MOTO GP Μαλαισία: Κατάταξη με επεισόδια και παράταση

Παραδοσιακά για Μαλαισία..
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/11/2018

Στεγνώνει γρήγορα η Sepang εκτός κι αν βρέχει τόσο πολύ που δεν υπάρχει καμία σωτηρία παρά μονάχα η επιλογή της κόκκινης σημαίας. Βέβαια οι οδηγοί σήμερα έχουν ένα παράπονο για τις σημαίες, και μπορεί ο Vinales να παραπονέθηκε περισσότερο, αλλά είναι ο Torres που είχε καλύτερο ή μάλλον χειρότερο λόγο να το κάνει: Κατά την FP4 κι ενώ ο Marquez χάριζε ορισμένα εξαιρετικά περάσματα, μαζί με τον εξίσου γρήγορο Vinales, η βροχή άρχισε να πέφτει τόσο ξαφνικά, που άρχισαν άμεσα οι πτώσεις. Για τον κόσμο που δεν έχει εμπειρία από το τροπικό κλίμα, είναι δύσκολο να κατανοήσει, πώς είναι δυνατό να βρέχει ακριβώς στο apex μία στροφής όταν στην προηγούμενη είχες έξοδο με τέρμα γκάζι και μάλιστα να βρέχει τόσο που να πέφτουν οι αναβάτες, όχι απλά μία ψιχάλα. Ο Rossi ήταν ο πρώτος που κατάλαβε πως κάτι δεν πάει καλά, καθώς γλίστρησε απότομα αλλά κατάφερε να κρατηθεί, την στιγμή που δευτερόλεπτα αργότερα ο Vinales και ο Bautista θα έπεφταν στην ίδια στροφή, κάνοντας παράπονα γιατί δεν είδαν καμία σημαία να τους προειδοποιεί. Ήταν τόσο ξαφνική η αλλαγή του καιρού, που μέχρι να δώσει το κέντρο ελέγχου την εντολή για σημαία, εκείνοι είχαν ήδη πέσει. Ήταν βέβαια ο Torres ο πιο άτυχος καθώς ένα μικρό κάταγμα στα δάχτυλα τον στέλνει στο χειρουργείο..

Οι οδηγοί όμως άδραξαν την ευκαιρία να βγουν στην πίστα με βρόχινα ελαστικά, κάνοντας την καλύτερη προπόνηση. Διότι για χρόνο δεν υπήρχε λόγος προσπάθειας. Από την στιγμή που ο Marquez είχε θέσει το χρόνο με στεγνή πίστα, καμία προσπάθεια με βρόχινα ελαστικά, δεν είχε νόημα. Ο Rossi βγαίνει από την περίεργη έξοδο των pit και δέχεται την επίπληξη του Marquez που έκανε ένα γρήγορο γύρο, κάνοντας ένα σήμα συγχώρεσης παρόλο που δεν είχε και πολλές επιλογές για το που θα πήγαινε. Ο Miller αστειεύεται πως θα μπει με τα slick, θυμίζοντας σε όλους τι έγινε στην Αργεντινή, σε μία εκκίνηση που έμεινε πλέον στην ιστορία και επέφερε αλλαγή και αποσαφήνιση των κανονισμών…

Ωστόσο δεν υπάρχει καμία περίπτωση να σταματήσει η καθυστέρηση, καθώς η βροχή είναι καταρρακτώδης και βγαίνει η κόκκινη σημαία, ακυρώνοντας την κατάταξη και δίνοντας μία μεγάλη παράταση, μέχρι να καλυτερέψουν οι συνθήκες. Στο ενδιάμεσο όμως, η οργανωτική επιτροπή αλλάζει τις ώρες των αυριανών αγώνων, θέλοντας να εξασφαλίσει χρόνο και να έχει περισσότερες ευκαιρίες για μία αυριανή, βροχερή, ημέρα.

Με μεγάλη καθυστέρηση κι ενώ η βροχή έχει σταματήσει αλλά η πίστα δεν έχει διώξει όλο το νερό, η κατάταξη ξεκινά με την Q1 σε μία πίστα που κράτα αρκετό νερό με τον Pirro να κλέβει την παράσταση από την στιγμή που είχε μόλις βρεθεί στην μοτοσυκλέτα του Lorenzo αλλά τα πήγαινε εξαιρετικά. Ο Ισπανός δοκίμασε το χειρουργημένο του χέρι, αλλά είδε πως δεν θα τα κατάφερνε κι έτσι ήταν ο Pirro που κλήθηκε για αντικατάσταση αλλά και μία καλή εμπειρία για του χρόνο που θα κάνει την μετάβαση.. Ο Bautista που είχε την δική του ευκαιρία τα πήγαινε ακόμη καλύτερα από τον εντυπωσιακό Pirro που κατάφερε να φτάσει έως την δεύτερη θέση της Q1. Ο Smith πήγαινε επίσης πολύ καλά, σημείωσε πτώση και μπήκε αμέσως σε μία δεύτερη κούρσα με τα πόδια, ώστε να καταφέρει να φτάσει εγκαίρως στο box και να συνεχίσει με δεύτερη μοτοσυκλέτα την έως τότε αξιόλογη προσπάθεια. Ήταν όμως ο Espargaro και ο Redding, οι δύο Aprilia που μπήκαν ανάμεσα στις Ducati του Bautista και του Pirro, ενώ επίσης εντυπωσιακός ο Simeon που λίγο σπάνια, δεν ήταν στην τελευταία θέση. Εκεί έμεινε ο Syahrin που αύριο θα ξεκινήσει τελευταίος να γράφει ιστορία ως ο πρώτος Μαλαισιανός που τρέχει αγώνα MotoGP μέσα στην Μαλαισία..

