MotoGP: Αλλαγές στον κανονισμό της κόκκινης σημαίας!

Λύνονται προβλήματα, δημιουργούνται νέα
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

3/3/2022

Την προηγούμενη εβδομάδα, η Επιτροπή των Grand Prix εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με την απόφασή της για την αλλαγή στον κανονισμό που αφορά τις κόκκινες σημαίες και την κατάταξη των αναβατών, μετά από έναν αγώνα που διακόπτεται με αυτόν τον τρόπο. Μάλιστα, σύμφωνα με την ανακοίνωση, ο νέος κανονισμός θα ισχύει και για τις τρεις κατηγορίες των GP.

Μέχρι στιγμής, αυτό που ίσχυε ήταν πως η κατάταξη και τα αποτελέσματα από έναν αγώνα στον οποίο βγήκαν οι κόκκινες σημαίες, ήταν αυτή του τελευταίου γύρου κατά τον οποίο όλοι οι αναβάτες είχαν περάσει την γραμμή του τερματισμού πριν την διακοπή. Με αυτό το καθεστώς όμως, δημιουργούνταν αρκετές αδικίες γι' αυτό και η Επιτροπή αποφάσισε να κάνει διορθωτικές κινήσεις, ώστε τα αποτελέσματα να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στην κατάταξη που ίσχυε την ώρα που βγήκαν οι κόκκινες σημαίες.

Πλέον, με την αλλαγή στον κανονισμό, ο τελευταίος γύρος πριν βγουν οι κόκκινες σημαίες, είναι αυτός που θα καθορίζει τα αποτελέσματα. Όλοι οι αναβάτες που βρίσκονται στον ίδιο γύρο με τον πρωτοπόρο, θα πάρουν την θέση που είχαν όταν πέρασαν την γραμμή του τερματισμού. Όσοι αναβάτες δεν βρίσκονται στον ίδιο γύρο με τον πρωτοπόρο, θα κατατάσσονται με την σειρά που πέρασαν την γραμμή στον προτελευταίο γύρο πριν βγουν οι κόκκινες σημαίες.

Όπως είπαμε, η αλλαγή αυτή έγινε για να αντιμετωπιστούν κάποιες αδικίες που συνέβησαν τα τελευταία δύο χρόνια, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον αγώνα της Moto3 στις Η.Π.Α. Εκεί οι κόκκινες σημαίες βγήκαν δύο φορές, με την δεύτερη διακοπή να γίνεται δυόμιση γύρους πριν το τέλος, λόγω μια μαζικής πτώσης, αφού ο Oncu βρήκε τον μπροστινό τροχό του Alcoba. O Alcoba παρέσυρε τους Migno και Acosta που ακολουθούσαν, με τον αγώνα να διακόπτεται αφού είχαν μείνει κομμάτια στην πίστα.

Κανονικά, τα αποτελέσματα θα έβγαιναν από τον προηγούμενο γύρο, αλλά την ώρα που οι αναβάτες έμπαιναν στην 11η στροφή, ο πρωτοπόρος Guevara μπήκε στα πιτς λόγω τεχνικού προβλήματος, αφήνοντας τους McPhee, Masia και Binder ως την πρώτη τριάδα. Επειδή όμως ο Guevara μπήκε στα πιτς, θεωρήθηκε ότι όλοι οι αναβάτες δεν είχαν περάσει την γραμμή τερματισμού πριν βγουν οι κόκκινες σημαίες, οπότε για τα αποτελέσματα ανέτρεξαν όχι έναν αλλά δύο γύρους πίσω. Έτσι, ο Guevara στέφθηκε νικητής, με τον Foggia δεύτερο και τον McPhee τρίτο. Με τους νέους κανονισμούς, οι αγωνοδίκες θα μέτραγαν τον προηγούμενο γύρο από τις κόκκινες σημαίες κι έτσι το βάθρο θα αποτελούνταν από τους McPhee, Masia και Binder.

