MotoGP 2023, San Marino, FP1 – Ο επίσημος δοκιμαστής της Ducati Michele Pirro ταχύτερος όλων με 21 αναβάτες να απέχουν μεταξύ τους ένα δευτερόλεπτο

Οι επίσημοι δοκιμαστές της Ducati και της ΚΤΜ, Pirro και Pedrosa κατάφεραν με το καλημέρα να βρίσκονται σε ανταγωνιστικό ρυθμό
Pirro
Από το

motomag

8/9/2023

Το FP1 στην πίστα του Misano ξεκίνησε με καλές καιρικές συνθήκες και με όλα τα βλέμματα να είναι στραμμένα στον Marc Marquez καθώς ο Ισπανός ενδέχεται όπως διαβάσατε στο MOTO να αποχωρήσει από το HRC και να βρεθεί στην Gresini Racing, ωστόσο αυτός που έκλεψε τις εντυπώσεις ήταν ο επίσημος δοκιμαστής της Ducati Michele Pirro, με τον Ιταλό να ολοκληρώνει την πρώτη περίοδο ελεύθερων δοκιμών στο Grand Prix του San Marino στην πρώτη θέση.

Αφήνοντας κατά μέρος τα μεταγραφικά σενάρια που αυτές τις ημέρες οργιάζουν οι αναβάτες βγήκαν με το καλημέρα για να δοκιμάσουν τις αγωνιστικές μοτοσυκλέτες τους στην πίστα του Misano. Ο σκηνοθέτης στα πρώτα λεπτά εστίασε στον πρωταθλητή Francesco Bagnaia, καθώς ο Ιταλός παρά το τρομακτικό ατύχημα που είχε στην Καταλονία πήρε το πράσινο φως από τους γιατρούς να αγωνιστεί στο Misano. Έχοντας περάσει πέντε λεπτά ο επίσημος δοκιμαστής της Ducati Michaelle Pirro σημείωνε τον ταχύτερο χρόνο, με τον Marco Bezzechi (Mooney VR46 Racing Team), να περνά στην πρώτη θέση για ελάχιστα δευτερόλεπτα καθώς ο Pirro θα ανέβαινε στην πρώτη θέση εκ νέου.

Η κάμερα στη συνέχεια πήγε σε έναν ακόμη αναβάτη ο οποίος θα έκανε wildcard εμφάνιση τον Dani Pedrosa. O “μικρός σαμουράι” μετά την υπογραφή του νέου του συμβολαίου ως επίσημος δοκιμαστής της KTM βρέθηκε στο Misano για να αγωνιστεί αλλά και ταυτόχρονα να εξελίξει κάποια νέα εξαρτήματα -όπως το νέο πλαίσιο από ανθρακόνημα- που έφεραν οι αυστριακοί στην ιταλική πίστα. Ο Pedrosa κατάφερε στα 34 λεπτά πριν το πέσιμο της καρό σημαίας να ανέβει στη δεύτερη θέση πίσω από τον Pirro με την KTM του Ισπανού ωστόσο όπως μας έδειχνε ο σκηνοθέτης να “καπνίζει”. Βλέποντας το αυτό η KTM κάλεσε τον Ισπανό στα pits ώστε να ελεγχθεί τυχόν βλάβη. Λίγο αργότερα ο σκηνοθέτης θα μας έδειχνε σε replay την πτώση του Augusto Fernández (GasGas Factory Racing Tech3), στην στροφή 14 με τον Ισπανό να χάνει το μπροστινό χωρίς ωστόσο να υπάρχει καμία συνέπεια τόσο για τον ίδιο όσο και για την μοτοσυκλέτα του καθώς ο Ισπανός ανέβηκε στη σέλα της RC16 και συνέχισε κανονικά το FP1.

Με 30 λεπτά να απομένουν ο Pirro συνέχιζε να βρίσκεται στην πρώτη θέση από πλευράς χρόνων με τον Maverick Vinales (Aprilia Racing Team), να ανεβαίνει στη δεύτερη θέση μόλις ένα δέκατο πίσω από τον πρωτοπόρο Pirro, Από την άλλη ο Pedrosa είχε υποχωρήσει στην τρίτη θέση, με τον Luca Marini, ο οποίος υπέγραψε νέο συμβόλαιο με την Mooney VR46 Racing Team να βρίσκεται στην τέταρτη θέση. Ο πρωταθλητής Bagnaia μέχρι εκείνη την στιγμή βρισκόταν στην 19η θέση, με τον ίδιο να μην νιώθει άνετα πάνω στη σέλα της GP23 ελέω και του τραυματισμού του.

MotoGP

Πλησιάζοντας στα 25 λεπτά πριν το τέλος, οι περισσότεροι εκ των αναβατών ήταν στα pits ώστε να αλλάξουν ελαστικά και να συζητήσουν τις ρυθμίσεις που θα ακολουθήσουν στη συνέχεια του FP1. Ο μοναδικός αναβάτης ο οποίος συνέχισε να κατεβάζει τον χρόνο του ήταν ο Pirro με τον Ιταλό να γράφει χρόνο 1:32.306. Από την άλλη η τραγωδία της μη ανταγωνιστικότητας της Honda συνεχιζόταν, με τον Marc Marquez να βρίσκεται στην 21 θέση, ενώ ο Takumi Takahashi, ο οποίος αντικατέστησε τον τραυματία Alex Rins στην LCR Honda είχε μια πτώση με τον Ιάπωνα να γυρνά ευτυχώς χωρίς κάποιον τραυματισμό στο garage της ομάδας του.

