MotoGP Αγώνας στο Austin: Μία ειδική περίπτωση

Η πίστα του Τέξας ανήκει στον Marquez…
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/4/2018

Μία σαρωτική νίκη του Marquez έπειτα από όλα όσα είχαν προηγηθεί στα δοκιμαστικά, χρεωμένος με ακόμα μία ποινή, ήταν ο καλύτερος επίλογος για τον ίδιο για τον αγώνα της Αμερικής. Ο Marquez είχε ωστόσο μία μικρή πικρία καθώς το είχε σκοπό να κερδίσει από την pole position, συνεχίζοντας το μαγευτικό του σερί των έξι συνεχόμενων νικών –συνολικά δέκα- σε μία πίστα που ήταν βέβαιο πως δεν μπορούσε να βγει δεύτερος. Εκτός κι αν κάτι γινόταν στην εκκίνηση, έτσι όπως συνωστιζόντουσαν όλοι μαζί πριν την δύσκολη πρώτη στροφή! Ήταν μία εκκίνηση που μύριζε μπαρούτι, καθώς ο Marquez έχασε την pole position συνέπεια ποινής γιατί καθυστέρησε τον Vinales στα χρονομέτρημενα, νομίζοντας πως είναι ο Iannone που τον ακολουθεί για να κάνει χρόνο και ήθελε να του το χαλάσει…

Ευτυχώς δεν έγινε τίποτα το τρομακτικό, με την Suzuki να καταφέρνει να φύγει εμπρός και την Honda του Marquez να τρυπώνει κυριολεκτικά στην δεύτερη θέση.

Πριν τελειώσει ο πρώτος γύρος είχε τελειώσει και η μάχη για την πρώτη θέση!

Ο Marquez πέρασε πολύ γρήγορα μπροστά στην πρώτη θέση και αμέσως βάλθηκε να θέσει ένα κενό ασφαλείας από τους προηγούμενους, τραβώντας έτσι και τον Iannone, στο αγαπημένο παιχνίδι του Ιταλού, που είναι να παρακολουθεί τις γραμμές του Marquez. Το αποτέλεσμα ήταν οι δυο τους να ξεφύγουν μπροστά μία μικρή απόσταση από τον Vinales που ακολουθούσε τρίτος. Πίσω ο Rossi πάλεψε για λίγο με τον Zarco και έπειτα με τον Crutchlow, σχηματίζοντας ένα ξεχωριστό γκρουπ που ουραγοί ήταν ο Dovizioso με τον ήρωα Pedrosa. Πίσω τους ένα κενό, μέχρι το Lorenzo να σηματοδοτεί μία όχι και τόσο κολακευτική εικόνα για την Ducati.

Μπροστά περιμέναμε απλά ο Marquez να τινάξει σαν πιτυρίδα τον Iannone και να εξαφανιστεί, αλλά τελικά του πήρε δυο-τρεις γύρους για να το πετύχει, και μάλιστα ο Iannone έκανε και την επίθεσή του. Ήταν σαν να του πάτησε τον κάλο: Ο Marquez πήρε άμεσα την θέση του  και εξαφανίστηκε εμπρός. Πίσω ο Rossi είχε καταφέρει να ξεφύγει από τους υπόλοιπους και έπαιζε με τον συμπαίκτη του τον Vinales την στιγμή που ο Zarco είχε προβλήματα να βρει τον ρυθμό του στην πίστα, και ο Crutchlow έκανε μικρά λάθη μέχρι να έρθει το μεγαλύτερο που οδήγησε σε πτώση. Μπήκε ξανά στον αγώνα, αλλά κατέληξε χωρίς βαθμούς.

Σε αυτό το σημείο αν η οργάνωση αποφάσιζε να το ρίξει στο χιούμορ, προσπαθώντας να διασκεδάσει όλα όσα έχει ακούσει το τελευταίο διάστημα, θα σταματούσε τον Marquez και θα του έδινε κατευθείαν το έπαθλο του αγώνα… Ο Ισπανός έσπαγε πλάκα γυρίζοντας τόσο πιο μπροστά από όλους και τόσο σταθερά που ο αγώνας είχε γίνει πλέον τελείως μοναχικός. Ο Vinales είχε ξεκαθαρίσει τα πράγματα με τον Iannone και πλέον όλοι στις πρώτες θέσεις είχαν τεράστια απόσταση μεταξύ τους, κι έτσι η όποια μάχη ήταν πίσω στην πέμπτη θέση, όπου ο Dovizioso την πήρε από τον Zarco.

Το γεγονός ότι ο Lorenzo δεν κατάφερε να πιάσει τον Pedrosa που μόλις είχε χειρουργηθεί και ο Tito Rabat με Miller και Espargaro θα περνούσαν εμπρός, σίγουρα δεν ήταν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τον Ισπανό που βλέπει την Ducati να συζητά για το μέγεθος της αμοιβής του.

Κάτι τέτοια έβλεπε από την άλλη άκρη της πίστας με την υψομετρική διαφορά ο Marquez, που είχε και χρόνο να χαζεύει αν ήθελε… που αποφάσισε να σπάσει ακόμα περισσότερη πλάκα και ανέβασε ρυθμό, μονάχα για να χάσει την πρόσθετη διαφορά πανηγυρίζοντας..

Το αποτέλεσμα από την πτώση του Crutchlow και την άνοδο του Dovizioso μπροστά από τον Zarco, είναι ο Ιταλός να βρίσκεται στην κορυφή αυτή την στιγμή του πρωταθλήματος.

 

Α/Α
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Διαφ.
1
Marc MARQUEZ
Honda
41'52.002
2
Maverick VIÑALES
Yamaha
+3.560
3
Andrea IANNONE
Suzuki
+6.704
4
Valentino ROSSI
Yamaha
+9.587
5
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
+13.570
6
Johann ZARCO
Yamaha
+14.231
7
Dani PEDROSA
Honda
+18.201
8
Tito RABAT
Ducati
+28.537
9
Jack MILLER
Ducati
+28.671
10
Aleix ESPARGARO
Aprilia
+28.875
11
Jorge LORENZO
Ducati
+31.355
12
Danilo PETRUCCI
Ducati
+34.993
13
Pol ESPARGARO
KTM
+37.264
14
Takaaki NAKAGAMI
Honda
+39.335
15
Alvaro BAUTISTA
Ducati
+40.887
16
Bradley SMITH
KTM
+48.475
17
Scott REDDING
Aprilia
+49.995
18
Thomas LUTHI
Honda
+51.115
19
Cal CRUTCHLOW
Honda
+59.055
20
Xavier SIMEON
Ducati
+59.747
21
Franco MORBIDELLI
Honda
+1'00.513
 
Εκτός
 
 
 
Alex RINS
Suzuki
10 Laps
 
Hafizh SYAHRIN
Yamaha
12 Laps
 
Karel ABRAHAM
Ducati
12 Laps

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.