Πάντως, ακόμη και αυτό το σύστημα έχει τις αδυναμίες του. Αν, για παράδειγμα, ένας αναβάτης που έχει την πρωτοπορία σε έναν αγώνα, ενώ απομένουν δύο γύροι για τον τερματισμό, ανοίξει την γραμμή του και πέσει στην… 20η θέση, πίσω από το γκρουπ των αναβατών που δεν είχαν περάσει την γραμμή του τερματισμού πριν βγουν οι κόκκινες σημαίες, τότε ο πρώην πρωτοπόρος που βρέθηκε εικοστός από το λάθος του, θα πάρει μια θέση όπως και όλοι όσοι δεν είχαν περάσει την γραμμή του τερματισμού πριν τις κόκκινες σημαίες.

Προσέξτε τώρα το μπέρδεμα: ο πρώην πρωτοπόρος δεν μπορεί φυσικά να πάρει την νίκη, αφού δεν ήταν μπροστά όταν πέρασαν οι αναβάτες την γραμμή τερματισμού για τελευταία φορά πριν βγουν οι κόκκινες σημαίες, και δεν μπορεί να πάρει την 20η θέση γιατί ήταν μπροστά από τους αναβάτες στον προτελευταίο γύρο που πέρασαν αυτοί την γραμμή του τερματισμού πριν τις σημαίες. Η λύση, λοιπόν, βάσει του νέου κανονισμού, είναι ότι οι αναβάτες που πέρασαν τον τερματισμό στον ίδιο γύρο με τον πρωτοπόρο θα καταταγούν με την αυτή την σειρά, ενώ ο πρώην πρωτοπόρος θα πάρει τη θέση ως ο επικεφαλής όλων των αναβατών δεν πέρασαν την γραμμή του τερματισμού πριν τις κόκκινες σημαίες, βάσει του προτελευταίου (και όχι του τελευταίου) γύρου!

Αυτό σίγουρα αποτελεί ένα κενό αδικίας του νέου κανονισμού, που θα ισχύσει βέβαια σε ένα πολύ συγκεκριμένο σενάριο, αλλά σύμφωνα με τις δηλώσεις του Mike Webb –Διευθυντή των Αγώνων- είναι συνολικά ένα πιο δίκαιο σύστημα σε σχέση με τον προηγούμενο κανονισμό, αφού βάσει αυτού, ο υποθετικός αναβάτης μας θα έπαιρνε τη νίκη.

Εδώ να τονίσουμε ότι τα WSBK χρησιμοποιούν μια διαφορετική μέθοδο κατάταξης, παίρνοντας το τελευταίο χρονομετρημένο sector που πέρασε κάθε αναβάτης ως εικονικό τερματισμό. Όπως όμως τόνισε ο Webb, ακόμη και αυτή η μέθοδος έχει αποκλίσεις, καθώς σε ορισμένες πίστες τα sectors είναι πολύ μεγάλα σε απόσταση, οπότε θα μπορούσαν κι εκεί να εμφανιστούν τέτοια παράδοξα όπως το προηγούμενο παράδειγμα.

Μία λύση που θα μπορούσε να βοηθήσει στο πρόβλημα, είναι η χρήση της τεχνολογίας για την αύξηση της ασφάλειας των αναβατών. Ετοιμάζεται ήδη ένα σύστημα το οποίο θα προειδοποιεί τους αναβάτες για επικίνδυνες καταστάσεις, όπως για παράδειγμα να υπάρχει μια πεσμένη μοτοσυκλέτα μέσα στην πίστα, οπότε αυτή η τεχνολογία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον για να βελτιωθούν τα αποτελέσματα σε περίπτωση διακοπής με κόκκινες σημαίες, αφού οι αγωνοδίκες θα ξέρουν ανά πάσα στιγμή την θέση κάθε αναβάτη.

Αυτή η τεχνολογία, όπως είπαμε, δεν είναι έτοιμη ακόμη προς χρήση, αλλά πολύ σύντομα θα είναι διαθέσιμη και σίγουρα θα αποτελέσει ένα μεγάλο βήμα για ακόμη πιο δίκαια αποτελέσματα.

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.