Με τον χρόνο να μετρά αντίστροφα μπήκαμε στα τελευταία είκοσι λεπτά του FP1. Ο Pedrosa ο οποίος χρησιμοποιούσε το νέο σασί από ανθρακόνημα της KTM πέρασε στην πρώτη θέση σημειώνοντας 1:32.250, με τον Pirro να προσπαθεί να απαντήσει αλλά να μένει ελάχιστα πίσω του. Στην τρίτη θέση είχε ανέβει ο Jorge Martin με την Prima Pramac Racing, με τους Vinales και Bezzechi να συμπληρώνουν την πεντάδα. Ο σκηνοθέτης θα μας έδειχνε λίγο αργότερα τον Bagnaia, με τον Ιταλό να φαίνεται με γυμνό μάτι πως δεν μπορεί να οδηγήσει λόγω του τραυματισμού του, ενώ στο επόμενο πλάνο θα βλέπαμε τον Marquez να εισέρχεται στα pits φανερά προβληματισμένος με όλα αυτά που συμβαίνουν.

Με 14 λεπτά να απομένουν ο Bezzechi είχε ανέβει στην τρίτη θέση με τους wildcard οδηγούς Pedrosa και Pirro να παλεύουν για την πρώτη θέση στο FP1. Αυτούς που δεν μας έδειχνε ο σκηνοθέτης ήταν οι οδηγοί της Yamaha, ελάχιστα είδαμε τον Fabio Quartaro και τον Franco Morbidelli με τους δύο τους να βρίσκονται εκτός δεκάδα. Μπαίνοντας στα τελευταία 10 λεπτά του FP1, ο σκηνοθέτης μας χάρισε ένα εκπληκτικό slow motion πλάνο του Pedrosa με τον Ισπανό να οδηγεί αέρινα την KTM. Λίγο αργότερα ο Bagnaia θα κατέβαζε τον χρόνο του ανεβαίνοντας στην έβδομη θέση με τον Jack Miller (Red Bull KTM Factory Racing) που τον ακολουθούσε να σκαρφαλώνει χάρη στην βοήθεια του Ιταλού που τον “τραβούσε” στην έκτη θέση. Από την άλλη ο teammate του Miller στην KTM, Brand Binder βρισκόταν στην 12η θέση με τον ίδιο να μην μπορεί να βρει όπως θα ήθελε τα σημεία φρεναρίσματος.

MotoGP

Πλησιάζοντας στα τελευταία πέντε λεπτά του FP1, είδαμε τους αναβάτες να προσπαθούν να κατεβάσουν τους χρόνους τους. Πρώτος ξεκίνησε τον χορό των ταχύτερων χρόνων ο Martin με τον Ισπανό να περνά στην πρώτη θέση μπροστά από τον Pedrosa που δεν κατάφερε στον επόμενο γύρο να πάρει την πρωτοπορία ξανά. Δύο λεπτά πριν το τέλος ο Mαrini ανέβηκε αυτός στη δεύτερη θέση, με τον Pirro να ανεβαίνει εκ νέου στην κορυφή με χρόνο 1:32.018.

Στα τελευταία δευτερόλεπτα της διαδικασίας τίποτα δεν άλλαξε στην κορυφή με τον Pirro που χρησιμοποιούσε τον μαλακό ελαστικό της Michelin να ολοκληρώνει το FP1 στην πρώτη θέση, με τον Marini να κρατά με την σειρά του τη δεύτερη θέση και τον Martin να συμπληρώνει την τριάδα. Τέταρτος ολοκλήρωσε την διαδικασία ο Bezzechi, με τον Fernández παρά την πτώση του να καταφέρνει με έναν εκπληκτικό γύρο στο τέλος να ανέβει στην πέμπτη θέση. Ο Dani Pedrosa μπορεί να τερμάτισε στην έκτη θέση ωστόσο ο ρυθμός του σε όλο το FP1 ήταν τρομερά ανταγωνιστικός. Ο Vinales ολοκλήρωσε την προσπάθεια του στην έβδομη θέση, με τον Johan Zarco (Prima Pramac Racing), τον οποίο είδαμε ελάχιστα να τερματίζει στην όγδοη θέση. Ο νικητής του Grand Prix της Καταλονίας Aleix Espargaro δεν ήταν ευχαριστημένος από την Aprilia του και αυτό φάνηκε και στους χρόνους με τον Ισπανό να μένει στην ένατη θέση. Την δεκάδα συμπλήρωσε ο Alex Marquez (Gresini Racing) με 21 αναβάτες να απέχουν μεταξύ τους μόλις ένα δευτερόλεπτο!

Όσον αφορά τον Bagnaia, ολοκλήρωσε το FP1 στην 20η θέση, με τον Ιταλό γυρνώντας στα pits να χρειάζεται βοήθεια ώστε να κατέβει από την μοτοσυκλέτα -μέχρι και το σύστημα χαμηλώματος χρησιμοποίησαν στην Ducati για να τον βοηθήσουν να κατέβει στα pits-, με τον Marc Marquez να ολοκληρώνει την προσπάθεια του στην 21η θέση.

9

Δείτε ΕΔΩ αναλυτικά τα αποτελέσματα του FP1 στο Grand Prix του San Marino.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.