Το μισθολόγιο των αναβατών του MotoGP – “Οι πλούσιοι και οι φτωχοί” του grid

Με διαφορά ο Marquez ο πιο ακριβοπληρωμένος αναβάτης αν και απέχει πολύ από το μισθό άλλων αθλητών όπως του ποδοσφαιριστή Christiano Ronaldo
motomag Το μισθολόγιο των αναβατών του MotoGP – “Οι πλούσιοι και οι φτωχοί” του grid
Από τον

Γιάννη Τσινάβο

9/1/2024

Το MotoGP τα τελευταία χρόνια έχει αυξανόμενη απήχηση και αυτό μεταφράζεται σε κέρδη εμπορικά και οικονομικά. Οι αναβάτες ταυτόχρονα έχουν καταφέρει να αποκτήσουν μεγάλη δημοσιότητα σε σχέση με το παρελθόν ενώ και τα έσοδα τους έχουν αυξηθεί σημαντικά. Το 2023 αρκετοί αναβάτες του grid είδαν τις απολαβές τους να παίρνουν την ανιούσα, ωστόσο κανείς τους δεν κατάφερε να πλησιάσει έναν αστέρα του ποδοσφαίρου ή του μπάσκετ όσον αφορά το μισθολογικό κομμάτι.

Στην κορυφή της λίστας με τους μισθούς των αναβατών του MotoGP συναντάμε και φέτος των οκτώ φορές πρωταθλητή Marc Marquez, ο Ισπανός λάμβανε έως τις 31 Δεκεμβρίου 2023 από την Honda 15 εκατομμύρια ευρώ ετησίως (δεν περιλαμβάνονται οι χορηγίες του Ισπανού). Αυτό το 2024 θα αλλάξει καθώς η μετακόμιση του στην Gresini Racing Team σημαίνει πως θα δει τις οικονομικές του απολαβές να μειώνονται, πάντως όπως ο ίδιος ξεκαθάρισε δεν θα αγωνίζεται αμισθί με την GP23. Στη δεύτερη θέση της λίστας συναντάμε τους Pecco Bagnaia (Ducati Lenovo Team) και Fabio Quartararo (Monster Energy Yamaha Factory Racing), αμφότεροι αμείβονται με 5 εκατομμύρια ευρώ κάτι που σημαίνει πως απέχουν πολύ από τον μισθό του Marquez. Στην τρίτη θέση της λίστας βρίσκονται οι Maverick Viñales (Aprilia Racing) και Johann Zarco (Prima Pramac Racing), οι οποίοι αμείβονται με 4 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, ωστόσο μάλλον οι απολαβές του Zarco την νέα χρονιά θα αλλάξουν καθώς ο Γάλλος μετακόμισε στην LCR Honda.

Το μισθολόγιο των αναβατών του MotoGP – “Οι πλούσιοι και οι φτωχοί” του grid

Στην τέταρτη θέση της λίστας συναντάμε τρεις αναβάτες, τους Joan Mir (Repsol Honda Team), Jack Miller (Red Bull KTM Factory Racing) και Aleix Espargaró (Aprilia Racing), οι οποίοι έχουν απολαβές 3 εκατομμύρια ευρώ. Στην πέμπτη θέση συναντάμε τον Enea Bastianini (Ducati Lenovo Team), με τον Ιταλό να αμείβεται με 2.5 εκατομμύρια ετησίως. Μία θέση πιο κάτω στην έκτη συναντάμε τον πρώην αναβάτη της LCR Honda Castrol Team, Alex Rins. Ο νέος αναβάτης της (Monster Energy Yamaha Factory Racing), λάμβανε από την προηγούμενη ομάδα του 2,2 εκατομμύρια ευρώ ετησίως, με τον Pol Espargaro αναβάτη της GasGas Factory Racing Team, να βρίσκεται στην έβδομη θέση της λίστας με μισθό 2 εκατομμύρια ευρώ. Οι Franco Morbidelli (Monster Energy Yamaha MotoGP Team), Αlex Márquez (Gresini Racing Team) και Brad Binder (Red Bull KTM Factory Racing), φιλοξενούνται στην όγδοη θέση της μισθολογικής λίστας του MotoGP, με τους τρεις αναβάτες να λαμβάνουν 1 εκατομμύριο το χρόνο.

