MotoGP - Από το 1949 έως το 2023, 1.000 Grand Prix δρόμος!

Στο Le Mans θα διεξαχθεί ο χιλιοστός αγώνας του θεσμού
MotoGP 1000 GP!
Από το

motomag

9/5/2023

Στο Le Mans το MotoGP, φτάνει το ορόσημο των 1000 GP, με αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μοτοσυκλέτας να έχουν διεξαχθεί σε 29 διαφορετικές χώρες και 73 διαφορετικές πίστες! Παράλληλα, στα 70 χρόνια της ιστορίας του θεσμού, το στέμμα του Παγκόσμιου Πρωταθλητή έχουν κατακτήσει 125 διαφορετικοί αναβάτες.

Αν πάμε πίσω στον Ιούνιο του 1949 θα βρούμε μια σημαντική πληροφορία για τον κόσμο της μοτοσυκλέτας και συγκεκριμένα για το MotoGP. To Isle of Man TT φιλοξένησε το πρώτο Grand Prix μοτοσυκλέτας το 1949 και αυτή είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια στην ιστορία του Πρωταθλήματος. Τώρα, το Σαββατοκύριακο 13 και 14 Μαΐου του 2023, στο Le Mans το MotoGP θα φτάσει τα 1.000 Grand Prix σηματοδοτώντας ένα ξεχωριστό ορόσημο για τον θεσμό!

Πλησιάζοντας προς την ημέρα του γαλλικού αγώνα, ένα σύντομο ταξίδι σε σημαντικές στιγμές στην ιστορία του Πρωταθλήματος μας θυμίζει ξανά διάφορους πρωταγωνιστές και ορόσημα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας του MotoGP.

Το ταξίδι αρχίζει

Leslie Graham

Το 1949, ιδρύεται η Fédération Internationale de Motocyclisme (FIM), με τις κατηγορίες μοτοσυκλετών 125-250-350-500 κ. εκ. και sidecars 600 κ. εκ. να διαμορφώνουν το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μοτοσυκλετών. Ο Βρετανός Leslie Graham έγινε ο πρώτος Παγκόσμιος Πρωταθλητής της κατηγορίας 500 κ. εκ. οδηγώντας μια βρετανικής κατασκευής AJC μοτοσυκλέτα, ωστόσο μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα ήταν αυτή που θα μεσουρανούσε στους αγώνες μοτοσυκλετών.

Η ιταλική κυριαρχία

Giacomo Agostini

Μεταξύ 1949 και 1974, οι Ιταλοί κατασκευαστές MV Agusta και Gilera κυριάρχησαν στην κατηγορία των 500 κ. εκ., με τους θρύλους του MotoGP, Giacomo Agostini, Phil Read, Geoff Duke, John Surtees, και Mike Hailwood να κερδίζουν τίτλους με τους προαναφερθέντες κατασκευαστές.

Η άνοδος των Ιαπώνων κατασκευαστών

Jim Redman

Το 1966 ήταν η πρώτη χρονιά που ένας Ιάπωνας κατασκευαστής κέρδισε αγώνα στη μεγάλη κατηγορία. Χάρη στον Jim Redman, η Honda πέτυχε αυτό το κατόρθωμα στο Hockenheim, ενώ η Yamaha κέρδισε τον τίτλο των κατασκευαστών για πρώτη φορά το 1974. Από το 1975 και μετά, η Honda, η Suzuki και η Yamaha άρχισαν να κυριαρχούν στη μεγάλη κατηγορία. Η Suzuki και η Yamaha μοιράστηκαν τη δόξα μεταξύ 1975 και 1982, πριν ο Freddie Spencer χαρίσει στη Honda τον πρώτο της τίτλο στα 500 κ. εκ. το 1983.

Αμερικανοί και Αυστραλοί αναβάτες αφήνουν το στίγμα τους

King Kenny

Ο “King” Kenny Roberts άνοιξε τον δρόμο για μερικούς Αμερικανούς σπουδαίους οδηγούς που σφράγισαν την ιστορία του MotoGP. Ο Roberts κέρδισε τo 1978, 1979 και 1980 με τη Yamaha το Παγκόσμιο στέμμα στα 500 κ. εκ., με τους Freddie Spencer και Eddie Lawson να μοιράζονται τους τίτλους μεταξύ 1983 και 1986.

Wayne Gardner

To 1987 o Wayne Gardner έγραψε ιστορία για την Αυστραλία, κατακτώντας τον τίτλο στα 500 κ. εκ., με τους Lawson (1988 και 1989) και Wayne Rainey (1990, 1991 και 1992) να επαναφέρουν τις Η.Π.Α. στην κορυφή.

