έπεσε ακόμη και το κάστρο της Yamaha
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
16/12/2025
Ο πρώην test rider της Suzuki, Sylvain Guintoli, εξηγεί γιατί τα MotoGP οδηγήθηκαν στη κυριαρχία των V4 κινητήρων, αλλά και γιατί το πλεονέκτημα αυτό ίσως να μην είναι δεδομένο στην εποχή των 850cc.
Για πρώτη φορά από την αρχή της τετράχρονης εποχής τους, το 2002, τα MotoGP θα έχουν από την σεζόν του 2026 μοτοσυκλέτες αποκλειστικά με V4 κινητήρες, τώρα που έπεσε και το κάστρο της Yamaha.
Στις περισσότερες από τις 24 σεζόν που πέρασαν από την κατάργηση των δίχρονων 500cc, ο ανταγωνισμός μεταξύ V και Inline κινητήρων ήταν σχετικά ισορροπημένος.
Σε επίπεδο τίτλων αναβατών, 14 έχουν κατακτηθεί από V-κινητήρες, δύο με τον V5 της Honda. Ενώ οι υπόλοιποι δώδεκα με V4 των Honda και Ducati.
Οι εν σειρά κινητήρες μετρούν δέκα παγκόσμια πρωταθλήματα, εννέα από την Yamaha και ένα από την Suzuki, όταν ο Joan Mir κατέκτησε τον τίτλο το 2020.
Ο Fabio Quartararo χάρισε στη Yamaha τον πιο πρόσφατο τίτλο της το 2021, πριν η Suzuki αποχωρήσει με στυλ, κερδίζοντας δύο από τους τρεις τελευταίους αγώνες της το 2022. Αυτές έμελλε να είναι και οι τελευταίες νίκες εν σειρά κινητήρων, μέχρι νεοτέρας, με τη Yamaha να επιβεβαιώνει ότι από το 2026 θα περάσει και εκείνη σε V4, ακολουθώντας τις Ducati, Aprilia, KTM και Honda.
Η ίδια η ιστορία της Suzuki στο MotoGP δείχνει πόσο δραστικά έχει αλλάξει το τοπίο. Η ιαπωνική εταιρεία είχε δυσκολευτεί στο παρελθόν με τον V4 GSV-R, πριν επιστρέψει το 2015 με τετρακύλινδρο εν σειρά κινητήρα.
Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της GSX-RR που κατέκτησε τίτλο έπαιξε ο πρώην αναβάτης του MotoGP και πρωταθλητής WorldSBK, Sylvain Guintoli, ως εργοστασιακός δοκιμαστής και με wild-card συμμετοχές.
"Η Suzuki έτρεχε με V4 πριν από πολλά χρόνια, αλλά όταν επέστρεψε, επέλεξε εν σειρά διάταξη, την περίοδο που ήμουν κι εγώ εκεί", δήλωσε ο Guintoli που πλέον εκτελεί χρέη σχολιαστή MotoGP ενώ ακόμα αγωνίζεται στην κατηγορία EWC με την BMW.
"Προφανώς λειτούργησε πολύ καλά, γιατί κερδίσαμε τον τίτλο το 2020. Και μετά ο Fabio πήρε τον τίτλο το 2021. Άρα είχαμε δύο συνεχόμενους τίτλους με εν σειρά κινητήρες.
"Μετά από αυτό ξεκίνησε η κυριαρχία των V4".
Στην ερώτηση τι προκάλεσε τη στροφή προς τους V4, ο Guintoli απάντησε. "Σίγουρα η αεροδυναμική, σε συνδυασμό με την υπεροχή σε ίππους του V4. Τους χρειάζεσαι αυτούς τους ίππους, γιατί έχεις όλη αυτή την αντίσταση από τα φτερά και τις αεροδυναμικές συσκευές στις ευθείες.