Το μισθολόγιο των αναβατών του MotoGP – “Οι πλούσιοι και οι φτωχοί” του grid

Ο Miguel Oliveira (CryptoDATA RNF MotoGP Team), ο οποίος από το 2024 θα αγωνίζεται στην Trackhouse Racing MotoGP, λάμβανε από την ομάδα του την περσινή χρονιά 750.000 ευρώ, με τον Πορτογάλο να φιγουράρει στην ένατη θέση της λίστας. Ο μισθός του Jorge Martin (Prima Pramac Racing), ο οποίος τερμάτισε στη δεύτερη θέση του φετινού πρωταθλήματος ήταν στα 675.000 ευρώ, αν και είμαστε σίγουροι πως το 2024 ο Ισπανός θα δει τις απολαβές του να αυξάνονται “ξεφεύγοντας” ταυτόχρονα από την δέκατη θέση της λίστας. Ο μοναδικός Ιάπωνας αναβάτης του πρωταθλήματος Takaaki Nakagami (LCR Honda Idemitsu Team), αμείβεται με 650.000 ευρώ. Αρκετά πιο κάτω από τις 500.000 ευρώ θα δούμε τις απολαβές των Luca Marini (Mooney VR46 Racing Team), Augusto Fernández (GasGas Factory Racing Tech3), Fabio Di Giannantonio (Gresini Racing Team), Marco Bezzecchi (Mooney VR46 Racing Team) και Raúl Fernández (CryptoDATA RNF MotoGP Team/Aprilia). Ο Marini που από το 2024 θα αγωνίζεται στην Repsol Honda, λάμβανε 350.000 ευρώ, με τους Bezzecchi, Augusto Fernández, Raúl Fernández και τον νέο αναβάτη της Pertamina Enduro VR46 Racing Team Fabio Di Giannantonio να αμείβονται με 300.000 τον χρόνο.

Το μισθολόγιο των αναβατών του MotoGP – “Οι πλούσιοι και οι φτωχοί” του grid

Βλέποντας τις αποδοχές των αναβατών θα πει κάποιος πως τα χρήματα είναι αρκετά ενώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως οι αναβάτες του MotoGP κερδίζουν και άλλα χρήματα από χορηγούς, μπόνους κλπ., παρολαυτά σε καμία των περιπτώσεων δεν συγκρίνονται με τις αποδοχές που κερδίζει ετησίως ένας πρωτοκλασάτος αθλητής του ποδοσφαίρου ή του μπάσκετ όπως για παράδειγμα ο Christiano Ronaldo ή ο Γιάννης Αντετοκούνμπο.

Οι μισθοί των αναβατών του MotoGP του 2023

1η θέση: Marc Marquez – 15 εκατομμύρια ευρώ

2η θέση: Pecco Bagnaia, Fabio Quartararo – 5 εκατομμύρια ευρώ

3η θέση: Maverick Viñales, Johann Zarco – 4 εκατομμύρια ευρώ

4η θέση: Joan Mir, Jack Miller, Aleix Espargaró – 3 εκατομμύρια ευρώ

5η θέση: Enea Bastianini – 2,5 εκατομμύρια ευρώ

6η θέση: Alex Rins – 2,2 εκατομμύρια ευρώ

7η θέση: Pol Espargaro – 2 εκατομμύρια ευρώ

8η θέση: Franco Morbidelli, Αlex Márquez, Brad Binder – 1 εκατομμύριο ευρώ

9η θέση: Miguel Oliveira – 750.000 ευρώ

10η θέση: Jorge Martin – 675.000 ευρώ

11η θέση: Takaaki Nakagami – 650.000 ευρώ

12η θέση: Luca Marini – 350.000 ευρώ

13η θέση: Augusto Fernández, Fabio Di Giannantonio, Marco Bezzecchi, Raúl Fernández – 300.000 ευρώ