Είχε έρθει η ώρα για την τελική δοκιμασία της κατάταξης του αυριανού αγώνα, με τον Marquez να κάνει τον καλύτερο χρόνο και μετά να πέφτει, χωρίς κανείς από τους υπόλοιπους να απειλεί την θέση του. Ο Iannone βρέθηκε κοντά, τσατίστηκε μαζί του σε ένα περιστατικό αντίστοιχο με εκείνο τω Marquez και Rossi νωρίτερα, και τελικά λίγο πριν το τέλος θα ερχόταν ο Zarco που τον περιμέναμε, και ένας Valentino Rossi που δεν τον περίμενε κανείς, να τον ρίξουν στην δεύτερη σειρά της εκκίνησης. Ο Rossi ήταν εντυπωσιακός, καθώς από την τρίτη σειρά κατάφερε έναν καλό χρόνο, λίγο κάτω από το ένα δευτερόλεπτο διαφοράς που είχε με τον Marquez αλλά ικανό να τον κρατήσει στην τρίτη θέση και την πρώτη σειρά.

Την στιγμή που ο Vinales έμεινε στην 11η θέση ενώ τα πήγαινε καλύτερα στην FP4. Ο Zarco έκανε μία αλλαγή στα ελαστικά την τελευταία στιγμή, και βρήκε αυτό που έψαχνε, αν και όπως είπε, ο χρόνος του Marquez ήταν εξαιρετικά δύσκολο να τον πιάσει κανείς. Ο Dovizioso είχε μείνει με μία καλή προσπάθεια, αλλά έπεσε με ένα ήπιο από πλευράς κινδύνου lowside, που όμως του στέρησε την ευκαιρία μίας καλύτερης αυριανής εκκίνησης, στην πίστα που κάθε φορά που βρέχει δείχνει τον καλύτερο του εαυτό…

Με τις αλλαγές στην ώρα του αγώνα, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, υπάρχει αύριο μία καλή πιθανότητα να έχουμε στεγνό αγώνα, σε κάθε περίπτωση οι μικρές διαφορές των αναβατών, θα μας δώσουν ακόμη ένα πλούσια θέαμα…

Η αυριανή εκκίνηση του αγώνα: *(διαβάστε ως τέλος)

 

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Χρόνος
Διαφ. 1ου
Προηγ.
1
Marc MARQUEZ
Honda
2'12.161
 
 
2
Johann ZARCO
Yamaha
2'12.709
0.548
0.548
3
Valentino ROSSI
Yamaha
2'13.009
0.848
0.300
4
Andrea IANNONE
Suzuki
2'13.097
0.936
0.088
5
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
2'13.183
1.022
0.086
6
Jack MILLER
Ducati
2'13.274
1.113
0.091
7
Danilo PETRUCCI
Ducati
2'13.413
1.252
0.139
8
Alex RINS
Suzuki
2'13.463
1.302
0.050
9
Alvaro BAUTISTA
Ducati
2'14.185
2.024
0.722
10
Dani PEDROSA
Honda
2'14.443
2.282
0.258
11
Maverick VIÑALES
Yamaha
2'14.856
2.695
0.413
12
Aleix ESPARGARO
Aprilia
2'15.340
3.179
0.484
13
Scott REDDING
Aprilia
2'13.786
0.475
0.451
14
Michele PIRRO
Ducati
2'13.823
0.512
0.037
15
Xavier SIMEON
Ducati
2'13.971
0.660
0.148
16
Pol ESPARGARO
KTM
2'14.132
0.821
0.161
17
Bradley SMITH
KTM
2'14.332
1.021
0.200
18
Thomas LUTHI
Honda
2'14.843
1.532
0.511
19
Franco MORBIDELLI
Honda
2'14.994
1.683
0.151
20
Stefan BRADL
Honda
2'15.364
2.053
0.370
21
Karel ABRAHAM
Ducati
2'15.679
2.368
0.315
22
Takaaki NAKAGAMI
Honda
2'16.558
3.247
0.879
23
Hafizh SYAHRIN
Yamaha
2'16.825
3.514
0.267
Εγκατέλειψε
Jordi TORRES
Ducati
 
 
 

 

MotoGP Μαλαισία: Ποινή για Marquez-χάνει την pole position

Ήταν το 2ο παράπτωμα

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.