"Με τις συσκευές ρύθμισης ύψους, οι μοτοσυκλέτες είναι πλέον πιο “drag”, κάτι που βοηθά στο να περάσει όλη αυτή η δύναμη στο έδαφος."
"Όταν χαμηλώνεις την ανάρτηση πίσω σύστημα και μάλιστα αυτό μπορείς να το κάνεις δυναμικά, μέσα στην στροφή, τότε έχεις μεγαλύτερες δυνατότητες από αυτές που υπήρχαν παλαιότερα για να χρησιμοποιήσεις την ισχύ. Πάντα σε σχέση με μια συμβατική αγωνιστική μοτοσυκλέτα, όπου ο μόνος τρόπος που έχεις να ελέγξεις την δύναμη, είναι απλά να περιορίζεις το άνοιγμα της γκαζιέρας μέχρι να μπεις ουσιαστικά στην τέταρτη σχέση."
"Η αεροδυναμική, οι συσκευές ρύθμισης ύψους και η συνολική πρόσφυση μαζί με την συμβολή των ηλεκτρονικών, επέτρεψαν τις μοτοσυκλέτες να γίνουν πιο αποδοτικές, και στους αναβάτες να χρησιμοποιούν περισσότερη ισχύ από ποτέ. Νομίζω ότι εκεί βρίσκεται αυτό το μικρό πλεονέκτημα του V4".
Σύμφωνα με τον Guintoli, το πλεονέκτημα αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές όταν πέφτει η πρόσφυση των ελαστικών στη διάρκεια του αγώνα.
"Σε συνθήκες αγώνα, όταν μειώνεται η πρόσφυση, δεν μπορείς να διατηρήσεις την ίδια ταχύτητα στη στροφή", εξηγεί.
"Με έναν V4 όμως μπορείς να φρενάρεις και να στρίψεις πιο γρήγορα στην κορυφή της στροφής και μετά να χρησιμοποιήσεις όλη τη δύναμη μόλις σηκώσεις τη μοτοσυκλέτα.”
"Έτσι χάνεις λιγότερο χρόνο σε σχέση με το να προσπαθείς να διατηρήσεις την ταχύτητα μέσα στη στροφή, που είναι το δυνατό σημείο ενός εν σειρά.
"Γι’ αυτό, κατά τη γνώμη μου, τα πράγματα πήγαν προς τα εκεί… Αλλά δεν είναι δεδομένο ότι αυτό θα ισχύει και με τους νέους κανονισμούς του 2027!".
Με το MotoGP να περνά στα 850cc από το 2027, να καταργεί τις συσκευές ρύθμισης ύψους και να αλλάζει σε ελαστικά Pirelli, το σημερινό πλεονέκτημα του V4, που βασίζεται στη μέγιστη αξιοποίηση του πίσω Michelin, μπορεί να εξαφανιστεί.
"Θα δούμε, αλλά το 2027 θα έχουμε πιο ‘φυσικές’ μοτοσυκλέτες, χωρίς συσκευές ρύθμισης ύψους, με λιγότερη αεροδυναμική. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα."
"Ίσως ένας Ι4 να μην είναι κακή ιδέα!".
Δεν είναι τυχαίο ότι Kawasaki, Yamaha και BMW με κινητήρες εν σειρά έχουν κατακτήσει τέσσερις από τους έξι τελευταίους τίτλους στο WorldSBK με ελαστικά Pirelli.
Ωστόσο, με τόση γνώση και δεδομένα πλέον χτισμένα γύρω από τον V4, και ακόμη και τη Yamaha να αλλάζει φιλοσοφία αναζητώντας περισσότερη πρόσφυση πίσω, κανένας κατασκευαστής των MotoGP δεν δείχνει προς το παρόν διατεθειμένος να εξετάσει σοβαρά έναν Ι4 κινητήρα. Το αντίθετο μάλιστα, η Yamaha καίει την σεζόν που έρχεται ως προετοιμασία για να χτίσει εμπειρία με την διάταξη, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζει τον Toprak.