Το μισθολόγιο των αναβατών του MotoGP – “Οι πλούσιοι και οι φτωχοί” του grid

 

MotoGP - Scott Redding: “Το να είσαι Βρετανός δεν βοηθάει”

Ο πρώην αναβάτης MotoGP σχολιάζει την πλήρη απουσία Βρετανών από την κορυφαία κατηγορία
Redding
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

22/4/2026

Ο Scott Redding μιλά ανοιχτά για τις ανισότητες στο MotoGP, επισημαίνοντας τον ρόλο χρημάτων, γεωγραφίας και ευκαιριών στην εξέλιξη των αναβατών.

Τα MotoGP παραμένουν το κορυφαίο επίπεδο αγώνων μοτοσυκλέτας, όμως τα τελευταία χρόνια η απουσία Βρετανών αναβατών από το grid έχει γίνει ιδιαίτερα αισθητή. Ο Scott Redding, πρώην αναβάτης της κατηγορίας και νυν αγωνιζόμενος BSB, τοποθετήθηκε ανοιχτά για το ζήτημα, τονίζοντας πως “το να είσαι Βρετανός δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα”.

Η Μεγάλη Βρετανία έχει να δει μόνιμη παρουσία αναβάτη στη μεγάλη κατηγορία από το 2020, όταν οι Cal Crutchlow και Bradley Smith ολοκλήρωσαν τις καριέρες τους στα MotoGP.

Το 2026 η κατάσταση είναι ακόμη πιο έντονη, καθώς δεν υπάρχει κανένας Βρετανός ούτε στα MotoGP ούτε στη Moto2. Ο Jake Dixon, που είχε συμμετάσχει σε δύο αγώνες της κορυφαίας κατηγορίας το 2021, μετακινήθηκε φέτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike.

Το πρόβλημα της “βάσης”

Η τελευταία μεγάλη επιτυχία για τη Βρετανία ήρθε το 2015, όταν ο Danny Kent κατέκτησε τον τίτλο στην Moto3, ενώ το τελευταίο βάθρο στα MotoGP καταγράφηκε το 2019.

Μιλώντας σε ένα podcast, ο Redding δεν δίστασε να αναδείξει τις βαθύτερες αιτίες:

“Η Ισπανία και η Ιταλία είναι η καρδιά του σπορ, εκεί βρίσκεται το χρήμα,” ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η συγκέντρωση υποδομών, χρηματοδότησης και ευκαιριών σε αυτές τις χώρες δημιουργεί ένα σαφές πλεονέκτημα για τους αναβάτες που προέρχονται από εκεί.

Ανισορροπία ευκαιριών

Ο Redding στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι περισσότερες εργοστασιακές μοτοσυκλέτες καταλήγουν σε Ισπανούς και Ιταλούς αναβάτες, κάτι που όπως υποστηρίζει, δεν είναι τυχαίο.

Έφερε μάλιστα ως παράδειγμα την αλλαγή κανονισμών την εποχή που ανέβηκε στο MotoGP ο Marc Marquez. Μέχρι τότε, οι rookies ήταν υποχρεωμένοι να περάσουν από δορυφορικές ομάδες πριν φτάσουν σε εργοστασιακή μοτοσυκλέτα. Ο Marquez, ωστόσο, πήγε απευθείας στην εργοστασιακή Repsol Honda, σηματοδοτώντας μια αλλαγή φιλοσοφίας.

“Όταν βρίσκεσαι σε αυτό το επίπεδο, έχεις ήδη μειονέκτημα επειδή οδηγείς δορυφορική μοτοσυκλέτα. Προσθέστε και το οικονομικό κομμάτι, και γίνεται ακόμα πιο δύσκολο,” εξήγησε.