Kevin Schwantz

Ο Kevin Schwantz πρόσθεσε το όνομά του στη λίστα των Πρωταθλητών όταν κατέκτησε τον τίτλο το 1993.

Mick Doohan

O ερχομός του Mick Doohan ήταν αυτός που σταμάτησε τους Αμερικανούς καθώς κατέκτησε από το 1994 έως και το 1998 τους τίτλους στη μεγάλη κατηγορία. Και κάπου εκεί έρχεται ο Alex Criville για να βάλει την Ισπανία στο χάρτη του MotoGP το 1999, κατακτώντας τον τίτλο. Η χαρά των Ισπανών κράτησε λίγο καθώς το 2000 o Kenny Roberts Jr χάρισε στις Η.Π.Α. τον προτελευταίο μέχρι σήμερα τίτλο τους.

Το όνομα Rossi και η νέα εποχή του MotoGP

Rossi

Το 2000 έρχεται στην μεγάλη κατηγορία ένας Ιταλός με το όνομα Valentino Rossi, ένα όνομα που θα άλλαζε για πάντα την ιστορία του θεσμού. Ο Ιταλός το 2001 κερδίζει τον πρώτο του τίτλο στα 500 κ. εκ. με τη Honda, ενώ την επόμενη χρονιά το MotoGP αλλάζει άρδην.

Four-Stroke MotoGP bikes

Τα δίχρονα 500 κ. εκ. μας αποχαιρετούν με τους τετράχρονους κινητήρες των 1.000 κ.εκ. (που θα έπεφταν στα 800 για να ανέβουν ξανά στα 1.000 κυβικά και να παραμείνουν εκεί) να έρχονται στο προσκήνιο. Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή, με τον Valentino Rossi να κατακτά τους τίτλους από το 2002-2005, ωστόσο το σημαντικό σε αυτές τις χρονιές είναι η μετακίνηση του από την Honda το τέλος του 2003 στη Yamaha.

Hayden-Loukopoulos

To 2006 είχαμε αλλαγή στον θρόνο, με τον αείμνηστο Nicky Hayden να βρίσκεται στην κορυφή με τη Honda. To 2006 βιώσαμε ακόμη μία συγκλονιστική στιγμή για το MotoGP, καθώς ο Casey Stoner κατακτούσε τον πρώτο του τίτλο με τη Ducati, επαναφέροντας τη σημαία της Ιταλίας στην κορυφή μετά το 1974. Η απάντηση του «Γιατρού» δεν άργησε να έρθει με τον Ιταλό να κερδίζει τον τίτλο το 2008 και το 2009.

Οι εξωγήινοι ήρθαν στο MotoGP

Stoner, Rossi, Lorenzo, Pedrosa

Με τον ερχομό των Ισπανών Jorge Lorenzo και Dani Pedrosa η τράπουλα ανακατεύεται καθώς οι Casey Stoner και Valentino Rossi έχουν να αντιμετωπίσουν δυο νέους δυνατούς αντιπάλους. Μεταξύ 2007 και 2012, οι τέσσερις αυτοί αναβάτες έγιναν ευρέως γνωστοί ως "οι εξωγήινοι" καθώς οι μάχες μεταξύ τους ήταν συγκλονιστικές και πέρα από τα συνηθισμένα. Σε αυτές τις έξι σεζόν, οι Stoner (2007, 2011), Rossi (2008-2009) και Lorenzo (2010,2012) κατέκτησαν από δύο τίτλους, ενώ ο Dani Pedrosa τερμάτισε στην πρώτη τριάδα σε πέντε από αυτές τις έξι χρονιές. Στο τέλος του 2012 ο Stoner ανακοίνωσε την απόσυρση του από τους αγώνες σε ηλικία 27 ετών, ωστόσο ένας άλλος “εξωγήινος” ήταν έτοιμος να πάρει τη θέση του, ο λόγος για τον Ισπανό Marc Marquez.

Αλλαγές στους κινητήρες και νέες κατηγορίες

Toni Elias

Το 2010 η τετράχρονη Moto2 αντικατέστησε την κατηγορία των δίχρονων 250 κ. εκ., με τη Honda να γίνεται ο μοναδικός κατασκευαστής κινητήρων στη νέα αυτή κατηγορία. Το 2012, δημιουργήθηκε η επίσης τετράχρονη Moto3 για να αντικαταστήσει τη δίχρονη κατηγορία 125 κ. εκ.. Την ίδια χρονιά, εισήχθησαν και οι CRT (Claiming Rule Teams) στην κορυφαία κατηγορία, με αποτέλεσμα να μπορούν να εισέλθουν στον θεσμό ομάδες με χαμηλότερο προϋπολογισμό.

