MotoGP 2024, Misano P1 - Τον καλό του εαυτό έδειξε ο Pecco, από κοντά ο Marc Marquez

Πέντε Ducati στις πρώτες πέντε θέσεις, με έκτο τον Pedro Acosta με GASGAS, που είχε και πτώση

Από τον

Κώστα Γκαζή

6/9/2024

Αν ο Bagnaia ήταν μόλις όγδοος στα FP1 με τον Martin να παίρνει την πρωτιά, αντίθετα, στα πρώτα χρονομετρημένα δοκιμαστικά ο δυο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής έδειξε τον καλό του εαυτό, με τη συνήθη για εκείνον σταδιακή άνοδο απόδοσης, γράφοντας τον ταχύτερο χρόνο της Παρασκευής. Εξαιρετικός ήταν όμως και ο Marc Marquez που με δυο δεύτερες θέσεις την Παρασκευή απεδείχθη σταθερότερος εκ των τριών αναβατών που προηγούνται στη γενική (Pecco 8-1, Martin 1-3). Τώρα μένει να δούμε τον ρυθμό αγώνα των Bagnaia, Martin και Marquez, που αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν στους 2 αγώνες του Misano, και αν καταφέρουν Acosta και Bastianini να κάνουν την υπέρβαση για να αντιμετωπίσουν την “τρομερή τριάδα”.

Μετά τα πρώτα 45 λεπτά των ελεύθερων δοκιμαστικών το πρωί, το απόγευμα της Παρασκευής σειρά είχαν τα πρώτα χρονομετρημένα δοκιμαστικά, με διάρκεια μιας ώρας, με τον καιρό να είναι και πάλι καλός και την πίστα στεγνή.

Κατευθείαν στην κορυφή των χρόνων τέθηκε ο Jorge Martin, που ήταν πρώτος και στα FP1, ενώ στα πρώτα λεπτά, μέχρι να φτάσουν στα όριά τους οι αναβάτες στην κορυφή είχαμε αρκετές ανακατατάξεις.

Έξι λεπτά μετά την έναρξη των P1, η πρώτη έκπληξη ήρθε από τον πρώτο χρόνο του Bagnaia, με τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή 2022-2023 να δείχνει σαφώς ταχύτερος από το πρωί.

Τον Pecco διαδέχεται ο Acosta στην κορυφή, με τον Marc Marquez να γράφει τον 2ο ταχύτερο χρόνο, κομπλέ με μια ιδιαίτερα επικίνδυνη απότομη και μεγάλη πλαγιολίσθηση, πιθανώς λόγω κρύων ελαστικών.

Ο Pedro βελτιώνει τον χρόνο του, ενώ πέφτει και στο 1:31, δείχνοντας τον δρόμο στους υπόλοιπους με 1:31.843.

Δέκα λεπτά έχουν περάσει από την έναρξη των P1, και ο Marc βρίσκεται μόλις 0.036 δεύτερα πίσω από τον πρώτο Acosta. Τρίτος είναι ο Alex Marquez, τέταρτος ο Quartararo και πέμπτος ο Morbidelli. Σίγουρα όμως αυτή η σειρά θα αλλάξει δραστικά τα επόμενα 50 λεπτά. Για την ώρα οι δυο πρώτοι της γενικής βρίσκονται στις θέσεις 5 (Pecco Bagnaia) και 9 (Jorge Martin).

Δεν περνά πολλή ώρα και ο Aleix Espargaro βάζει την Aprilia στο παιχνίδι των πρώτων θέσεων, γράφοντας τον 4ο ταχύτερο χρόνο, με τον Vinales να βρίσκεται 13ος.

Στο 45 ο Acosta βελτιώνει ελαφρώς τον χρόνο του, γράφοντας 1:31.672, με τον Martin να ανεβαίνει 4ος.

Ταχύτερος αναβάτης της Honda μετά από 20 λεπτά δοκιμαστικών είναι ο Johann Zarco στην 17η θέση, 1.159 δευτερόλεπτα πίσω από τον Acosta.

Για την ώρα ο Pol Espargaro δεν δείχνει ικανός να επαναλάβει την εξαιρετική επίδοση των FP1, με τον Acosta να έχει μεγάλη διαφορά από όλους τους υπόλοιπους αναβάτες του Pierer Group (έχοντας επιστρέψει σε διαφορετική γεωμετρία από το Aragon όπου ο νεαρός Ισπανός ανέβηκε δυο φορές στο βάθρο), αφού μετά τον Pedro επόμενος είναι ο Jack Miller στην 11η θέση, 12ος είναι ο Pol, 14ος ο Binder και 18ος ο Fernandez.

Στο στρατόπεδο της Yamaha ο Fabio Quartararo δείχνει απρόσμενα δυνατός στην ιταλική πίστα (3ος για την ώρα), όμως το αντίθετο συμβαίνει για την ώρα με τον ομόσταυλό του, Alex Rins που είναι 15ος. Στο Misano οι δυο αναβάτες της Yamaha φέρουν νέο κοστούμι στις μοτοσυκλέτες τους, που θεωρητικά βελτιώνει την αεροδυναμική τους.

Τριάντα πέντε λεπτά πριν το τέλος ο Marc Marquez περνά εκείνος πρώτος, με χρόνο 1:31.364, τον ταχύτερο χρόνο της Παρασκευής μέχρι στιγμής (Martin 1:31.707 στα FP1).

Δεύτερος ανεβαίνει ο Pecco, 0.206 δευτερόλεπτα πίσω από τον Marquez, με τρίτο πλέον τον Acosta, τέταρτο τον Quartararo και πέμπτο τον Vinales.

