MotoGP 2023 - Portimao FP2 - Από το πουθενά ταχύτερος και με ρεκόρ πίστας ο Jack Miller!

Άσχημη πτώση Pol Espargaro, χτύπησε στήθος και πλάτη, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο

Από τον

Κώστα Γκαζή

24/3/2023

Επεισοδιακά ήταν τα δεύτερα -στεγνά αυτή τη φορά- ελεύθερα δοκιμαστικά του Portimao για τον πρώτο γύρο της σεζόν του 2023, με την κόκκινη σημαία να διακόπτει τη δράση δύο φορές, την πρώτη για κάποιο τεχνικό πρόβλημα στη χρονομέτρηση, και τη δεύτερη για την πολύ άσχημη πτώση του Pol Espargaro που έστειλε τον Ισπανό στο νοσοκομείο. Κι εκεί που όλοι περίμεναν ταχύτερο γύρο από Ducati ή Aprilia, κι ενώ o Jack Miller με την KTM βρισκόταν στην αφάνεια όλο το session, ξαφνικά έκανε το μπαμ, σαν άλλος... Jack in the Box, παίρνοντας την πρωτιά με νέο ρεκόρ πίστας!

Δυστυχώς η πτώση του Pol Espargaro έριξε σκιά στα FP2, με τον αναβάτη της GASGAS να φεύγει με πολλά στην κατηφορική 10, και να καταλήγει με τη μοτοσυκλέτα του στον προστατευτικό τοίχο, όπου πιθανώς να χτυπήθηκε και από την RC16 του. Ο Ισπανός έμεινε ακίνητος στην αμμοπαγίδα, με το ιατρικό προσωπικό της πίστας να έχει μαζευτεί σύσσωμο από πάνω του για πάρα πολλή ώρα. Τελικά πήραν την απόφαση να τον μετακινήσουν με ασθενοφόρο, το οποίο και τον μετέφερε στο νοσοκομείο του Faro που βρίσκεται κοντά. Όταν τελείωσαν τα δοκιμαστικά, η διοργάνωση μας πληροφόρησε πως ο Pol είχε μεν τις αισθήσεις του, έχοντας όμως “back and chest trauma”, δηλαδή τραυματισμό σε πλάτη και στήθος. Τα τελευταία νέα είναι πως ο Pol έχει αίσθηση σε χέρια και πόδια, με τους γιατρούς να λένε πως έχει αποφύγει τα χειρότερα, περιμένουμε όμως να επιβεβαιωθούν επίσημα οι πληροφορίες αυτές.

Με το ασθενοφόρο να απομακρύνεται από την πίστα, τα δοκιμαστικά ξεκίνησαν και πάλι, με λιγότερα από 15 λεπτά να απομένουν για το τέλος. Εκεί ο Marc Marquez ξεκίνησε και πάλι τα δικά του, ακολουθώντας τον Quartararo στη ρόδα του, πιέζοντας τον είτε για να δει τις γραμμές του, είτε ως ψυχολογικό πόλεμο. Κι ενώ ο Ισπανός έπαιζε τα παιχνίδια του, έχασε τον μπροστινό τροχό κι έπεσε, για να τερματίσει το session στην απογοητευτική 14η θέση.

Απογοητευτική ήταν όμως και η απόδοση και των υπόλοιπων αναβατών της Honda, με καλύτερο όλων τον Joan Mir στη 12η θέση, 13ο τον Alex Rins και 15ο τον Nakagami. Τρενάκι δηλαδή, στις θέσεις 12-15.

Η πρωτιά του Jack Miller θα πρέπει να γίνει αντικείμενο… μελέτης από την ΚΤΜ, καθώς το επόμενο καλύτερα τοποθετημένο RC16 ήταν του Augusto Fernandez στην 16η θέση, με τον Brad Binder να τερματίζει 18ος. Φανταστείτε πως κανείς δεν πρόσεχε τους χρόνους του Miller, με τον σκηνοθέτη να μην τον ακολουθεί καθόλου ούτε με εικόνα, ούτε με “μποξάκι” χρόνου, όταν από το πουθενά ο Αυστραλός εμφανίστηκε στην κορυφή της κατάταξης! Είχε μεγάλη πλάκα όταν οι εκφωνητές ρώτησαν τους ανθρώπους της ΚΤΜ “πώς το έκανε αυτό ο Jack” και εκείνοι δεν ήξεραν τι να απαντήσουν πέρα από… “δεν το περιμέναμε αυτό”.