Η εποχή του Marc Marquez

Marc Marquez

Το 2013 ξημερώνει η εποχή της Ισπανικής κυριαρχίας στο MotoGP. Ο Marc Marquez κερδίζει τον πρώτο του τίτλο στη μεγάλη κατηγορία, με τον αναβάτη της Honda να κερδίζει συνεχόμενα τον Παγκόσμιο Τίτλο μέχρι και το 2019. Σε αυτή την εποχή της κυριαρχίας Marquez-Honda, βλέπουμε την είσοδο της KTM στο MotoGP -2017- και την εμφάνιση των αεροδυναμικών βοηθημάτων, πρώτα στις αγωνιστικές μοτοσυκλέτες της Ducati.

2020 έως σήμερα

Fabio Quartararo

Νέες χώρες και νέοι πρωταγωνιστές ξεπρόβαλαν στο ανταγωνιστικό περιβάλλον του MotoGP. Οι Joan Mir -Suzuki 2020-, Fabio Quartararo -Yamaha 2021- και Francesco Bagnaia -Ducati 2022- βάζουν ένα τέλος στο σερί του Marc Marquez δίνοντας ταυτόχρονα μια νέα πνοή στον θεσμό τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο η σημαντικότερη στιγμή των συγκεκριμένων ετών είναι η απόσυρση του Valentino Rossi στο τέλος της αγωνιστικής χρονιάς του 2021, με τον Ιταλό θρύλο να συνεχίζει ως manager αγωνιστικής ομάδας στη μεγάλη κατηγορία του Πρωταθλήματος.

Στα επόμενα 1.000 Grand Prix

MotoE

Τα συνθετικά καύσιμα ετοιμάζονται να κάνουν την εμφάνιση τους στο Πρωτάθλημα, ενώ ήδη υπάρχει κατηγορία ηλεκτρικών μοτοσυκλετών (MotoE) στον θεσμό. Τι θα δούμε άραγε στα επόμενα 1.000 GP; Θα υπάρξει αντίστοιχη μετάβαση από τους θερμικούς στους ηλεκτρικούς κινητήρες, όπως έγινε από τον δίχρονο στον τετράχρονο κινητήρα; Ή θα παραμείνει στο επίκεντρο ο κινητήρας εσωτερικής καύσης; Ποια θα είναι τα επόμενα τεχνολογικά επιτεύγματα που θα βοηθήσουν να ανέβει η ασφάλεια των αγωνιζομένων; Και ποιες θα είναι οι επόμενες χώρες που θα φιλοξενήσουν αγώνα MotoGP; Πολλές οι ερωτήσεις, και εμείς θα παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις, ώστε να σας ενημερώνουμε συνεχώς για το πιο συναρπαστικό Πρωτάθλημα μοτοσυκλέτας στον κόσμο.

Ετικέτες

MotoGP LeMans Sprint: Νίκη Marquez με μάχη Quartararo και πτώση Bagnaia!

Δυνατός αγώνας με έντονες στιγμές!
MotoGP LeMans Sprint: Νίκη Marquez με μάχη Quartararo και πτώση Bagnaia!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

10/5/2025

Αποζημίωση για το πολυπληθές κοινό στις κερκίδες που δεν είδε τον Quartararo να χάνει την μάχη κατευθείαν απέναντι στις Ducati αλλά να οδηγεί τους πρώτους γύρους και να προβάλει εντυπωσιακή αντίσταση έστω και για πολύ λίγο. Με την σειρά τους δημιούργησαν ένα δυναμικό κλίμα ζητωκραυγάζοντας ανταποκρινόμενοι όλοι στο θέαμα των πρώτων τουλάχιστον γύρων.

Ο Quartararo έφυγε αλάνθαστα στην εκκίνηση από την pole position και κατάφερε να μην αφήσει κανέναν να περάσει, κυρίως τον Marc Marquez που επίσης έκανε πολύ καλή εκκίνηση. Για τον υπόλοιπο γύρο ο Quartararo κατάφερε να κρατήσει και τους δύο Marquez έξι δέκατα πίσω του με τον Bagnaia να ανεβαίνει στην 4η θέση.

Δυστυχώς στον επόμενο γύρο ο Bagnaia σημείωσε πτώση στην 3η στροφή με τον ανυπόμονο Aldeguer να προωθείται έτσι χωρίς μάχη. Στους πρώτους πέντε και ο Bezzecchi πριν βγει εκτός πίστας δίνοντας την θέση στον Vinales.