Μεγάλες είναι οι διαφορές στην ομάδα του Valentino Rossi στη μέση των P1, αφού ο Bezzecchi είναι 6ος, 0.505 δευτερόλεπτα πίσω από τον Marquez, ενώ ο Fabio di Giannantonio -που ταλαιπωρείται ακόμα από τον τραυματισμό του- είναι μόλις... 21ος 1.965 δευτερόλεπτα πίσω από τον Marquez.

Γράφοντας 1:31.301, o Pedro Acosta επιστρέφει στην κορυφή, με τον Pol να βελτιώνει κι εκείνος τον χρόνο του για να βρεθεί στην 9η θέση.

Σημειώστε πως ενώ το πρωί είχαμε 5 αναβάτες στο 1:31, το απόγευμα αυτοί έχουν γίνει 10!

Δεκαπέντε λεπτά πριν το τέλος και οι περισσότεροι αναβάτες έχουν μπει στα pits για ένα διάλειμμα και για αλλαγή ελαστικών με φρέσκες γόμες. Λίγο πριν βγουν όλοι έξω και ξεσπάσει η καταιγίδα, η πρώτη πεντάδα έχει ως εξής: Acosta, Marc Marquez, Aleix Espargaro, Bagnaia και Martin.

Πρώτη βελτίωση αφορά στον Quartararo, που με φρέσκα ελαστικά περνά στην 4η θέση, αν και μένει να δούμε πόσο πίσω θα πέσει όταν ξεκινήσουν να γράφουν γρήγορους γύρους οι υπόλοιποι.

Από την 15η θέση ο Binder ανεβαίνει 3ος, ενώ από 12ος ο Bastianini βρίσκεται στην 9η θέση, και κινδυνεύει να πρέπει να περάσει από τα Q1. Αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο ο Ιταλός ανεβάζει κι άλλο τον ρυθμό του, για να ανέβει... πρώτος, με 1:31.242!

Λίγα δευτερόλεπτα κράτησε ο ταχύτερος γύρος του Bastianini, αφού αμέσως μετά ο Acosta περνά ξανά πρώτος με 1:31.203.

Σειρά του Marc Marquez να περάσει εκείνος πρώτος με 1:31.034, ενώ αμέσως μετά πέφτει ο Acosta, ευτυχώς χωρίς να χτυπήσει. Όμως με την πτώση του αυτή μάλλον θα δυσκολευτεί να απειλήσει για τις πρώτες θέσεις των P1. Για να δούμε... πόσο γρήγορα θα επιστρέψει στα pits.

Εφτά λεπτά πριν το τέλος και οι αναβάτες επιστρέφουν στα pits, με την πρώτη πεντάδα να είναι: Marc Marquez, Bastianini, Acosta, Bezzecchi και Bagnaia.

Στην πίστα έχουν παραμείνει ο Martin και ο Morbidelli με τους αναβάτες της Prima Pramac να γράφουν ταχύτατους γύρους, και με τον Martin να περνά εκείνος πρώτος με 1:30.966. Αντίθετα ο Morbidelli δεν ολοκληρώνει τον γύρο του, και μπαίνει στα pits ενώ βρίσκεται μόλις 11ος.

Όπως φοβόμασταν ο Quartararo έχει πέσει στην 10η θέση, ενώ παρά τις προσπάθειές του δεν καταφέρνει να ανέβει παραπάνω, και βρίσκεται σε κίνδυνο -βλ. Q1.

Πέντε λεπτά απομένουν, και οι αναβάτες επιστρέφουν στην πίστα για την τελευταία τους προσπάθεια.

Ο Quartararo περνά 7ος και παίρνει μια ανάσα, ενώ ο Pecco Bagnaia δείχνει τον καλό του εαυτό για να γράψει ταχύτερο χρόνο με 1:30.885!

Πλέον η πρώτη τριάδα είναι Bagnaia, Martin και Marquez, οι τρεις πρωταγωνιστές των τελευταίων αγώνων, με τον Bastianini 4ο και τον Acosta 5ο.

Ο Pecco όμως δεν σταματά εκεί, ανεβάζοντας κι άλλο τον ρυθμό του, για να γράψει 1:30.685 και να ισχυροποιήσει την πρωτιά, ενώ την ίδια ώρα πέφτει ο Aleix Espargaro που θα πρέπει να περάσει από τα Q1.

Η καρό σημαία έχει ήδη πέσει, με τον Marc Marquez να καταφέρνει να ανέβει εκείνος 2ος, πίσω από τον Bagnaia.

Η πρώτη δεκάδα των P1 έχει ως εξής:

1. Francesco Bagnaia - Ducati, 1:30.685

2. Marc Marquez - Ducati, +0.185

3. Jorge Martin - Ducati, +0.281

4. Franco Morbidelli - Ducati, +0.282

5. Enea Bastianini - Ducati, +0.382

6. Pedro Acosta - GASGAS, +0.518

7. Marco Bezzecchi - Ducati, +0.544

8. Maverick Vinales - Aprilia, +0.616

9. Fabio Quartararo - Yamaha, +0.628

10. Jack Miller - KTM, +0.635

Ταχύτερος αναβάτης Honda είναι ο Johann Zarco στην 15η θέση, 1.050 δευτερόλεπτα πίσω από τον πρώτο, ενώ τα αδέλφια Espargaro τερμάτισαν στις θέσεις 12 (Aleix) και 13 (Pol).

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!