Περιμένετε, έχει κι άλλο! Στα FP1 ο Jackass ήταν μόλις 12ος με χρόνο 1:39.558, ενώ στα δεύτερα σημείωσε χρόνο… 1:37.709! Κατάφερε δηλαδή να βρει σχεδόν ΔΥΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ μέσα στο δεύτερο session. Τι να πούμε, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, χίλια εκατομμύρια μπράβο στον Jack, ο οποίος το γιόρτασε δεόντως κατόπιν με πληθώρα από σούζες και endo.

Δεύτερος ταχύτερος αναβάτης βρέθηκε ο Maverick Vinales με την Aprilia, 0,037 δευτερόλεπτα πιο πίσω, ενώ το πρώτο Ducati ήταν αυτό του Πρωταθλητή του 2022 Francesco Bagnaia, 0,147 δευτερόλεπτα πίσω από τον Miller. Σημειώστε πως ο Bagnaia έσωσε ένα απίστευτο γλίστρημα, την ώρα που βρισκόταν με γόνατο και αγκώνα κάτω με 220 χλμ/ώρα και η μοτοσυκλέτα του ξεκίνησε να γλιστρά και δεν έλεγε να σταματήσει!

Ακολουθώντας τον Bagnaia και κλείνοντας την πρώτη πεντάδα ήταν δυο ακόμα αναβάτες Ducati, ο Luca Marini και ο Jorge Martin, με τον δεύτερο να είναι και ο τελευταίος αναβάτης με χρόνο στο 1:37.

Ο Fabio Quartararo ήταν ο ταχύτερος αναβάτης Yamaha στην 6η θέση, ενώ ο Alex Marquez που ήταν 1ος στα FP1 δεν κατάφερε κάτι καλύτερο από την 11η θέση.

Σειρά έχουν τα FP3 το πρωί του Σαββάτου, τα QP και κατόπιν ο πρώτος Sprint αγώνας στην ιστορία του Πρωταθλήματος το μεσημέρι της ίδιας μέρας.

Βρισκόμαστε σε αναμονή για περισσότερα νέα όσον αφορά στον τραυματισμό του Pol Espargaro, με την ελπίδα να μην έχει υποστεί κάτι μόνιμο, και με την ευχή να επιστρέψει σύντομα στους αγώνες.

Δείτε παρακάτω τα αποτελέσματα των FP2

ΘΕΣΗ	#	ΑΝΑΒΑΤΗΣ	ΟΜΑΔΑ	ΧΡΟΝΟΣ	ΔΙΑΦΟΡΑ
1	43	Jack MILLER	Red Bull KTM Factory Racing	1'37.709
2	12	Maverick VIÑALES	Aprilia Racing	1'37.746	37
3	1	Francesco BAGNAIA	Ducati Lenovo Team	1'37.856	147
4	10	Luca MARINI	Mooney VR46 Racing Team	1'37.899	190
5	89	Jorge MARTIN	Prima Pramac Racing	1'37.991	282
6	20	Fabio QUARTARARO	Monster Energy Yamaha MotoGP	1'38.015	306
7	5	Johann ZARCO	Prima Pramac Racing	1'38.112	403
8	72	Marco BEZZECCHI	Mooney VR46 Racing Team	1'38.158	449
9	41	Aleix ESPARGARO	Aprilia Racing	1'38.253	544
10	23	Enea BASTIANINI	Ducati Lenovo Team	1'38.256	547
11	73	Alex MARQUEZ	Gresini Racing MotoGP	1'38.385	676
12	36	Joan MIR	Repsol Honda Team	1'38.394	685
13	42	Alex RINS	LCR Honda CASTROL	1'38.416	707
14	93	Marc MARQUEZ	Repsol Honda Team	1'38.419	710
15	30	Takaaki NAKAGAMI	LCR Honda IDEMITSU	1'38.827	1118
16	37	Augusto FERNANDEZ	GASGAS Factory Racing Tech3	1'38.882	1173
17	25	Raul FERNANDEZ	CryptoDATA RNF MotoGP Team	1'38.904	1195
18	33	Brad BINDER	Red Bull KTM Factory Racing	1'38.910	1201
19	88	Miguel OLIVEIRA	CryptoDATA RNF MotoGP Team	1'38.958	1249
20	21	Franco MORBIDELLI	Monster Energy Yamaha MotoGP	1'38.978	1269
21	49	Fabio DI GIANNANTONIO	Gresini Racing MotoGP	1'39.421	1712
22	44	Pol ESPARGARO	GASGAS Factory Racing Tech3	1'40.130	2421

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!