MotoE Cup 2019 - Sachsenring: Κόκκινη αντί για καρό σημαία!

Πέντε γύροι με μπόλικο θέαμα
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

8/7/2019

Η Moto3 είναι η κατηγορία που παραδοσιακά σηματοδοτεί την έναρξη της δράσης σε κάθε αγωνιστικό τριήμερο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος MotoGP, όμως φέτος στο Sachsenring ήταν ο αγώνας του MotoE Cup που είχε την τιμή. Έτσι, έδωσε την ευκαιρία σε αυτούς που έχουν πάρει με κακό μάτι την έλευση των ηλεκτρικών μοτοσυκλετών στους αγώνες, να χουζουρέψουν λίγο περισσότερο στο κρεβάτι τους πριν σηκωθούν για να παρακολουθήσουν τους υπόλοιπους αγώνες. Όμως, η αλήθεια είναι πως ο αγώνας των ηλεκτρικών ήταν εξίσου συναρπαστικός και γεμάτος θέαμα. Ο ήχος των ηλεκτρικών μοτοσυκλετών μπορεί να μην ανατριχιάζει τους θεατές, όπως οι μοτοσυκλέτες της κορυφαίας κατηγορίας, κάτι το οποίο σχολιάστηκε και από πολλούς αναβάτες, όμως δεν είναι ανύπαρκτος. Στην πραγματικότητα ο ήχος που κάνουν οι ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες θυμίζει ηλεκτρικές υπερταχείες, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τις "κανονιές" των MotoGP. Η διοργάνωση απ' τη πλευρά της, για να δώσει περισσότερο ενδιαφέρον στον αγώνα, φρόντισε να επιστρατεύσει αρκετούς από τους παλιότερους αναβάτες των GP -ακι όχι μόνο- για να οδηγήσουν τις ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες της Energica, φέρνοτνας μαζί τους και την αίγλη του παρελθόντος.

Η εκκίνηση του αγώνα ήταν εντυπωσιακή με τον Niki Tuuli να μην εκμεταλλεύεται το πλεονέκτημα της pole position και τον Bradley Smith να ηγείται του αγώνα. Ο Tuuli μετά από πολλές μάχες στον τρίτο και τέταρτο γύρο κατάφερε να τεθεί επικεφαλής του αγώνα, ενώ ο ρυθμός των περισσότερων αναβατών ήταν στο 1:28. Ένας χρόνος αντίστοιχος με αυτόν που έκανε ο Max Biaggi πριν από 15 χρόνια στην ίδια πίστα όταν αγωνιζόταν στην κορυφαία κατηγορία του πρωταθλήματος…  Ο αγώνας όμως έληξε πρόωρα λόγω της πτώσης του Savadori στην όγδοη στροφή, με τη μοτοσυκλέτα του να καρφώνεται στο φουσκωτό προστατευτικό μετά το τέλος της αμμοπαγίδας. Οι κόκκινες σημαίες σηκώθηκαν και με πάνω απ’ το μισό του αγώνα να έχει συμπληρωθεί (πέντε από τους επτά γύρους), θεωρήθηκε λήξας. Ο Niki Tuuli έγραψε ιστορία, αποτελώντας τον πρώτο αναβάτη που νίκησε στους αγώνες του MotoE Cup, ενώ ο Bradley Smith ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου. Ο Mike Di Meglio ανέβηκε στο τρίτο σκαλί και οι Hector Garzo και Matteo Ferrari ολοκλήρωσαν τη πεντάδα, τερματίζοντας τέταρτος και πέμπτος αντίστοιχα. Ο Alex de Angelis κατέκτησε την έκτη θέση μετά τις μάχες που είχε με τον Xavier Simeon, ο οποίος τελικά τερμάτισε πίσω του. Ο Eric Granado παρά το γεγονός οτι ξεκίνησε απ' τη πρώτη σειρά του grid βρέθηκε στην όγδοη θέση, ενώ ο Sete Gibernau την ώρα που σηκώθηκαν οι κόκκινες σημαίες ήταν ένατος και ουσιαστικά κέρδισε τέσσερεις θέσεις. Τη δεκάδα έκλεισε ο Nicolas Terol. Όπως μπορείτε να δείτε και εδώ, ο επόμενος αγώνας του Κυπέλλου θα πραγματοποιηθεί τον Αύγουστο στην Αυστρία, που είναι ο δεύτερος αγώνας των GP μετά το καλοκαιρινό διάλειμμα.

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.