MotoGP 2024, Jerez, Q1 & Q2 - Πρώτη pole position για Marc Marquez με την Ducati!

Δύσκολα τα πράγματα για Bagnaia, κακές επιδόσεις για Aprilia, και πάτος για μια ακόμη φορά για τους Ιάπωνες
Marc Marquez, πρώτη pole position με Ducati
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/4/2024

Από το 2023 και το GP της Πορτογαλίας είχε να πάρει pole position ο Marc Marquez, και στη Jerez έδειξε με τον καλύτερο τρόπο πως ο χρόνος εξοικίωσής του με την Ducati τελείωσε, και πλέον παλεύει για την κορυφή. Ταχύτατος τόσο την Παρασκευή, όσο και το πρωί του Σαββάτου, σε στεγνό και βρεγμένο, ο 8 φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής πήρε πανάξια την πρώτη του pole position με την GP23 (που, αν το πιστεύετε, είναι η... 93η pole της καριέρας του), σώζωντας και δυο παραλίγο πτώσεις, θυμίζοντας τον καλό παλιό του εαυτό.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ενώ την Παρασκευή η Jerez λουζόταν στον ήλιο, το Σάββατο ήρθε η βροχή να περιπλέξει τα πράγματα, με τα slick να δίνουν τη θέση τους σε βρόχινα ελαστικά, και τις φιμέ ζελατίνες στα κράνη στις διαφανείς. Παρά τώρα τη βροχή, στα FP2 που έγιναν το πρωί του Σαββάτου, ο Marc Marquez ξεχώρισε για μια ακόνη φορά -μετά τα ελεύθερα και χρονομετρημένα της Παρασκευής- αποτελώντας ένα από τα μεγάλα φαβορί για το ισπανικό GP, αν δεν έχει πάλι κάποια πτώση δηλαδή.

Στα δεύτερα ελεύθερα δοκιμαστικά, το Σάββατο, με την πίστα βρεγμένη και τη βροχή να πέφτει -όχι όμως καταρρακτωδώς- ο MM93 σημείωσε τον ταχύτερο χρόνο, ενώ στο τέλος αν δεν τον έκοβε ο Mir θα έριχνε τον χρόνο του ακόμα περισσότερο. Στο βρεγμένο, ένα από τα φαβορί που δεν έδειξε να προσαρμόζεται κατάλληλα ήταν ο προπορευόμενος στη βαθμολογία Jorge Martin που τερμάτισε μόλις στη 12η θέση (!) -έχοντας όμως ήδη περάσει στα Q1 προηγουμένως,

Στα Q1 στην αρχή η πρώτη πεντάδα που ξεχώρισε σε μια βρεγμένη πίστα η οποία όμως σταδιακά στέγνωνε, ήταν ο Brad Binder, ο Dani Pedrosa, o Raul Fernandez, ο Miguel Oliveira και ο Jack Miller. Οι Ιάπωνες ζούσαν για μια ακόμη φορά ένα δράμα, με τον Quartararo να αγωνίζεται να ξεκολλήσει από την… 11η θέση, με ταχύτερο αναβάτη από το στρατόπεδο της Honda τον Zarco, στην 7η θέση. Υπόψη πάντα πως από τα Q1 περνούν μόλις 2 αναβάτες στα Q2, με τους υπόλοιπους να καταλαμβάνουν τις τελευταίες θέσεις στη σχάρα εκκίνησης.

Τα Q1 τελειώνουν με την πίστα αρκετά στεγνή, στο βαθμό που είδαμε τους δυο πρώτους αναβάτες να γράφουν χρόνους στο 1:47. Οι δυο αναβάτες που περνούν στα Q2 είναι οι Franco Morbidelli της Prima Pramac, και Brad Binder της ΚΤΜ. Ταχύτερος αναβάτης ιαπωνικής μοτοσυκλέτας ήταν ο Zarco στην 3η θέση, και ταχύτερος από τη Yamaha ο Quartararo στην… 13η θέση, 2,213 δευτερόλεπτα πίσω από τον Morbidelli! Τραγωδία…

Τα Q2 ξεκινούν με θερμοκρασία 15 βαθμών και συννεφιά, αν και ο ήλιος κάνει σιγά-σιγά την εμφάνισή του. Η πίστα έχει στεγνώσει αρκετά, αλλά οι αναβάτες ξεκινούν με βρόχινα ελαστικά -όλοι με μπροστινή medium γόμα, και με μοιρασμένες προτιμήσεις για πίσω, medium & soft.