Redding

Το κόστος της εξέλιξης

Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία που ανέδειξε ο Redding είναι το οικονομικό βάρος που καλούνται να σηκώσουν οι μη Ισπανοί και μη Ιταλοί αναβάτες: “Πέρα από το ότι δέχεσαι πολύ μικρότερες αμοιβές, πρέπει να πληρώσεις για να προπονηθείς. Πρέπει να πας στην Ισπανία ή την Ιταλία για να οδηγείς τρεις φορές την εβδομάδα. Εκείνοι είναι ήδη στο σπίτι τους.”

Η τοποθέτηση αυτή αναδεικνύει ένα δομικό πρόβλημα του αθλήματος: η γεωγραφία και η πρόσβαση σε πίστες και ομάδες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη ενός αναβάτη.

Αμφισβήτηση επιλογών

Ο Βρετανός δεν δίστασε να θίξει και επιλογές ομάδων, αναφέροντας ως παράδειγμα τον Alex Rins: “Είναι καλός αναβάτης, αλλά έχει πολλούς τραυματισμούς και δεν είναι σταθερός. Κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε να είναι εκεί. Ίσως όμως υπάρχει κάποια σύνδεση που τον βοηθά.”

Παρά τη σκληρή κριτική, ο Redding ξεκαθάρισε πως δεν θέλει να μειώσει την αξία των Ισπανών και Ιταλών αναβατών, αναγνωρίζοντας το υψηλό επίπεδό τους.

“Πρέπει να παίξεις με τα χαρτιά που έχεις”

Κλείνοντας, ο Redding συνοψίζει την κατάσταση με ρεαλισμό, λέγοντας: “Πρέπει να παίξεις με τα χαρτιά που σου δίνονται. Και το να είσαι Βρετανός δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Είναι τρελό που δεν υπάρχουν Βρετανοί ούτε στα MotoGP ούτε στη Moto2.”

Ο Redding αγωνίστηκε στα MotoGP για πέντε σεζόν, κατακτώντας δύο βάθρα. Το 2019 μετακινήθηκε στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Superbike, όπου κατέκτησε τον τίτλο με Ducati, πριν περάσει στο Παγκόσμιο Superbike το 2020. Από το 2025 επέστρεψε στο BSB.

Η τοποθέτηση του Redding ανοίγει ξανά τη συζήτηση για το κατά πόσο τα MotoGP παραμένουν πραγματικά “παγκόσμιο” πρωτάθλημα ή αν οι ισορροπίες έχουν γείρει υπέρ συγκεκριμένων χωρών, όχι απαραίτητα λόγω ταλέντου, αλλά λόγω συστήματος.

Ο Bρετανός μοιάζει να ανακάλυψε τον τροχό, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πως οι μηχανοκίνητες δεν είναι από τις πιο εύκολα προσβάσιμες μορφές αθλητισμού καθώς απαιτούν μια εμπλοκή από μικρή ηλικία σε ένα κοστοβόρο μονοπάτι και σχετίζονται άμεσα με το βιοτικό επίπεδο αλλά και το επίπεδο υποδομών μιας χώρας και περιοχής.

Άλλωστε το ζήτημα έχει γίνει αντιληπτό χρόνια τώρα από τη διοργανώτρια αρχή που έχει προσπαθήσει να το αντισταθμίσει με το πρόγραμμα Road to MotoGP, σε μία προσπάθεια παροχής “ίσων ευκαιριών” σε αναβάτες από διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές

Παρόλα αυτά το κατά πόσο, πέρα από τις ευκαιρίες εξέλιξης τους, οι χώρες προέλευσης των αναβατών με μεγαλύτερο “καταναλωτικό κοινό” προσφέρουν πραγματικά περισσότερες ευκαιρίες είναι κάτι δύσκολα μετρήσιμο.