Ο Acosta δεν θα τον άφηνε να απολαύσει το δώρο αυτό καθώς είχε πάρει φόρα προσπερνώντας και ανεβαίνοντας από την 12η θέση στην 6η μέσα σε τρεις γύρους. Μαζί του και ο Binder που για λίγο έχασε την συμμετοχή στην Q2 και την ευκαιρία μίας καλύτερης θέσης στη σειρά της εκκίνησης. Δυστυχώς μία πτώση στον 4ο γύρο θα άφηνε ανοικτό δρόμο για τον Zarco χωρίς μάχη.

Ο Marquez προσαρμόστηκε στρατηγικά απέναντι στον αντίπαλο που είχε μπροστά και δεν θέλησε να πιέσει από τους πρώτους γύρους. Μείωνε σταδιακά την έτσι και αλλιώς απειροελάχιστη διαφορά και περίμενε την κατάλληλη στιγμή.

Στην στροφή Dunlop ο Marquez έκανε την πρώτη επίθεση που απέκρουσε όμως ο Quartararo, χωρίς να καταφέρει το ίδιο στην αμέσως επόμενη. Από εκεί και πέρα, έχοντας υπολογίσει το περιθώριο των ελαστικών που κατάφερε να εξασφαλίσει στην αρχή, ο Marquez ανέβασε ρυθμό και άφησε πίσω του τον Quartararo για ένα δευτερόλεπτο.

Δεν θα αργούσε και ο δεύτερος Marquez να ζορίσει τον Quartararo και πράγματι δύο γύρους μετά, στον 8ο, η υπεροχή της Ducati στην ευθεία έναντι της Yamaha δεν άφησε περιθώριο.

Πίσω όμως ερχόταν ακόμη ο Aldeguer σε μία ακόμη Ducati οπότε η πιθανότητα να μην βρίσκεται στο βάθρο η Yamaha ήταν και η πλέον πιθανή.

Ο Marc Marquez έλαβε προειδοποίηση για τα όρια της πίστας, πιέζοντας χωρίς να υπάρχει λόγος καθώς ήταν ήδη 1,5 δευτερόλεπτο ταχύτερος από τον Alex, σε ένα σκηνικό που το έχουμε ξανά δει και οδήγησε στην πτώση του. Την πτώση τελικά θα την είχε ο Acosta στο τέλος του αγώνα αφήνοντας τον Vinales να έχει την 5η και τον Zarco πολύ πιο πίσω σε χρόνο, με την 6η πλέον θέση.

Στους πανηγυρισμούς ο Aldeguer δεν μπορούσε να κρύψει την χαρά του για το πρώτο του βάθρο και βγαίνοντας στην pit lane πίσω από την Ducati, δεν πρόσεξε την διαφορά ταχύτητας χαιρετώντας το πλήθος και ακούμπησε στον πίσω της τροχό, πέφτοντας με τον αγώνα να έχει τελειώσει.

Η πτώση αυτή κοστίζει αρκετά στον Bagnaia που έχει πλέον 31 βαθμούς διαφορά με τον Marc Marquez και τον Alex μόλις 2 πίσω από τον αδερφό του.

Θέση

Ν#

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Χρόνος

1

93

Marc Marquez

Ducati

19:49.022

2

73

Alex Marquez

Ducati

0.530

3

54

Fermin Aldeguer

Ducati

2.164

4

20

Fabio Quartararo

Yamaha

2.840

5

12

Maverick Viñales

KTM

5.285

6

5

Johann Zarco

Honda

7.939

7

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

8.367

8

42

Alex Rins

Yamaha

8.930

9

36

Joan Mir

Honda

9.858

10

25

Raul Fernandez

Aprilia

11.599

11

43

Jack Miller

Yamaha

12.238

12

10

Luca Marini

Honda

12.458

13

23

Enea Bastianini

KTM

12.540

14

79

Ai Ogura

Aprilia

13.610

15

21

Franco Morbidelli

Ducati

13.752

16

30

Takaaki Nakagami

Honda

15.381

17

72

Marco Bezzecchi

Aprilia

15.904

18

32

Lorenzo Savadori

Aprilia

27.507

19

37

Pedro Acosta

KTM

28.342

20

88

Miguel Oliveira

Yamaha

44.807

Χωρίς βαθμολογία

 

33

Brad Binder

KTM

07:06.162

 

63

Francesco Bagnaia

Ducati

01:35.172

 

Ετικέτες