Ο χρόνος των 15 λεπτών μεταφράζεται σε έναν γύρο προθέρμανσης, ενώ αμέσως μετά οι αναβάτες ξεκινούν να πιέζουν με το χρονόμετρο να γράφει.

Στον πρώτο γύρο που μετράει το χρονόμετρο, ο Marc Marquez γράφει τον ταχύτερο χρόνο με 1:48.016, ακολουθούμενος από τους Pedro Acosta (!), Fabio Di Giannantonio, Jorge Martin και Franco Morbidelli. Η πίστα συνεχίζει να στεγνώνει και οι χρόνοι να πέφτουν ακόμα περισσότερο.

Ο Brad Binder διαδέχεται τον Marquez στην 1η θέση, με χρόνο 1:47.807 και οι αναβάτες ξεκινούν σταδιακά να μπαίνουν στα pits, αφού η πίστα έχει στεγνώσει αρκετά για να βάλουν είτε soft βρόχινα, είτε slick - για τους πιο τολμηρούς- ελαστικά.

Λίγο πριν μπει στα pits και ο Marc Marquez, πιέζοντας για να περάσει τον Binder έχει ένα τρομακτικό γλίστρημα, χωρίς ευτυχώς να πέσει, χειρονομώντας από θυμό, γνωρίζοντας πως ο χρόνος του ήταν καλός και θα τον έβαζε ξανά πρώτο. Μπαίνει κι αυτός αμέσως στα pits για αλλαγή ελαστικών.

Έξι λεπτά απομένουν για το τέλος των Q2, και όλοι μπαίνουν στην πίστα με φρέσκα ελαστικά.

Acosta

Ο Acosta ξεκινά να πιέζει με το καλημέρα, με αρκετές πλαγιολισθήσεις, ρίχνοντας θεαματικά τον χρόνο του... είτε θα έπαιρνε την pole, είτε θα έπεφτε ο νεαρός Ισπανός, και δυστυχώς χάνει τον μπροστινό τροχό στη στροφή 13, και πέφτει!

Ο Bezzecchi είναι εκείνος που περνά πρώτος με 1:47.044, κάτω από το χειροκρότημα του μάνατζερ της ομάδας του, Valentino Rossi που παρακολουθεί τα τεκταινόμενα από τα pits.

Ένα λεπτό και 45 δευτερόλεπτα πριν το τέλος, και στην πρώτη θέση περνά ο Marc Marquez με βρόχινα ελαστικά και medium γόμα (!) με 1:46.773. Και επειδή μιλάμε για τον Marc, μόλις τελειώσει τον φοβερό αυτό γύρο... χάνει το μπροστινό στην 1, και γλιτώνει στο παρά τρίχα την πτώση -χάνει όμως και την ευκαιρία για να κάνει κι άλλον γύρο, ώστε να σιγουρέψει την pole position.

Ευτυχώς για τον 8 φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή, οι υπόλοιποι δεν δείχνουν να μπορούν να πιέσουν άλλο, ενώ έξοδο στην αμμοπαγίδα έχει ο Bezzecchi, χωρίς πτώση.

Τα Q2 τελειώνουν, και ο Marc παίρνει με το σπαθί του την πρώτη pole position του καβάλα στην Ducati GP23 -και την πρώτη από την Πορτογαλία το 2023, μέσα στο "σπίτι του", στην ισπανική πίστα Angel Nieto, κάτω από ενθουσιώδεις επευφημίες από το ισπανικό κοινό!

Δεύτερος είναι ο Bezzechi και τρίτος ο Jorge Martin, κάνοντας το 1-2-3 για την Ducati.

Αντίθετα με την χαρά του Marc, θυμός είναι το κύριο συναίσθημα που δείχνει ο Pecco Bagnaia μετά τον τερματισμό του στην εξαιρετικά κακή για αυτόν 7η θέση.

Κακές είναι όμως και οι θέσεις της εργοστασιακής Aprilia, με τον Vinales μόλις 11ο και τον Aleix Espargaro μια θέση πιο πίσω...

Χάρη στην πτώση του τη χειρότερη στιγμή ο Pedro Acosta θα εκκινήσει από την 10η θέση, ο wildcard Pedrosa κι αυτός άσχημη επίδοση με την 16η θέση της σχάρας εκκίνησης, ενώ για τους Ιάπωνες τα είπαμε, είναι ακόμα στον πάτο του βαρελιού..

Πρώτη δεκάδαΔεύτερη δεκάδα
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.