MotoGP: 22 αγώνες ως το 2026! «Κυλιόμενες» οι πίστες!

3 αγώνες σε 5 χρόνια για κάθε πίστα στην Ιβηρική χερσόνησο!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

14/9/2019

Μέχρι το 2026 θα έχουμε 22 αγώνες ενώ υπάρχει περίπτωση οι μόνοι που θα μείνουν με δύο αγώνες στην χώρα τους να είναι στο τέλος οι Ιταλοί, είπε ο Ισπανός διευθυντής της Dorna. Κι αυτό γιατί η Ιταλία έχει και πολλούς κατασκευαστές, έχει και πολλούς μηχανικούς και ομάδες με βάση το ιταλικό έδαφος. Αυτή την στιγμή ωφελημένη από πλευράς πλήθους αγώνων είναι η Ισπανία, αλλά ας μην ξεχνάμε πως αυτό συμβαίνει πρωτίστως γιατί γεμίζει κερκίδες…

Η συζήτηση για το πλήθος των αγώνων στο πρωτάθλημα άνοιξε πρακτικά μερικούς μήνες πριν όταν η Dorna συζήτησε με τους κατασκευαστές την ερχόμενη περίοδο. Σήμερα ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta, ανακοίνωσε την συμφωνία στην οποία κατέληξαν. Η περίοδος που διανύουμε τώρα λήγει το 2021 και ήδη από την νέα σεζόν θα έχουμε άλλον έναν αγώνα, αν όλα πάνε καλά με τους Φιλανδούς.

Κάθε τέσσερα χρόνια ανανεώνεται η περίοδος στα MotoGP και ένα από τα θέματα είναι και οι αγώνες που σταδιακά από το 1992 που ήταν δεκατρείς, αυξάνονται ανά τετραετία. Αφορμή τώρα είναι πως οι κατασκευαστές και η Dorna μαζί, έχουν τεράστιο ενδιαφέρον για τις ασιατικές χώρες και το γεγονός πως ο πληθυσμός τους κινείται με δίτροχα και αποκτά ολοένα και περισσότερο μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Κομμάτι της κουλτούρας αυτής είναι και οι αγώνες τους οποίους η κοινωνία εκεί τους στηρίζει με τον ίδιο τρόπο που γινόταν κάποτε σε εμάς, όταν στην Τρίπολη πήγαιναν 25.000 θεατές για να δουν μερικές αργές μοτοσυκλέτες να τρέχουν σε έναν ήδη παλιό αεροδρόμιο. Τότε η μοτοσυκλέτα ήταν για εμάς το κύριο μεταφορικό μέσο, καθώς η πλειοψηφία δεν μπορούσε να πάρει αυτοκίνητο. Κι έτσι οτιδήποτε βελτίωνε το είδος ενθουσίαζε ολόκληρη την κοινωνία.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει καιρό τώρα στις ασιατικές χώρες, βασικά έχει ξεκινήσει δεκαετίες τώρα. Απλά τα τελευταία χρόνια υπάρχουν πολλές χιλιάδες κόσμου που μπορούν να πληρώσουν το εισιτήριο για να παρακολουθήσουν έναν αγώνα MotoGP και όχι μόνο αυτό, αλλά να ταξιδέψουν και στις γειτονικές χώρες για δουν από κοντά και δεύτερο…

Για αυτό ακριβώς τον λόγο η Ινδονησία μπαίνει στο πρόγραμμα με μία πίστα που θα λειτουργεί ως δημόσιος δρόμος τον υπόλοιπο χρόνο. Διότι μία πίστα προδιαγραφών MotoGP θα ήταν δύσκολο να συντηρηθεί μονάχα από έναν ακριβό αγώνα, και την υπόλοιπη χρονιά να έχει «τουμπανιασμένα» παπιά. Όταν τα δεδομένα για τους πολλούς αλλάξουν στην Ινδονησία, τότε προφανώς και θα αποκτήσει μία τελείως διαφορετική πίστα, μέχρι τότε όμως θα είναι περήφανοι που τα MotoGP χρησιμοποιούν για χάρη τους έναν δημόσιο δρόμο όπως δεκαετίες πριν.

MotoGP & WSBK Ινδονησία 2021: Έκλεισε ο αγώνας σε δημόσιο δρόμο! - Το είχαμε γράψει τον περασμένο Νοέμβριο!

Από εκεί και πέρα η Dorna είναι σε συζητήσεις και με άλλες χώρες, για την υπογραφή ενός συμβολαίου που θα συνοδεύεται από κατασκευή ανάλογης πίστας, δύο αλληλένδετα βήματα δηλαδή.

Ταυτόχρονα η Πορτογαλία έχει ζητήσει να έχει τον δικό της αγώνα, ενώ στην Ιβηρική χερσόνησο υπάρχουν ήδη τρεις. Εδώ ο Ezpeleta είπε κάτι που πρέπει να το θεωρήσουμε αληθές, πως είχε δηλαδή την ευκαιρία να κάνει παζάρι, κι όποιος δίνει τα περισσότερα παίρνει και τα δικαιώματα, αλλά δεν ήθελε να είναι αυτή η εξέλιξη του πρωταθλήματος.

Διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές, και γνωρίζοντας τους ανθρώπους εκεί, δεν είναι απολύτως αλτρουιστικά τα κίνητρα. Προφανώς και την Dorna την ενδιαφέρει το χρήμα. Περισσότερο όμως την ενδιαφέρει να μην γίνονται λάθη και πισωγυρίσματα. Η σταθερότητα του πρωταθλήματος έχει μεγαλύτερη αξία, το ίδιο και η εμπιστοσύνη των κατασκευαστών απέναντί της, και ήδη δοκιμάζεται με την ιδιαίτερη πίστα που πήγαν και έφτιαξαν οι Φιλανδοί. Αν η Dorna ξεκινούσε μία κούρσα πλειστηριασμών με τις πίστες σε Ισπανία και Πορτογαλία, θα έφτανε να πηγαίνουν τα MotoGP σε πίστες που θα είχαν δώσει πολλά για να πάρουν τον αγώνα, κάνοντας έπειτα εκπτώσεις από άλλου. Τα κουκιά είναι μετρημένα, δεν βγάζουν οι πίστες υπέρογκο κέρδος ώστε να μπουν σε μία τέτοια κούρσα. Μακροπρόθεσμα το άθλημα θα έβγαινε ζημιωμένο και η Dorna, όσο περίεργο κι ακουστεί στους λίγους που πιστεύουν το αντίθετο, βλέπει πολύ μπροστά!

Παρόλο που έχει συμφωνήσει λοιπόν με τους κατασκευαστές για αύξηση στους 22 αγώνες από το 2022 έως το 2026, και περισσεύει θέση για να μπουν και οι Πορτογάλοι και οι Ινδονήσιοι στο πρόγραμμα, η Dorna θέλει να κρατήσει την πρόσθετη θέση για τους υπόλοιπους με τους οποίους μιλά και προφανώς δεν θα αποκαλύψει, αντί να προσθέσει άλλη μία πίστα στην ήδη φορτωμένη Ιβηρική χερσόνησο. Μία θέση στην Ινδία ή στην Κίνα θα ήταν για αυτούς προτιμότερο και βέβαιο επίσης πως θα απευθύνονταν σε ένα κοινό των MotoGP που ολοένα και αυξάνεται, ολοένα και περισσότερο παρακολουθεί συστηματικά το άθλημα.

Οι περισσότεροι αναβάτες συμφωνούν με τον πρόσθετο αγώνα, παρόλο που με τις δοκιμές το πρόγραμμα σφίγγει πολύ και είναι αρκετοί που ήδη δεν έχουν καθόλου προσωπικό χρόνο. Όμως τουλάχιστον το μισό γκριντ, συμφωνεί πως εκεί που έχει φτάσει ο ανταγωνισμός, απαιτούνται περισσότεροι αγώνες για να αυξηθούν και οι ευκαιρίες. Κάθε νέα πίστα επιβαρύνει στο μεταξύ περισσότερο το πρόγραμμα των δοκιμών μιας κι αυτή με την σειρά της πρέπει να δοκιμαστεί, για να μην μιλήσει κανείς για το κόστος των ομάδων.

Η Dorna επιδοτεί ένα μεγάλο τμήμα αυτού του κόστους προσδοκώντας με την σειρά της σε αύξηση της κίνησης και νέο κοινό, άρα περισσότερα έσοδα. Για αυτό και τέτοιες κινήσεις γίνονται με μικρά βήματα και σε μεγάλο βάθος χρόνου. Πράγμα που επίσης μπορεί να εξηγήσει σε κάποιον που πιστεύει το αντίθετο, για πιο λόγο δεν θα γίνει πίστα MotoGP στην Ελλάδα. Προφανώς γιατί δεν την χρειαζόμαστε όπως έχουμε εξηγήσει πολλές φορές, με τελευταία εδώ.

Θέμα: Πίστα παγκοσμίου στην Ελλάδα

Θέλουμε πρώτα μία πίστα που να βελτιώσει τον μοτοσυκλετισμό στην χώρα μας και μετά όλα τα υπόλοιπα. Επιπρόσθετα όμως με ανθρώπους και εταιρίες που κάνουν σχέδια και δεν τα ανατρέπει κανείς, η χώρα που οι αποφάσεις αλλάζουν σαν τα πουκάμισα των υπουργών δεν είναι φιλόξενη για τίποτα περισσότερο από πάρκινγκ για γιοτ και μπάνια το καλοκαίρι… Αυτός να ξέρετε είναι ο άλλος λόγος που στην Ινδονησία κάνουν τον αγώνα σε έναν δημόσιο δρόμο, που όμως βρίσκεται σε ιδιωτικό έδαφος και έξω από την δικαιοδοσία και της πιο αυταρχικής κυβέρνησης…

  

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.